Usermaatra Setepenra - Ramsés Meriamón,Nel Poema de Pentaur lléese'l so nome: «Rei del Altu y Baxu Exiptu, Usermaatra-Setepenra, el Fíu de Ra, Ramsés-Meriamón... o Ramsés IINome del faraón nos epítomes de Manetón: Harmeses Miammun (Flaviu Xosefu, Contra Apión) Rameses Miammun (Flaviu Xosefu, de Teófilu) Rampses (Sestu Xunetu Africanu, versión de Jorge Sincelo) Rampses (Eusebio de Cesarea, versión de Sincelo). Repitíu na dinastía XVIII como Rameses, llamáu Exiptu. Rampses (Eusebio de Cesarea, versión armenia). Repitíu na dinastía XVIII como Rameses, llamáu Exiptu. El so nome según otros escritores griegos: Osimandias, Rapsakes. Otres grafíes del so nome: Harmeses, Kaedyet, Kanakht, Kanakhtmerymaat, Khahormaat, Mereramon, Meriamon, Merire, Miamun, Nebkhepesh, Ousirmaatre, Ozymandias, Raamonmerimesu, Rames, Ramesses, Ramose, Ramosis, Ramsete, Rapsaces, Setepenre, Setpenre, Usermaatre, Usermaatsetepenra, Usermaatsetepenre, Userpehti, Usimara, Usimare. ye'l tercer faraón de la Dinastía XIX d'Exiptu, quien gobernó unos 66 años, dende c. 1279 a 1213 e.C.Cronoloxía según Helck, von Beckerath, Shaw, Kitchen, Krauss y Málek. Ramsés II ye unu de los faraones más célebres, por cuenta de la gran cantidá de muertes que perduren del so activu reináu.
Antecedentes Ramsés II yera fíu del faraón Seti I y del so Gran Esposa Real, To. Nun foi, como dacuando asumir, fíu únicu; sábese que tuvo siquier dos hermanes y, al paecer, un hermanu llamáu Nebchasetnebet, quien morrió enantes d'algamar la edá adulta, polo que Ramsés pasó automáticamente a ser l'herederu.
Dende neñu vivió l'actividá castrense, como miembru d'una familia de militares.Nel cercu de Qubban, llevantada l'añu 3 del so reináu, empondérase-y cuando neñu con espresiones como: «Tu aportasti en xefe del exércitu cuando yeres un neñu de diez años». Seti I nomó correxente a Ramsés cuando esti tendría unos catorce años, y recibió entrenamientu intensivu de parte del mesmu faraón y de múltiples maestros d'artes y ciencies.La inscripción d'Abidos, datada nel añu 1 del reináu de Ramsés II, fala sobre un periodu de correxencia ente Seti I y Ramsés, y da al inda príncipe los rangos de «primoxénitu», «rexente» y «comandante d'infantería y carros». La correxencia duró ente trés y siete años, nun hai fontes fiables sobre esta tema. A los quince o dieciséis años Ramsés yá tenía autoridá sobre parte del exércitu y, una y otra vez, inscripciones d'esa dómina describir como un "astutu nuevu líder". Entós daquella yá taba casáu y yera padre de cuatro fíos.
Mientres el periodu de correxencia hubo pocos problemes militares y Ramsés desempeñó xeres civiles como delegáu del so padre, como yeren supervisar los trabayos de construcción de los templos y la estracción de material de construcción nes canteres del sur del imperiu.
El rei guerreru thumb|Cara de Ramsés II. thumb|Prisioneros nubios.Templu de Abu Simbel. Ramsés acompañó al so padre en campañes militares pa encalorar rebeliones en Canaán. Tamién lo secundó na guerra contra los hitites qu'ocuparen los territorios de Siria, tradicionalmente pertenecientes al imperiu exipciu, pero perdíos diba dellos años por cuenta de la debilidá del rei Akenatón. Yá como comandante, llevó a cabu una campaña contra Kush (Nubia), nel añu 8 del reináu de Seti.
Cúntase que Ramsés alcuéntrase en Kush cuando Seti morrió. Volvió a Exiptu onde, xunto cola so madre, To, llevó a cabu les ceremonies aciages del so padre na necrópolis tebana.
