thumb|right|270px|La motivación que llevara al neñu a comer la panoya pudo ser tanto estrínseca como intrínseca. L'aición de comelo dase porque primeramente sabía cómo faelo. La pallabra motivación deriva del llatín motivus o motus, que significa ‘causa del movimientu'. La motivación puede definise como «el señalamientu o énfasis que s'afaya nuna persona escontra un determináu mediu de satisfaer una necesidá, creando o aumentando con ello l'impulsu necesariu por que ponga n'obra esi mediu o esa aición, o bien por que dexe de faelo». Otros autores definen la motivación como «el raigañu dinámicu del comportamientu»; esto ye, «los factores o determinantes internos qu'afalen a una aición». La motivación ye un estáu internu qu'activa, dirixe y caltién la conducta.
Según la psicoloxía y filosofía En psicoloxía y filosofía, la motivación implica estaos internos que dirixen l'organismu escontra metes o fines determinaos; son los impulsos que mueven a la persona a realizar determinaes aiciones y persistir nelles pa la so culminación. Esti términu ta rellacionáu con «voluntá» y «interés».
Tipos de teoríes y modelos Les teoríes de la Motivación pueden ser clasificaes en delles bases. Natural vs. Racional basaes en si la teoría subxacente de la Cognición humana sofitar en fuercies naturales (impulsos, necesidaes, deseos) o dalgún tipu de racionalidá (instrumentalidad, significáu, autoidentidad). Conteníu vs. Procesu basada en si'l focu ta nel conteníu ("qué") motiva frente al procesu ("cómo") toma llugar la motivación. Les distintes escueles de psicoloxía tienen diverses teoríes sobre cómo s'anicia la motivación y el so efeutu na conducta. Toes apurren, dende distintes perspeutives, conceutos clarificadores qu'espliquen cómo s'anicia (Pa llograr ésitu, rematar una mira, satisfacer un deséu).
Teoríes y modelos psicolóxicos
La Motivación puede concebise como un ciclu nel cuál los pensamientos inflúin nos comportamientos, los comportamientos lleven al desempeñu, el desempeñu impacta nos pensamientos y el ciclu empieza de nuevu. Cada etapa del ciclu componer de munches dimensiones qu'inclúin estaos, creencies, intenciones, esfuercios, y retiraes, y too ello puede afectar a la motivación qu'un individuu esperimenta.
Motivaciones racionales La idea de que los seres humanos somos racionales y que la conducta humana ta empuesta pola razón ye vieya. Sicasí, investigaciones recién (en Satisficing por casu) debilitó significativamente la idea de homo œconomicus o d'una perfecta racionalidá en favor d'una racionalidá llindada.
Teoríes del incentivu: motivación intrínseca y estrínseca La motivación puede estremase en dos teoríes distintes conocíes como motivación intrínseca (interna) o motivación estrínseca (esterna). La primera vien del entendimientu personal del mundu y la segunda de la incentivación esterna de ciertos factores.
Dellos factores estrínsecos pueden ser: El dineru * El tiempu de trabayu * Viaxes Coches Cenes Bienes materiales
Toos estos factores pueden amontase o menguase nel espaciu alredor del individuu; sicasí, los factores intrínsecos dependen del significáu que-y dea la persona a lo que fai. Magar ye ciertu, los llamaos factores estrínsecos tamién dependen d'esta interpretación de la persona, éstos pueden camudase radicalmente de forma bien rápida, ente que los intrínsecos requiern d'un trabayu d'asimilación más fayadizu a la mente del individuu. Los factores intrínsecos traten de los deseos de les persones de faer coses pol fechu de considerales importantes o interesantes.
Esisten tres factores intrínsecos importantes. Vease'l llibru de Daniel Pink sobre la motivación. Autonomía: l'impulsu que dirixe les nueses vides, llibertá pa tener control sobre lo que faemos. Maestría: el deséu de ser meyor en daqué que realmente importa. Propósitu: la intención de faer lo que faemos por serviciu a daqué más grande que nós mesmos.
