thumb| La ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae qu'habita n'Eurasia y África. Ye un coríu migratoriu que cría nel norte d'Eurasia y pasa l'iviernu nel sur d'esti continente y África. Ye una especie bastante común, y de cutiu bien numberosa, y trátase d'unu de los coríos de superficie más pequeños. Presenta dimorfismu sexual, amosando'l machu un plumaxe llamativu, carauterísticu pol so resaltáu «antifaz» verde azuláu, siendo muncho más vistosu que la fema, de tonos apagaos y parduzos. Les zarcetes comunes son axiloses voladores, omnívores y habiten en toa mena d'humedales.
Descripción thumb|left|El plumaxe reproductivu del machu ye principalmente buxu cola cabeza castaña y antifaz verde. thumb|left|Les femes presenten un plumaxe xaspiáu de tonos pardos escamplaes. thumb|left|Femes (enriba), machu n'eclís (derecha) y machu xuvenil (embaxo). Ye un coríu de pequeñu tamañu, con unos 35 cm de llargor, un valumbu alar d'ente 53-59 cm, y un pesu de 270-394 g. El picu ye planu y arrondáu. Tocantes al so color, el picu ye d'un tonu pardu o marrón escuru, dacuando motudu o enllordiáu de coritu. Les sos pates palmotiaes son de pardu buxu. L'iris ye d'un diámetru de 8 mm y de color castañu.
Presenta un marcáu dimorfismu sexual nel color del so plumaxe, la zarceta machu espliega un coloríu muncho más vivu y llamativu que'l de la fema. Magar que ye carauterísticu nesta especie, tantu en machos como en femes, un espeyuelu de color verde esmeralda metálicu. El machu adultu en plumaxe reproductivu presenta un color predominantemente buxu, en realidá por cuenta de un finu llistáu coritu y blancu namái apreciable de cerca, col pechu motudu n'escuro sobre fondu color ablancazáu o ante del restu de partes inferiores, con ciertu color doráu so la cola. Sicasí la so tiesta ye d'un color castañu acoloratáu, con una franxa ancha de color verdioscuro a mou d'antifaz alredor de los güeyos, que ta bordiada per fines llinies de color crema que s'estienden hasta'l picu. El plumaxe de les femes ye principalmente de tonos pardos, con un fondu claru con veteáu más escuru. El so pileu marrón escuro y sobre los güeyos apaez franxa superciliar clara y una postocular escura, y los carriellos y el pescuezu son más pálidos y tán finamente rayaos de pardu.
Los machos en clise, esto ye, tres la dómina de cría y mientres el procesu de muda del so plumaxe, aseméyense a les femes adultes, anque presenten el llombu y l'envés de les ales d'un color más escuros y netamente uniformes.
Los exemplares inmaduros o xuveniles, tanto machos como femes, son asemeyaos a les femes. Motudos de color marrón buxu o pardu claru.
El plumaxe de los machos de zarceta común y coríu de carolina son d'aspeutu bien asemeyáu, tantu que les úniques diferencies observables son les fines llinies de color crema que presenten na tiesta bien marcaes nos machos de zarceta común, bordiando les mexelles y el pileu, ente que son difuses o tán ausentes nos coríos de carolina; y les dos franxes blanques verticales nes bandes del pechu que namái tienen los machos de coríu de carolina y les horizontales de les ales presentes namái nos machos de zarceta común.
Voz Ye aparentemente un coríu silenciosu, pero'l machu produz un discretu magar que prestosu y carauterísticu "crrit" acompañáu d'un xiblíu, conocíu polos cazadores qu'esperen sollertes a sentilu. Sicasí, la fema emite un aspru "cuac", sobre manera cuando s'esciten o sollerten yá que xeneralmente tán callaes.
