El ye una especie d'arbustu perteneciente a la familia de les equisetacees .

Distribución y hábitat Xeneralmente alcuéntrase nel hemisferiu norte. Precisa ciertu mugor que-y apurre la proximidá a fontes o otres corrientes d'agua, nestes condiciones ye abondo común a tolos llugares húmedos de la mariña este de la mariña peninsular y les Islles Baleares hasta los 1.800 metros d'altitú. Pero falta nel estremu sur de la Comunidá Valenciana y nes Islles namái s'alcuéntra en Mallorca. thumb| thumb| thumb|Ilustración

Descripción Ye un arbustu perenne con tarmu rizomatusu, distribuyíu nel hemisferiu norte. Puen ser con tarmos maneros y fértiles. Los estériles arrinquen a crecer dempués que los fértiles remanecieron; y tienden a ser más llargos y arbustivos. Esos segmentos contienen un set de cañes erectes, hasta 20 segmentos y con llongures de 5 a 50 cm. Los fértiles caminen a ser la metá de llargu que los estériles y ser más ensundioses.

Composición química Oligoelementos: Tien siliciu orgánicu (xuníu a proteínes) y sales ricos en potasiu, magnesiu y aluminiu, hidróxenu, oxíxenu, cloru, sodiu y enforma carbonu. Saponósidos: el principal ye la equisetonina (5%). Flavonoides y Taníns.

Propiedaes La planta tien dellos compuestos químicos, usaos medicinalmente. Ricu en minerales silicataos (10%), potasiu, y calciu, con propiedaes diurétiques. Ta prescrita pa curiar texíos de la conxuntiva (cartílagu, tendón, y güesu) y tamién pólipos, epistaxis, y sangráu. Los biltos cómense como un vexetal en Xapón en primavera.

Tien un bien altu númberu diploide - 216 (108 pares de cromosomes) - 5 vegaes más grande que'l númberu humanu diploide (46).

Usos na medicina yerbolera Na medicina popular el raburrocín gociaba dende tiempos bien remotos de gran prestíu, sobre manera pol so poder hemostáticu y la so eficacia escontra les graves afecciones de los reñones y de la vexiga. Anguaño úsase pa combatir les hemorraxes, vultures de sangre, les afeiciones renales y vesicales, los cálculos y les arenuces. El raburrocín ayuda en casos onde otros diuréticos nun suelen dar resultaos, como por casu na hidrocardies, na hidropersía de la pleura costal o en trestornos renales debíos a la escarlata o otres graves enfermedaes. 6. Treben, Maria, (aut.). Salú de la Botica del Señor. Ennsthaler. 5ª ed.(1999). 108 páxines

Maraviyosa planta Melecinal, usada con efeutu coadyuvante nun tratamientu cola Medicina Biolóxica Natural que facilita la eliminación de toxines, pol so efeutu diuréticu. Usáu na Fitoterapia. de la MEDICINA BIOLÓXICA NATURAL.Dr. EDUARDO BURGOS REVOLLEDO - UNIVERSIDÁ TECNOLÓXICA DE PERÚ.

Los flavonoides y los sales de potasiu xustifiquen el so efeutu diuréticu. La bayura de sales silícicos confier-y propiedaes remineralizantes y contribúi al caltenimientu de la sustancia fundamental del texíu conxuntivo (coláxenu) polos fibroblastos, aumentáu la elasticidá de los texíos. Aumenta les defenses inespecífiques del organismu. Pola bayura de taníns, l'equisetu ye astrinxente (antidiarréicu, hemostáticu por vasocontricción llocal, cicatrizante).

Otros usos D'antiguo comíense los sos tarmos como si foren espárragos. Tradicionalmente faíense estropaxos pa llimpiar instrumentos d'estañu. N'agricultura ecolóxica úsase como remediu natural escontra fungos y plagues. Tamién s'usa como diuréticu.

Taxonomía Equisetum arvense describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 1061. 1753.

Etimoloxía

Equisetum: nome xenéricu que provién del llatín: equus = (caballu) y saeta (cerda, pelu gruesu); llit., cola de caballu

hyemale: epítetu llatín que significa "del iviernu".N'Epítetos Botánicos Sinónimos Equisetum hiemale L Equisetum maximum L Equisetum telmateia L Equisetum riparium Fr. Equisetum campestre Schultz Equisetum boreale Brongn. Equisetum arcticum Rupr. Presla arvensis (L.) Dulac [1867, Fl. Hautes-Pyr. : 26] Allostelites arvense (L.) Börner Variedaes Equisetum arvense var. serotinum G.Mey. Equisetum arvense var. nemorosum A.Br. in Döll Equisetum arvense var. irriguum Milde Equisetum arvense var. duffortianum Hy Equisetum arvense var. alpestre Wahlenb. Equisetum arvense subsp. riparium (Fr.) Nyman Equisetum arvense subsp. alpestre'' (Wahlenb.) Arcang. http://www.tela-botanica.org/eflore/BDNFF/4.02/nn/24488/synonymie

Otros nomes n'asturianu

http://sabencia.net/1esq.php?consulta1=raburroc%C3%ADn RABURROCÍN ( rabu burricu, rabu de gatu, rabu de potru, rabu de raposa, rau de raposu, rau de raposa, rau de rocín, raurrocín), CAPELLÁN, CARRIZU, COLA CABALLU (cola de raposu), ESCOBA (escobín, escobón), FLAIRE, PINOCHA (pinurríu), PIORNÍN, RODENDU (roderu)

Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica

Referencies

Enllaces esternos

Páx. en eFloras.org

Propiedaes del raburrocín y conseyos pa tomalu Páx. en GRIN (en francés) Une entreprise en procès pour avoir commercialisé de la prêle

Categoría:Plantes melecinales arvense Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:TBSpecies