Mientres los cinco primeros años del so reináu llevó a cabu cinco remanes militares:
Batalla naval
Rellatada na Cercu de Tanis, producir nel Delta, ante l'ataque de pirates shardana. Ramsés vencer y reclutó a los prisioneros como soldaos pal so exércitu. Estos shardana son mentaos nel Poema de Pentaur como miembros del exércitu exipciu.J. Yoyotte, Les steles de Ramsès II à Tanis, Première Partie. Kêmi 10-11 (1949)
Espediciones a Asia
Poco dempués d'empezar el so reináu en solitario, Ramsés hubo de reaccionar ante l'amenaza de los hitites. Quiciabes consideraben al nuevu rei más débil que'l so poderosu padre, pos empecipiaron numberoses escaramuzas nes fronteres invadiendo la tierra de Retenu hasta que l'exércitu exipciu viose obligáu a reaccionar. La primer espedición foi pa pacificar Canaán, como pasu previu a la conquista de Siria. Foi comandada pol mesmu rei nel cuartu añu, y ta rellatada en dos esteles, una en Eleuteros y otra en Biblos. Puede considerase como la precampaña de la batalla de Qadesh.
right|thumb|Ramsés en Qadesh.
La Batalla de Qadesh
Nel quintu añu del so reináu'l faraón decidió cortar colos ataques hitites, amuesa d'ello ye la célebre Batalla de Qadesh, al norte de Siria, onde por fin s'atoparon los exércitos exipcios de Ramsés II cola alianza sirio-hitita del rei Muwatalli II.
Según cúntase, Ramsés fixo casu omiso de los conseyos de los sos xenerales y visir, lo cual causó que cayera nuna emboscada de los sos enemigos hitites y el so exércitu viérase gravemente abrasáu en territoriu desconocíu. Les tropes exipcies fuxeron del exércitu hitita, y Ramsés tuvo que lluchar práuticamente solo contra los enemigos empuestu pol dios Amón, o eso ye lo qu'él mesmu nos diz nos monumentos onde dexó escrita la so fazaña (Poema de Pentaur). Los historiadores actuales son más críticos y prefieren pensar que la batalla acabó en tables (por non dicir derrota, yá que nun consiguió conquistar la ciudá), y non nuna aplastante victoria de Ramsés.
Finalmente, Ramsés y Muwatalli II dieron un respiru y el faraón tornó a les Dos Tierres, onde prosiguió colos sos numberosos trabayos de construcción.
Tres la muerte de Muwatalli, desamarróse una llucha pol poder ente'l so fíu Mursili y el so hermanu Hattusili I, que Ramsés aprovechó pa reafitar el control na zona, destacando guarniciones en distintes ciudaes. Sicasí, la guerra nun acabaría hasta la llegada al tronu hitita de Hattusili III, l'ambiciosu socesor de Muwatalli II, qu'acabaría col Tratáu de Qadesh roblando la paz con Ramsés II cuando ésti llevaba unos 25 años nel tronu.
Conquistes en Libia
Ramsés tamién fixo incursiones en Libia, onde estableció delles colonies y construyó diverses fortaleces pa vixilales, formando una llinia defensiva dende Racotis hasta El Alamein.
Reforma del exércitu
Ramsés II aprovechó la mal resultáu de la batalla de Qadesh pa camudar a los militares d'altu rangu, asitiando a los sos fíos al mandu de los distintos cuerpos. El so primoxénitu Amenhirjopshef foi «Xeneralísimu del exércitu» y «supervisor de toles tierres del norte»; Ramsés yera «primer xeneral de La so Maxestá»; Paraheruenemef y Mentuherhepeshef teníen el rangu de «xeneral de carros» y el títulu honoríficu de «primer conductor de La so Maxestá». A partir d'entós, naide ayenu a la familia real tuvo mandu. Nun tuvo problemes con esta reforma, yá que Seti I dexara de llau a los aristócrates exipcios y promovíu a oficiales a un gran númberu de soldaos estranxeros, como'l xeneral Urhiya, hurrita d'orixe, que aportó a intendente del Ramesseum, el so fíu Yupa qu'heredó'l cargu, o'l xeneral Ramsés-Najt.
Tamién creó cuerpos d'élite con estranxeros, guerreros nubios, libios, asiáticos y shardanas, cuerpos que yeren lleales a la persona del faraón. Estos mercenarios estranxeros formaron l'exércitu exipciu hasta'l tercer periodu entemediu.
Política interior
Mientres el so reináu Exiptu conoció la so dómina de mayor rellumanza, gracies a la prosperidá económica que favoreció'l desenvolvimientu de la lliteratura y les ciencies, y que-y dexó alzar grandes construcciones.