Taxonomía thumb|Machu en plumaxe reproductivu, nótese la llista horizontal nes ales dende'l costazu. thumb|left|Solo en vuelu aprecien los espejuelos verdes de les sos ales. La zarceta común pertenez al grupu de zarcetes típiques, un pequeñu grupu de coríos de superficie del xéneru Anas cercanamente emparentáu col coríu real (A. platyrhynchos) y los sos parientes, de fechu al paecer tou este últimu grupu evolucionó a partir d'una zarceta típica. Forma una superespecie col coríu de carolina (A. carolinensis) y A. flavirostris. Describióse amás de la nominal una subespecie, Anas crecca nimia de les islles Aleutianes, que difier namái llixeramente en tamañu, anque probablemente nun ye distinta.Carboneres, Carles (1992): Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans). In: del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew & Sargatal, Jordi (eds.): Handbook of Birds of the World (Volume 1: Ostrich to Ducks): 536–629, plates 40–50. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-10-5
Anque nel pasáu les zarcetes comunes y les americanes (A. carolinensis) tuvieron consideraes como una única especie, anguaño la mayoría de los ornitólogos considérenles especies separaes,GILL, F.; DONSKER, D. (Eds.) (2013). Screamers, ducks, geese & swans. IOC World Bird List (v.4.2).South American Classification Committee (2008): A classification of the bird species of South America – Part 1. Struthioniformes to Cathartiformes. Version of 2008-DEC-22. Retrieved 2009-JAN-05. a pesar los plumaxes reproductivos apomórficos cuasi idénticos de los sos machos, lo que sigue confundiendo a los científicos.
thumb| Anas crecca
La primer descripción científica d'esta especie fízola Carlos Linneo na so obra Systema naturae en 1758 col mesmu nome que anguaño, Anas crecca. La so descripción en llatín ye: [Anas] macula alarum viridi, linea alba supra infraque oculos – «un coríu con espeyuelu verde, con una llinia blanca percima y per debaxo de los güeyos» – y la so primer referencia foi la descripción de la so obra inicial Fauna Svecica.Linnaeus, Carl (1746): 109. Anas macula alarum viridi: linea alba supra infraque oculos]. In: Fauna Svecica Sistens Animalia Sveciæ Regni, etc. (1st ed.): 39–40 [in Latin. Conrad & Georg Jacob Wishoff, Leiden ("Lugdunum Batavorum"). Linnaeo amás mentó na so descripción qu'otros autores escribieren sobre la zarceta común enantes como: Conrad GessnerGessner, Conrad (1555): Historiae animalium (vol. 3) [in Latin]. Christoph Froschauer, Zürich ("Tigurium"), páxs.103–105 que describióla na so obra Historiae animalium como anas parva («coríu pequeñu») ente los sos querquedulae ("zarcetes"); Ulisse AldrovandiAldrovandi, Ulisse (Ulyssis Aldrovandus) (1637): Ornithologia (2ª ed., vol. 3: Tomus tertius ac postremus) [en llatín]. Nicolò Tebaldini, Bologna ("Bononia"). páxs. 207–209 denomóla phascade o querquedula minor ("zarceta menor"), y que foi debidamente mentada por Francis WillughbyWillughby, Francis (1676): Ornithologiae libri trés [en llatín]. John Martyn, London, p. 290. que llamó a la especie querquedula secunda Aldrovandi («segunda zarceta d'Aldrovandus»la primera cerceta» d'Aldrovandi foi l'Anas querquedula, qu'en consecuencia describióse científicamenete como Anas querquedula («patu cerceta»): Linnaeus (1758): p. 126.). Tocantes a la llocalidá tipu Linnaeo anotó qu'habita n'ecosistemes d'agua duce d'Europa.Linnaeus (1758): páxs. 126–127 thumb|Exemplar machu de Anas carolinensis de plumaxe bien similar, estremable poles franxa blanques de les sos bandes.
El nome científicu que-y dio Linneo ye una onomatopeya, referida a una llamada carauterística de los machos que yá fuera tratada poles fontes qu'usó. Polo que'l nome científicu que tien dende entós vien significar «coríu que fai cryc». El so nome común en noruegu krikkand, danés krikand y alemán Krickente signifiquen lo mesmo.
Tradicionalmente, los ornitólogos consideraben qu'esistíen tres poblaciones, identificaes en trés subespecies d'apariencia bien asemeyada:
Anas crecca crecca (Linnaeus, 1758) (zarceta común) Anas crecca nimia (Friedmann, 1948) Anas creca carolinensis (Gmelin, 1789) (coríu de carolina)
Sicasí, anguaño esta taxonomía nun ye compartida pola mayoría de los taxónomos, que consideren al coríu de carolina (Anas carolinensis) una especie estremada. Esti puntu de vista de los ornitólogos, básase nun analís que recueye datos de comportamientu, morfolóxicos, y moleculares.
