El Muséu del Louvre ye'l muséu nacional de Francia consagráu al arte anterior al impresionismu, tantu belles artes como arqueoloxía y artes decoratives. Ye unu de los más importantes del mundu. Ta allugáu en París (Francia), nel antiguu palaciu real del Louvre, y anguaño promueve dos subsedes, en Lens (Francia) y n'Abu Dhabi (Emiratos Árabes Xuníos).Accord ente le Gouvernement de la République française et le Gouvernement des Emirats Arabes Unis
Les sos estenses coleiciones son el resultáu d'un doble esforcio históricu. Al coleicionismu desenvueltu pola monarquía francesa a lo llargo de dellos sieglos, sumóse l'esfuerzu de los homes de la Ilustración, el llabor desamortizadora de la Revolución francesa, les victories militares mientres les guerres napoléonicas, y les campañes arqueolóxiques y compres impulsaes mientres tol sieglu XIX. L'apertura del Louvre en 1793 significó, dientro de la historia de los museos, el trespasu de les coleiciones privaes de les clases dirixentes (monarquía, aristocracia y Ilesia) a galeríes de propiedá pública para esfrute del conxuntu de la sociedá. Por ello'l Louvre constituyó'l precedente de tolos grandes museos nacionales, y de fechu foi'l modelu pa munchos d'ellos. Ye'l muséu d'arte más visitáu del mundu, bien famosu poles sos obres maestres, especialmente La Gioconda de Leonardo da Vinci.
Historia del edificiu
L'edificiu qu'alluga'l muséu dende la so fundación ye'l vieyu castiellu del Louvre, depués reconvertíu en palaciu real. El so orixe remontar al sieglu XII, más esautamente ente 1190 y 1202, y foi enguapecíu con ampliaciones renacentistes y otres más tardíes. Nesti edificiu atropó'l rei Carlos V les sos coleiciones artístiques. Los posteriores monarques Francisco I y Enrique II entamaron reformes pa faer d'él una verdadera residencia real renacentista.
Foi la reina Catalina de Médicis la qu'esbozó'l proyeutu que fizo del Louvre el gran palaciu que ye anguaño, llabores que siguió Enrique IV dempués de les guerres de relixón. Nes sos meyores arquiteutónicu y decorativu intervinieron múltiples artistes a lo llargo de dellos sieglos, dende Claude Perrault y los pintores Simon Vouet y Charles Le Brun nel XVII hasta Delacroix y Georges Braque, quien pintaron dalgunos de los sos techos. thumb|250px|left|Restos de la fortaleza orixinal sobre la que se construyó'l palaciu. La construcción del Palaciu de Versalles, entainada sol reináu de Lluis XIV, fixo que'l Louvre quedara desocupáu pola familia real a finales del sieglu XVII, y por ello instaláronse nél, yá nel sieglu XVIII, l'Academia Francesa y dempués les restantes academies. Ellí celebráronse esposiciones añales de la Real Academia de Pintura y Escultura.
Tres la Revolución francesa qu'implicó l'abolición de la monarquía, el Palaciu del Louvre foi destináu (por decretu de mayu de 1791) a funciones artístiques y científiques, concentrándose nél al añu siguiente les coleiciones de la corona. Parte del Louvre abrir per primer vegada al públicu como muséu'l 8 de payares de 1793. Ésta yera una solución lóxica, habida cuenta de que taba ocupáu poles academies y porque, yá en 1778, ellaborárase'l proyeutu d'utilizar la so Gran Galería como pinacoteca. Lo novedoso de la midida foi que se nacionalizaban bienes de propiedá real, y que l'accesu yera llibre pos nun se llindaba al públicu cultu nin se regulaba por aciu visites alcordaes, como sí asocedía nos Uffizi y nel Muséu del Prado mientres los sos primeros años.
L'edificiu del Louvre tuvo xuníu al palaciu de les Tullerías (Palaciu de les Teyeres) formando un solu conxuntu hasta 1870, cuando esti postreru foi destruyíu nos fechos de la Comuña de París. Les ayalgues artístiques de les Tullerías perder na quema del palaciu, que les sos ruines fueron baltaes; de magar, el Louvre apodera'l gran parque abiertu en dichu solar.