Ramsés treslladó primero la corte a Menfis enantes del treslláu definitivu a Pi-Ramsés, nel Delta. Desconócense los motivos polos que'l faraón arriesgar a alloñar de Tebas y del so poderosu cleru viendo lo qu'asocediera con Akenatón años tras, pero lo cierto ye qu'esti monarca yera un arteru políticu y entendía la importancia de tar próximu al norte, lo más cerca posible a la convulsa zona del Llevante mediterraneu. L'alloñar de l'antigua capital tuvo otra consecuencia política: fizo que l'aristocracia tebana perdiera influencia en favor del exércitu y les escribes reales, pero nun consiguió rebaxar el creciente poderíu del sumu sacerdote de Amón.
El rei constructor
Mientres el restu del so reináu Ramsés desenvolvió una especie d'obsesión por construyir templos enormes y espectaculares. Non yá dedicóse a enllenar les riberes del Nilu de formoses y enormes construcciones, sinón que tamién usurpó munches d'elles a los sos predecesores, incluyíu'l so padre Seti I. Nos sos munchos años de reináu, superó en demasía en llabor constructor a Amenhotep III, y prueba d'ello son delles grandes obres: L'ampliación del templu d'Abidos, el Osireion. L'ampliación del templu de Amón en Tebas, añadiendo un nuevu patiu, los pilonos de la entrada y dos obeliscos de granitu rosa. En Karnak terminó la gran sala hipóstila del templu de Amón. El templu funerariu del Ramesseum, nel Valle de los Reis, destináu a ser la so tumba. Los templos en Nubia, ente los cualos los más célebres son ensin dulda los d'Abu Simbel, dedicaos a Ra, Ptah, Amón, ya inclusive al propiu Ramsés como divinidá; el menor ta dedicáu a la diosa Hathor. right|250px|thumb|Templu de Ramsés II.Abu Simbel. Anque nun foi'l primer faraón en faese adorar como un dios, sí lo foi en dedicase templos y estatues de forma sistemática. Ramsés foi, xunto con Hatshepsut o Amenhotep III, unu de los pocos faraones que realmente creíen, o pretendíen faer creer, que fueren niciaos pela cabeza del panteón, el toupoderosu Amón-Ra.
Sicasí, la construcción quiciabes más importante de tol reináu de Ramsés II, y que sentaría les bases de la política exipcia mientres cientos d'años, foi la edificación d'una nueva capital nel norte, que recibió'l nome de Pi-Ramsés Aa-najtu (La Ciudá de Ramsés), construyida sobre la que fuera la ciudá de los hicsos, Avaris.
El llau humanu del rei 250px|left|thumb|Ramsés nel templu de Tebas. Sobre la descripción física de Ramsés II tiénense delles referencies a partir de distintes estatues que –al contrariu de lo qu'asocede con otros faraones, a quien los escultores idealizaben– paécense enforma ente sigo. Ramsés, probablemente, prefería que los semeyes fixeren fieles a la so propia imaxe.
A pesar de la so llarga vida, toles imáxenes de Ramsés II tán escurríes como nos sos años de mocedá, nun hai estatues sos como un home maduru. Asina, pa munchos, ye un espectáculu estelante contemplar el so momia, tan bien caltenida, qu'amuesa la implacabilidad del tiempu, que consiguió vencer al más famosu de tolos faraones.
Suelse describir a Ramsés como un emperador indiferente al pueblu, que caltúvose na probeza mientres el so reináu mientres la clase alta arriquecíase cada vegada más, pero yera una probeza relativa, yá que n'Exiptu siempres reinó la bayura. Tamién se-y tacha de muyeriegu, déspota, tiranu, y sobre manera, de megalómanu.Prueba de la so vanidá ye'l nome dau al so templu funerariu, el Ramesseum: Casa del millón d'años. Daquién dixo que la distancia que dixebraba a Ramsés II del so pueblu yera inclusive mayor que la de Keops, consideráu'l faraón absolutista por antonomasia, lo que yera por cuenta de la so asunción del papel de fíu de Amón-Ra.
Otros, sicasí, dixeron que más qu'indiferente, Ramsés yera cruel. Hai ciertos rellatos que sofiten esta idea, cuantimás les trampes que punxo alredor de los llugares onde guardaba les sos ayalgues, la so costume de colgar los cadabres de los sos enemigos nes parés de los palacios o les muralles, y un afayu recién de decenes de cuerpos degollaos frente a unu de los sos templos, a pesar de que'l sacrificiu humanu nun yera un costume exipcia dende tiempos prehistóricos. thumb|120px|Momia de Ramsés II.