Motivación intrínseca
La motivación intrínseca foi estudiada dende principios de la década de 1970. La motivación intrínseca podría definise como'l autodeseo de buscar coses nueves y nuevos retos, p'analizar la capacidá d'unu mesmu, reparar y adquirir más conocencia. Ta impulsada por un interés o prestar pola xera en sí mesma, y mora nel individuu en llugar de depender de presiones esternes o'l deséu de pagu.
El fenómenu de la motivación intrínseca foi reconocíu per primer vegada n'estudios esperimentales sobre la conducta animal. Nestos estudios, fíxose evidente que los animales manifestaben comportamientos impulsaos pol interés, n'ausencia de pagu.
La motivación intrínseca ye un enclín motivacional natural y ye un elementu fundamental nel desenvolvimientu físicu, social y cognitivu.
Los estudiantes que tán motivaos intrínsecamente participen na xera d'acordies, y trabayen p'ameyorar les sos habilidaes, lo que va amontar, de la mesma, les sos capacidaes. Los estudiantes tienen más probabilidá de tar motivaos intrínsecamente si: atribúin les sos resultaos académiques a factores que tán sol so control, tamién conocíu como autonomía o locus de control creen que tienen les habilidaes pa ser axentes eficaces nel llogru de los sos oxetivos deseyaos, tamién conocíu como creencies d'autoeficacia tán interesaos n'apoderar una tema, y non yá en consiguir bones notes.
Qu'un emplegáu convertir nun profesional de IT porque quier aprender cómo los usuarios de los ordenadores interactúan coles redes informátiques, ye un exemplu de motivación intrínseca. L'emplegáu tien la motivación intrínseca d'adquirir más conocencia.
Ventayes La motivación intrínseca pue ser de llarga duración y autu-sostenible. Los esfuercios pa construyir esti tipu de motivación tamién suelen ser los resultaos de la promoción del deprendimientu de los estudiantes. Tales resultaos céntrense de cutiu sobre la tema en llugar de pagos o castigos.
Desventaxes Per otru llau, los esfuercios pa fomentar la motivación intrínseca pueden ser lentos por qu'afecte nel comportamientu y pueden riquir una llarga preparación especial. Los estudiantes son individuos, polo que pueden ser necesarios distintos enfoques pa motivar a cada estudiante. De cutiu ye útil saber lo qu'interesa a cada estudiante col fin de coneutar estos intereses cola tema. Pa ello ye necesariu conocer a cada estudiante.
Motivación intrínseca y la teoría de los 16 deseos básicos thumb|right|300px|Llinia del tiempu de los estudiosos de la motivación. A partir d'un estudiu nel que participaron más de 6000 persones Steven Reiss propunxo una teoría qu'atopa 16 deseos básicos qu'empondríen práuticamente tolos comportamientos humanos. Los 16 deseos básicos que motiven les nueses aiciones y definen la nuesa personalidá son: Aceptación, la necesidá de sentise aprobáu. Interés, la necesidá d'aprender. Comer, la necesidá d'alimentase. Familia, la necesidá de tener fíos. Honor, la necesidá de ser lleal a los valores tradicionales del nuesu grupu étnicu o cla. Idealismu, la necesidá de buscar xusticia social. Independencia, la necesidá d'asegurar la individualidá. Orde, la necesidá de tener un ambiente entamao y estable. Actividá física, la necesidá de faer exerciciu. Poder, la necesidá d'influyir. Romance, la necesidá sexual. Aforrar, la necesidá de guardar. Contautu social, la necesidá de tener amigos. Posición social, la necesidá de destacar socialmente. Tranquilidá, la necesidá de sentise seguro. Vengación, la necesidá de llograr un esquite.Reiss, Steven (March 5, 2002). Who am I? The 16 Basic Desires that Motivate Our Actions and Define Our Personalities. Berkley Trade. ISBN 978-0-425-18340-3.
Motivación estrínseca
La motivación estrínseca referir al desempeñu d'una actividá pa consiguir un resultáu deseáu y ye opuesta a la motivación intrínseca
La motivación estrínseca xenerar poles influencies esternes al individuu. Na motivación estrínseca, la entruga más difícil de responder ye ¿d'ónde consigue la persona la motivación necesaria pa llevar a cabu una xera y siguir esforciándose con persistencia? Xeneralmente, la motivación estrínseca utilizar pa llograr los resultaos qu'una persona nun podría llograr de la motivación intrínseca.