L'enorme muséu, que les sos sales y pasiellos marquen un percorríu de dellos quilómetros, foi sometíu a una ambiciosa modernización na década de 1980, que'l so elementu más visible foi la pirámide de cristal. Foi diseñada pol arquiteutu Ieoh Ming Pei ya inaugurada en 1989 pa centralizar l'accesu de los visitantes, que baxen por ella a un recibidor soterrañu pol que s'apuerta a les diverses sales del muséu.
A pesar de tal modernización, dellos sectores del Louvre siguíen ocupaos por organismos públicos, y namái en fecha recién se desallugaron y afixeron como sales d'esposición. En marzu de 2004 anuncióse l'apertura d'una nueva sala dedicada al arte del islam: pal so diseñu convocó un concursu internacional en 2005 ya inauguróse en 2008, con una inversión de 50 millones d'euros. Sicasí, l'esplegue de les coleiciones islámiques prosiguió con una ampliación mayor, soterraña, inaugurada en 2012 y que se corona por una singular cubierta en forma de alfombra voladora. Estes sales cuntaron col patrociniu de países y magnates islámicos, deseosos de favorecer l'espardimientu de la so cultura n'Europa.
Gracies al curiosu de les sos riques coleiciones y al turismu que flúi añalmente por París, el Louvre caltener ente los museos más visitaos del mundu; a lo llargo del añu 2009 recibió 8,5 millones de visites.Bien interesante, 2010 Non. 08, páx. 20.
Historia del muséu
Vieyu réxime Nel novenu volume de la Enciclopedia (1765) de Diderot figura lo que puede considerase un proyeutu museolóxicu pal Louvre onde se propón un usu racional de los diversos espacios: la planta baxa pa les escultures, la Galerie du bord de l'eau (Galería al pie del ríu) o Grande Galerie (Gran Galería) p'allugar les pintures; l'ala norte (ensin construyir nesi momentu) p'asitiar los planos de les fortaleces del reinu; y otros espacios pa la coleición de medayes y monedes. Tamién incluyía la propuesta de concentrar les academies d'artes nel edificiu del muséu, con habitaciones p'allugar a los estudiantes.
En 1774, el Conde de Billarderie d'Angiviller ye nomáu Direutor d'Edificios del reinu y empecipia realmente la investigación y planeación del Muséu na Gran Galería del Louvre, qu'a lo postrero sería inauguráu tres la cayida del "vieyu réxime", en 1793. D'Angiviller retomó la política d'alquisiciones escaecida dende'l reináu de Lluis XIV y buscó enllenar los buecos que tenía la coleición pa dar una idea más completa de les diverses escueles de pintura representaes nella.
En 1784, el pintor Hubert Robert ye nomáu Conservador del futuru muséu, empezáu'l treslláu d'obres propiedad del reinu dende los palacios de Versalles y de Luxemburgu y creando gran espectación ente la población de París por tener accesu a les obres.
Col entamu de la Revolución en xunetu de 1789, d'Angiviller nun pudo ver concretáu'l so proyeutu pero reconózse-y como'l primera gran impulsor d'esta cortil cultural que mientres la década de 1780 xeneró testos como'l del Abá Thierry quien nel so Etat actuel de Paris (Estáu actual de París) apuraba a completar esti gran "monumentu, tan ardientemente deseyáu polos amantes de les artes" y que fadría que la capital francesa llograra la supremacía en temes d'arte percima de Roma.
Periodu post-revolucionariu El 27 de xunetu de 1793 ye creáu por decretu'l Muséum Central des Arts, y el 10 d'agostu del mesmu añu inaugúrase, simbólicamente, la Grande Galerie du Louvre, yá que se tuvo que cerrar darréu pa realizar arreglos, reabriendo les sos puertes el 18 de payares. De los 10 díes que duraba la selmana mientres esti periodu post-revolucionariu (decade), el públicu solo podía visitar l'espaciu 3 díes: 5 yeren esclusivos pa los copistas y dos más pa la llimpieza.
El 26 d'abril de 1794, la galería vuelve cerrar pa trabayos de caltenimientu, reabriendo parcialmente al públicu hasta'l 7 d'abril de 1799 y totalmente hasta'l 14 de xunetu de 1801.
El Muséu Napoleón En 1803, cuando Napoleón Bonaparte yera inda consul, la cortil camudó'l so nome por Muséu Napoleón. Anque yá esistía dende antes una política d'apoderase obres d'arte d'otros países mientres les campañes militares dende'l periodu de la Primer República y la Convención Nacional, el nome del que sería'l primer emperador de Francia venceyar de manera importante con esta práutica.