Distribución thumb|left|La mayor parte de la población de zarcetes mover al sur pa pasar l'iviernu. La zarceta común cría na mayor parte del norte d'Eurasia y la mayoría pasa l'iviernu más al sur del so hábitat reproductivu, tantu nel sur d'Europa y Asia como nel norte d'África. La mayor densidá pel branu rexístrase en Finlandia, onde llegaron a calculase poblaciones d'aproximadamente unes 60.000 o 80.000 pareyes.Sicasí nos climes nidios d'Europa asolápense los territorios d'iviernu y branu. Por casu nes islles britániques cría una pequeña población pel branu, pero lleguen cantidaes enforma mayores pel iviernu procedentes de Siberia. Tamién puede atopase a la especie tol añu na rexón d'El Cáucasu, l'oeste d'Asia Menor, nes costes septentrionales del mar Negru, ya inclusive nes costes del sur d'Islandia y en Vestmannaeyjar.
Pel iviernu esisten altes densidaes de zarcetes alredor del Mediterraneu, incluyida la totalidá de la península Ibérica y les rexones costeres del norte d'África. Tamién pasen l'iviernu nel sur d'Asia, dende Oriente próximu hasta'l sureste asiáticu, llegando hasta Taiwán y Xapón. Otru importante allugamientu ivernizu ye la cuasi totalidá del valle del Nilu. Amás esisten cuarteles ivernizos aisllaos nel llagu Victoria, l'estuariu del ríu Senegal, y los banzaos del altu ríu Congu, los deltes interiores y marinos del Níxer, y el centru del valle del Indo. Columbráronse individuos divagantes nel interior de Zaire, Malasia, Groenlandia, y les islles Marianes, Paláu y Yap en Micronesia; y rexístrense regularmente nes costes de norteamericanes hasta California y Carolina del Sur.Madge, S. & Burn, H. (1987) Wildfowl, an Identification Guide to the Ducks, Geese and Swans of the World. Christopher Helm, London ISBN 0713636475
Anque la zarceta común ye menos abondosa que'l so pariente cercanu, el coríu de Carolina, tamién ye bien numberosa. Les sos poblaciones cuantifíquense principalmente polos censos que se faen nos sos cuarteles ivernizos. Rexístrense añalmente alredor de 750.000 alredor del Mediterraneu y el mar Negru, 250.000 na Europa Occidental templada, y más de 110.000 en Xapón. En 1990 y 1991 fízose un censu más detalláu qu'amosó qu'unes 210.000 zarcetes pasaben l'iviernu n'Irán, unes 109.000 en Paquistán, y alredor de 77.000 n'Azerbaixán, unes 37.000 na India, 28.000 n'Israel, más de 14.000 en Turkmenistán y cuasi 12.000 en Taiwán. Paez que se caltién por sigo mesma, tres un llixeru cayente de la so población ente 1–2% añalmente na década de 1990s – probablemente causáu principalmente pola desecación y contaminación de los humerales – ensin más aiciones de caltenimientu que la monitorización de les sos poblaciones y posiblemente la proteición de los sos hábitat nos cuarteles d'ivernada. La UICN y BirdLife International clasifiquen a la zarceta común como especie so esmolición menor, ensin contabilizar la separtación de la más numberosa A. carolinensis.
La zarceta común ye una de les especies a les que s'aplica'l alcuerdu pal caltenimientu de les aves acuátiques migratories afro-euroasiátiques (AEWA) applies.
N'España, alcuéntrase fácilmente n'ecosistemes como'l del Parque nacional de les Tables de Daimiel, el del Parque Natural de Monfragüe, o'l del Parque Nacional de Doñana, ente otros, onde constitúi una especie nidificante ocasional, pero invernante abondosu y numberosa.
La subespecie de distribución más amenorgada que la nominal ye la zarceta aleutiana (Anas crecca nimia), que s'alcuentra nel noroeste d'América y, sobre manera, nes islles Aleutianes mientres el branu. Pel iviernu, esta subespecie de zarceta común en parte viaxa escontra'l sur d'América del Norte.
Hábitat thumb|220px|Anas crecca crecca.