Tinéu ye un conceyu, una parroquia y una villa d'Asturies. El conceyu asítiase nel occidente d'Asturies, divídese en 44 parroquies que comprenden un total de 340 nucleos de población, anque la gran mayoría nun supera los 80 habitantes, la población total del conceyu ye de 10.829 habitantes.http://www.ine.es/nomen2/index.do?accion=busquedaRapida&subaccion=&numPag=0&ordenAnios=ASC&nombrePoblacion=TINEO&botonBusquedaRapida=Consultar+selecci%F3n INE Nomenclátor 2009 Tinéu Conceyu 11146. La villa de Tinéu, a 652 m d'altitú y con 3.682http://www.ine.es/nomen2/index.do?accion=busquedaRapida&subaccion=&numPag=0&ordenAnios=ASC&nombrePoblacion=TINEO&botonBusquedaRapida=Consultar+selecci%F3n INE Nomenclátor 2009 Tinéu Villa 3682habitantes, ye la capital alministrativa del conceyu.
El territoriu de Tinéu tien una superficie de 540,83 km² y una densidá de población de 25,1 hab/km²,http://www.vivirasturias.com/asturias/tineo/tineu/es Vivirasturias Tinéu Superficie siendo'l segundu conceyu más grande d'Asturies y ún de los de más baxa densidá de población. Llenda colos conceyos de Valdés al norte, Cangas del Narcea al sur, al oeste con Villayón y Allande, y al este con Salas, Miranda y Somiedo. Les sos principales víes de comunicación son: Les comarcales AS-215, AS-216, AS-217, AS-218, la rexonal AS-15, la nacional N-634 y l'autovía A-63, que llega hasta l'aniciu del conceyu.
EL conceyu de Tinéu ye ún de los mayores productores de lleche d'Asturies con un ampliu sector agrariu, tamién tien delles celebraciones destacaes como les fiestes de San Roque, les fiestes de Santiago, la fiesta del Choscu y la Feria Muestres de Tinéu.
Historia
Tinéu tuvo presencia humana yá dende tiempos prehistóricos entre los años 100.000 - 80.000 e. de C., según vestixos alcontrados nel dolmen de Baradal, un ídolu y bruesa achelense. La etapa neolítica ye la que más restos arqueolóxicos d'importancia mos dexa, como asina lo demuestren diversos campos tumbulares afayaos en la sierra de Cabra, la Coriscada, l'Altu Busteḷḷán, Fastias, Tamayanes, Bones, Campieḷḷu, El Baradal o Merías.
Haza'l 900 e. de C., aníciase cola arribada de tribus indoeuropees y la meza étnica la cultura castreña, que dexó abondosos restos en topónimos y poblamientos, tiense constancia de l'apaición d'a lo menos una quincena d'asentamientos fortificaos espardíos per tol territoriu, creyéndose qu'escomenzaton a edificase nel neolíticu, siguieron pela edá del Bronce, llegando a algamar la so máxima plenitú na edá del Fierro. Dalgunos d'estos asentamientos son los de Ricastieḷḷu, Freisnéu o La Barca, la tribu dominante ye la de los Pésicos, ástures asitiaos ente'l Nalón y Navia.
Dende'l sieglu 29 ec al 409 dc foi'l periodu de dominiu romanu, una vegada vencíos los Pésicos la colonización romana truxo consigo les primeres esplotaciones de minerales, especialmente esplotaciones auríferes, siendo de gran importancia les de Navelgas y Santiáu Zarréu. Tamién procede d'esta época la primer calzada que trevesaba'l conceyu, asina como diversos topónimos llocales y distintes monedes, ares, cagüercos, esteles y hasta la construcción de dalgún qu'otru acueductu. La toponimia parez indicar la presencia de villes romanes como la de Semproniana que sería villa de Sempronio, en Tamayanes tán los restos d'una antigua mansión romana.
Edá media y moderna thumb|230px|Antiguu castiellu de Tinéu valtáu en 1912 thumb|230px|Palaciu de los García en Tinéu. Pelos sieglos XI y XII conocíase'l territoriu como "les Asturies de Tinéu" (cum tota Tinegia Asturiis); (in tota illa terra de Tineio, uidelicet de Cabruniana usque in Lectaregos & usque in illa aqua de Nauia). Fundación del monesteriu de San Miguél de Bárcena, al qu'Alfonsu V condece'l drechu de montalgu (añu 937); A esti sieglu pertenecen delles donaciones efeutuaes a poderes eclesiásticos, como les realizaes por Alfonsu III y qu'incluyía al monesterio de Santa María y el d'Arganda, o les realizaes pol rei Fruela y qu'incluyíen delless illesies, asina como los monesterios de San Esteban de Sobráu, San Fagondu y San Fliz con tolos sos territorios, al final d'esti sieglu aníciase la ruta Xacobea que treviesa Tinéu.