Les motivaciones estrínseques más comunes son los pagos (por casu dineru o bones notes) por demostrar el comportamientu deseyáu, y l'amenaza de castigu tres una mala conducta. La competición ye un motivador estrínsecu porque fomenta'l ganar y el vencer a los demás, non yá pa esfrutar de los pagos intrínsecos de l'actividá. L'aplausu del públicu y el deséu de ganar un troféu tamién son incentivos estrínsecos.
Investigaciones en Psicoloxía Social demostraron que los pagos estrínsecos pueden llevar a un efeutu de sobrejustificación y un consecuente amenorgamientu de la motivación intrínseca. Nun estudiu que demuestra esti efeutu, neños qu'esperaben ser compensaos con un premiu concretu por faer dibuxos, n'observaciones posteriores, pasaron menos tiempu xugando colos materiales de dibuxu qu'aquellos neños a los que nun se-yos especificó un premiu concretu.Mark R. Lepper, David Greene and Richard Nisbet, "Undermining Children's Intrinsic Interest with Extrinsic Reward; A Test of ‘Overjustification' Hypothesis, " Journal of Personality and Social Psychology 28, 1973, 129‐37.
Sicasí, otru estudiu demostró qu'estudiantes de tercer grau que fueron compensaos con un llibru, nel futuru amosaron más comportamientos de llectura, lo qu'implica que dellos premios nun debiliten la motivación intrínseca.Barbara A. Marinak and Linda B. Gambrell, "Intrinsic Motivation and Rewards: What Sustains Young Children's Engagement with Text?, " Literacy Research and Instruction 47, 2008, 9-26. Anque les compenses estrínseques podríen amenorgar el deséu d'una actividá, l'usu de coaiciones estrínseques, como l'amenaza de castigu, contra la realización d'una actividá, en realidá, puede amontar l'interés intrínsecu escontra la mesma actividá. Nun estudiu, a unos neños amenacióse-yos llevemente en contra de que xugaren con un determináu xuguete. Atopóse que l'amenaza, en realidá, sirvió p'aumentar l'interés de los neños nel xuguete, que nun yera deseyáu antes de l'amenaza.
Condicionamientu operante
Burrhus Frederic Skinner creía na idea de que la meyor manera d'entender dafechu'l comportamientu d'un individuu ye investigar les causes d'una aición y les sos consecuencies. El condicionamientu operante, la teoría pola que'l Dr. Skinner ye más conocíu, ye un métodu de deprendimientu qu'asocede por aciu pagos y castigos por una conducta. El condicionamientu operante de Skinner basar nel trabayu de Edward Thorndike “Llei del Efeutu”,. En 1948, Skinner llevó a cabu un esperimentu de condicionamientu operante por aciu l'usu d'animales, que punxo nuna "caxa de Skinner". Los cambeos nel comportamientu son el resultáu de la reaición d'una persona a la so redolada nun ambiente. "Una respuesta produz una consecuencia como la definición d'una pallabra, cutir una pelota, o resolver un problema de matemátiques.".
Push and pull
Les motivaciones Push son aquelles nes que les persones emburriar escontra los sos oxetivos o pa consiguir daqué, como'l deséu de fuximientu, el descansu y la relaxación, el prestíu, la salú y la forma física, l'aventura y la interaición social. Sicasí, cola motivación Push tamién ye fácil amurniase cuando se presenten torgues nel camín. La motivación Push fai de fuercia de voluntá y la fuercia de voluntá de les persones ye tan fuerte como'l deséu qu'hai tres la fuercia de voluntá. Amás, hai un estudiu realizáu sobre les redes sociales y el so efeutu “Push & Pull”. Una cosa que se menta ye que “l'arrepentimientu y la insatisfaición correspuenden a factores d'emburrie (push), porque dambos son factores negativos qu'obliguen a los usuarios a abandonar el so actual provisor de servicios". Poro, les motivaciones push tamién pueden ser una fuercia negativo (pesar y descontentu).