'''Lichenostomus flavicollis ye una especie d'ave de la familia Meliphagidae. Ye similar en comportamientu y aspeutu al mieleru d'oyíos blancos y ye endémica de de la islla australiana de Tasmania. Foi consideráu oficialmente como una plaga pa los güertos.
Taxonomía La especie foi de primeres descrita pol ornitólogu francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1817, quien en principiu lo clasificó dientro de la familia Melithreptus. El so epítetu provién del llatín, siendo flavus mariellu y collis gargüelu. Otru nome vernáculu (común) pol que se-y conoz ye Come-frutos verde.
Descripción Trátase d'una ave de tamañu mediu dientro de los Mieleros con una cola relativamente llarga. Xeneralmente pesa alredor de los 31 gramos y el so tamañu mediu ye de 31 centímetros. El plumaxe ye d'un brillante verde oliva cola cabeza platiada o grisacea y el gargüelu mariellu. Los güeyos tán enmarcaos por mariellu y los cantares de les plumes de les ales tamién son marielles. El picu ye negru y los güeyos son d'un fondu colloráu rubín. Les femes son más pequeñes que los machos y los mozos son similares a los adultos pero más pálidos.
Distribución y hábitat El mieleru de pescuezu mariellu ye abondo común y espándese por toa Tasmania, la islla King y el grupu Furneaux. La especie ta bien estendida y nun se considera amenazada.
El so hábitat natural ye'l monte templáu y les carbes de la mariña. Prefier los montes esclerófilos, tanto húmedos como secos, pero tamién ocupa otros hábitats como los montes alpinos d'ocalitu, los montes abiertos d'ocalitu, el monte tropical y les carbes costeres. Tamién ye posible atopalos nos campos de golf, güertes, parques y xardinos.
Comportamientu thumb|left| El mieleru de pescuezu mariellu ye territorial y abondo agresivu con otros mieleros, como los pardalótidos, chifladores doraos y tordes paniegues grises, a los qu'escuerre hasta espulsalos del so territoriu.
Alimentación El Mieleru de pescuezu mariellu aliméntase principalmente d'artrópodos, daqué de nectar, y n'ocasiones de frutes y granes. La especie baxa al suelu a por comida xeneralmente solos o por pareyes.
Reproducción La reproducción tien llugar d'agostu a xineru. Mientres la temporada d'apareyamientu, les femes mover a los territorios de los machos. El nial suel tar a 1 metru del suelu nun arbustu baxu, pero dacuando pueden allugase a 10 metros del suelu ente la xamasca. El nial ye construyíu pola fema a base de yerba, cachos de corteza, fueyes y teles d'araña y reforzáu con fibres de los árboles, llana y piel. Esta especie ye conocida por llograr pelo pa los sos niales d'animales vivos como caballos, perros o persones. La fema guara los güevos y alimenta a les crias . Polo xeneral pon dos o trés güevos rosados y el periodu d'incubación ye d'aproximadamente 16 díes. La fema guara los güevos ella sola y tamién alimenta ella sola a les críes, que van permanecer alredor de 16 díes nel nial. El machu va espulsar a la fema y a les críes cuando sían abondo madures pa colase (xeneralmente alredor de les 3 selmanes). Esta especie ye xeneralmente parasitada polos cuquiellos.
Llamaes El Mieleru de pescuezu mariellu realiza una gran variedá de cantares, qu'inclúin cantares d'apareyamientu, utilizáu p'atraer a la so pareya y pa proclamar la propiedá d'un territoriu. La llamada varia xeográficamente pero esencialmente consiste nun runfíu del tipu chur-uk, chur-uk o un berru como de-wit y ye utilizáu mientres la temporada de cría.CSIRO Publishing – Spatial and Individual Variation in the Songs of the Yellow-throated Honeyeater Lichenostomus flavicollis Abstract . Otra llamada habitual ye un repetitivu tonk, tonk, tonk o tchook, tchook.
Referencies
flavicollis Categoría:Aves d'Australia Categoría:Tasmania