En 1010 créase'l primer señoríu eclesiásticu d'Asturies por delegación rexa al monesteriu de San Miguel de Bárcena. Alfonsu VI conoz a Ximena Ñúñez, condesa de Tinéu (añu 1065), teniendo dos fíes, Elvira y Teresa, llegando ésta última a ser madre del primer rei de Portugal, Alfonsu I. El conde Pedro Xemení funda'l monesteriu de Courias, que baxo la regla de San Benito algamará cierta sonadía. El Cid Campeador cásase con Ximena Díaz, fía del noble cuartanu y conde d'Uviéu Diego Rodríguez (añu 1075). Configúrase claramente'l "Comisso de Tineggio", al frente d'esti había condes, tenientes y gobernadores, apaeciendo nel testamentu de Petrus Alvariz y la so esposa, la confirmación del padre y la madre del monarca portugués como "Imperantes Tineggio".
En 1115, representantes cuartanos acuden a la Xunta d'Uviéu convocada pol obispu Pelayu, al envís de que se neutralizaren les aiciones malfechores que se taben dando per tol territoriu. Nel añu 1125 el conde Suario gobernaba tol territoriu dende la Cabruñana hasta'l ríu Eo. Nel añu 1144 Doña Urraca, llamada L'Asturiana, llega a reina de Navarra por matrimoniu con Don García. Nel añu 1178 el rexente Fernandu II dona al monesterio de San Vicente n'Uviéu, el so realengu de Tinéu denomáu Vallongu y Veiga del Rei.
Ye nel sieglu XIII cuando tien llugar la concesión de la carta Pola a Tinéu, que concede al monesteriu d'Oubona'l privilexu y l'encargu d'agospiu esclusivu de los pelegrinos xacobeos, pentemedies del rei Alfonsu IX, un namoráu de les tierres del conceyu; Tamién de dichu añu pertenez la orde dictada pol rei pola que s'obligaba a quien peregrinaba a Santiago de Compostela, el pasu per Tinéu, y más concretamente per delantre del monesteriu d'Oubona (añu 1222). A partir de la segunda metá del sieglu XIII, ta la figura del Merín Real del que la so sede nesti territoriu paez tar en Tinéu; constituyía'l muérganu d'apelación del occidente d'Asturies (hasta "l'honor de Suarón", lo que güei son Los Ozcos, Castropol...); ésti dependía al empar del Merín o Adelantado d'Asturiés. En 1267 apaez como titular d'esti cargu Alvar Pérez de Cornás. En 1277, tien llugar na llocalidá de La Espina, la robla de varies poles del centro-occidente, ente les que s'alcontraba Tinéu, d'una carta de xermandía na que se comprometíen na defensa de los intereses comunes. En 1295 el rei Fernandu IV de Lleón y Castiella, gracies al apoyu recibíu nes revueltes, confirma los privilexos a dellos conceyos que lu apoyaron.
Sieglu XIX endelantre thumb|230px|Parada d'ALSA y balcón dende'l que'l xeneral Rafael del Riego dirixó'l so célebre discursu el 4 d'ochobre de 1820. En 1823 muerre'l xeneral Riego aforcáu, el 7 d'agostu de 1823, tropes franceses invadieron Tinéu y acabaron col Trieniu Lliberal aniciáu por Riego. Yá nel sieglu XIX, tien llugar la integración de los últimos cotos señoriales, cola incorporación en 1827 de los cotos d'Oubona, Sangoñéu y Mirayu d'Arriba. En 1851 el cuartanu Santiago Fernández Negrete ye nomáu ministru de Comerciu y socesivamente de Gracia y Xusticia. Otros fechos importantes asocedíos nesta centuria son les guerres peninsulares, con presencia de tropes cuartanes nel frente escontra la invasión francesa, y les distintes batalles Carlistes, tamién con diversos disturbios que tuvieron llugar nel conceyu.
Nel añu 1912 váltase'l castiellu de Tinéu por alcuerdu municipal. Yá nel sieglu XX, hemos destacar la figura del primer alcalde de la Segunda República, José Francisco Maldonado González, de la que la so interesante trayeutoria política-y llevaría a ser l'últimu Presidente de la República nel exiliu; na Guerra Civil, Tinéu foi ocupáu poles columnes gallegues el 25 d'agostu de 1936. Tamién sufrió les consecuencies de la Civil española, anque afortunadamente'l conceyu recuperóse de manera satisfactoria convirtiéndose Tinéu nún referente de tol occidente asturianu, anque tamién sufrió un fuerte éxodu rural.