Otres aportaciones de Napoleón I al Louvre fueron la finalización del emblemáticu o Patiu Cuadráu o "Cour Carré" y el incio del proyeutu largamente entamáu de xuntar el Louvre coles Tullerías
thumb|600px|center|La "Coure Carré" del Muséu del Louvre pela nueche, cola Pirámide nel centru del patiu.
Coleiciones El Muséu del Louvre reflexa'l papel protagonista de Francia como potencia económica y cultural d'Europa, y recueye los meyores frutos de l'actividá coleicionista y de mecenalgu promovida poles sos clases dirixentes a lo llargo de dellos sieglos. Gracies al poder de la Dinastía Borbón y de Napoleón Bonaparte, a campañes arqueolóxiques y a posteriores alquisiciones, cuenta anguaño con distintes coleiciones d'obres d'arte provenientes de civilizaciones, cultures y dómines variaes. Contién alredor de 445 000 pieces, de les que 35 000 tán espuestes.
A pesar de les múltiples ampliaciones y reformes, el Louvre caltién almacenáu un gran porcentaxe de les sos coleiciones, lo qu'esplica l'apertura d'una segunda see en Lens, cerca de la frontera con Bélxica. Esta ciudá topábase económicamente ablayada por una crisis industrial, y l'apertura del Musée Louvre-Lens n'avientu de 2012, con unes 600 obres, aseguró-y un estimable fluxu turístico, siquier primero: nel so primer añu de funcionamientu, el nuevu centru recibió 900 000 visites. Amás, en Liévin, una población cercana a Lens, ta construyéndose un gran almacén pal Louvre parisín; una vegada inauguráu en 2019 va dar un allugamientu más seguru a miles de pieces qu'en París cuerren ciertu riesgu polos ocasionales llenes del ríu Sena. Esti peligru quedó patente en xunu de 2016, cuando una crecida del Sena obligó a mover miles de pieces dende los suétanos a plantes cimeres.
Asina mesmu, el Louvre aportó a dar el so nome a una segunda delegación, ésta nel estranxeru: el muséu Louvre Abu Dhabi n'Emiratos Árabes Xuníos. En cuenta de una suma cercana a 1 300 millones de dólares, la institución suscribió un alcuerdu de trenta años de duración, según el cual va apurrir el so nome, obres d'arte y asesoramientu a un muséu de nueva construcción diseñáu por Jean Nouvel. Esti alcuerdu va dexar exhibir obres que permanecíen almacenaes, amás de captar fondos pal caltenimientu del edificiu del Louvre y pa la recuperación d'una parte de la so Pabellón de Flora. Asonsaña en cierta manera la fórmula de museo-sucursales instaurada pola Fundación Guggenheim, y foi bien cuestionáu na mesma Francia.
miniaturadeimagen|250px| miniaturadeimagen|250px| thumb|250px|Esfinxes del dromos del Serapeum de Saqqara. Muséu del Louvre.
Les coleiciones del Louvre provienen de diversos oríxenes:
Les coleiciones reales. Los monarques franceses amosaron, yá dende'l sieglu XIV, afición por adquirir obres d'arte, teniendo de destacar el llabor de Francisco I, quien protexó a Leonardo da Vinci nos sos últimos años. Con tou, la coleición real yera relativamente pequeña hasta que Lluis XIV adquirió les coleiciones del banqueru Jabach y del cardenal Mazarino. Lluis XV adquirió la coleición del príncipe de Carignan, y Lluis XVI, cuadros de les escueles flamenca y holandesa.
La revolución francesa significó'l llogru d'obres d'arte pal estáu per diversos caminos: la supresión de les órdenes monástiques, la desafectación de les ilesies y l'abandonu de bienes pola nobleza fuxida. Tamién, ente 1794 y 1795, llegaron obres requisadas pol exércitu revolucionariu en Bélxica y Holanda.
Les guerres napoleóniques significaron una notable medría de les coleiciones del Louvre, rebautizado como Muséu Napoleón, pos los exércitos requisaron obres nos distintos países invadíos. Munches d'estes obres tuvieron que devolvese al cayer el réxime napoleónicu, pero dalgunes bien importantes quedaron nel Louvre, como Les bodes de Caná de Veronés. En 1801 la firma del Concordatu obligó a devolver a les ilesies obres relixoses.