Xeografía thumb|300px|Vista de la Villa de Tinéu El conceyu de Tinéu asítiase nel postreru septemtrional de la península ibérica nel Occidente d'Asturies, enántase per una superficie de 540,83 km² siendo'l segundu conceyu con más sxtensión d'Asturies dempués de Cangas del Narcea, una gran parte d'esti territoriu (85%) allúgase perriba de los 400 m. La mayor parte del conceyu s'atopa nel tramu ente 400 y 800m, representa un 68% de la metá de la estensión total. Esti tipu de territoriu, con una altitú media elevada y unes pendidures tan fuertes, supón un fuerte condicionante de l'actividá agrícola y ganadera. Estos desniveles configuren un territoriu típicamente alpín, coles llimitaciones y fraxilidá d'esti tipu de territorios pero tamién cola riqueza paisaxística, ecolóxica y cultural propies de les zones de monte. Con estes condiciones les eríes, les paciones naturales, les viesuqes y bardiales ocupen la mayor parte de la superficie del conceyu, representando les tierres de cultivu namás un 5,09% del total.
El conceyu de Tinéu afáyase nún enclave prelitoral, los valles y sierres prellitorales d'Asturies acueyen la mayor parte de la población y de l'actividá económica, polo que constitúin la parte del territoriu que manifiesta una mayor humanización del paisaxe. Sicasí, la presencia de fuertes relieves fai qu'esistan numberoses aries qu'entá caltienen en gran midida les sos carauterístiques naturales orixinales; La zona prellitoral occidental, na que s'asitia Tinéu, pecuñarízase pola fondura de los valles, con viesques que constitúin n'ocasiones pernotables exemplos de lo que debió ser la cubierta vexetal de la mayor parte del país. Onde'l paisaxe sufriera un grau más intensu de modificación persisten sebes, pequeñes viesques y ribes.
Xeolóxicamente falando Tinéu enmárcase dientro del periodu silurianu, con abundancia de pizarres y cuarcites. Tamién se pue observar una presencia importante de calices, siendo éstes utilizaes pa la construcción y pa rectificar les tierres de llabor. Pela zona del Embalse de La Barca, alcontráronse restos volcánicos (Caldera de La Pontecastru).
Les formes del so relieve, son el resultáu de la erosión efeutuada polos cursos fluviales sobre la morfoloxía heredada del neóxenu. D'esti xeitu, la erosión fluvial ye la responsable del relieve, quedando enxetaos los ríos enes partes más baxes.
Situación Noroeste: Conceyu de Villayón Norte: Conceyu de Valdés Noreste: Conceyu de Salas Oeste: Conceyu d'Allande 75px Este: Conceyu de Miranda y de Salas Suroeste Conceyu d'Allande y Cangas del Narcea Sur: Conceyu de Cangas del Narcea Sureste: Conceyu de Somiedo El conceyu cuartanu, ye accidentáu predominando el monte altu y mediu. Los sos accidentes xeográficos más destacaos son los siguientes: Norte: Pel norte y llendando con Valdés, alcuéntrase'l picu de Capiella Martín, Picu L'Estoupu y el Busteḷḷán, con altures que rolden los 1.000 metros. Sur: Nos llímites con Cangas del Narcea tán les altures d'El Presón, el Picu'l Malatu y la Peña Mayor, teniendo unes elevaciones en tornu a los 1.400 metros. Este: Nel arba con Somiedo y Miranda afayamos picos como los de La Fana, Gamonalín y La Cabra, que xunto colos anteriormente espuestos van configurar les cuenques de los ríos Xinestaza y Tuña. Tovía na so parte meridional, pero daqué más al centru vense les elevaciones como El Brañasín, el Picu'l Mouru y el altu d'Armayán. Oeste: Por último y nel so llímite occidental alcuéntrense montes como les de Buñu, los Hospitales, el picu Quemáu, el Mancebón o la Bovia, nun llegando o teniendo altitúes en tornu a los 1.000 metros. Centru: Si a too esto s'axunten les sierres interiores como les de Tineo-Grullomayor, les llombes de la Ḷḷaama, la del Miñu, las Cogollas o la Silva, se tien representada la mayor parte de la topografía llocal.
Hidrografía