La Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos d'América (que'l so títulu oficial n'inglés ye The unanimous Declaration of the thirteen united States of America) ye un documentu redactáu pol segundu Congresu Continental —na Cámara Estatal de Pennsylvania (agora Salón de la Independencia) en Filadelfia el 4 de xunetu de 1776— que proclamó que les Trece Colonies norteamericanes —entós en guerra col Reinu de Gran Bretaña— habíense autodefinido como trelce nuevos Estaos soberanos ya independientes y yá nun reconocíen el dominiu británicu; nel so llugar formaron una nueva nación: los Estaos Xuníos. John Adams foi unu de los políticos qu'entamó'l procesu d'independencia, aprobáu'l 2 de xunetu pol Congresu en plenu ensin oposición. Un comité encargar de redactar la declaración formal, que presentóse cuando'l Congresu votó sobre la mesma dos díes depués.
miniaturadeimagen|upright.75|Thomas Jefferson foi l'autor principal de la Declaración.
Adams persuadió al comité por que se encamentara a Thomas Jefferson la xera de dirixir la redaición del borrador orixinal del documentu, que'l Congresu editó pa producir la versión final. La Declaración yera fundamentalmente una esplicación formal de por qué'l Congresu rompió los sos llazos políticos con Gran Bretaña'l 2 de xunetu, más d'un añu dempués del españíu de la Revolución d'Estaos Xuníos. A otru día, Adams escribió a la so esposa Abigail: «El segundu día de xunetu de 1776 va ser la dómina más memorable na historia d'América». Sicasí, el Día de la Independencia celébrase dos díes depués, fecha na que s'aprobó.
El 4 de xunetu —depués de ratificar el testu— el Congresu espublizó la Declaración en delles formes. Primeramente foi publicada nel volante de John Dunlap, que yera llargamente distribuyíu y lleíu al públicu. La copia orixinal utilizada pa esta impresión perdióse y pudo tar en manes de Jefferson. El borrador orixinal coles correiciones de Adams y Benjamin Franklin y les notes adicionales de Jefferson sobre los cambeos realizaos pol Congresu caltener na Biblioteca del Congresu. La versión más conocida de la Declaración —una copia roblada que se considera popularmente como'l documentu oficial— exhibir nos Archivos Nacionales en Washington D. C. Esta copia manuscrita foi solicitada pol Congresu'l 19 de xunetu y roblada el 2 d'agostu.
El conteníu y l'interpretación de la Declaración fueron oxetu de muncha investigación académica. Por casu, el documentu xustificaba la independencia de los Estaos Xuníos al numberar los reclamos coloniales contra'l rei Xurde III y afirmaba ciertos derechos natural y llegal, incluyíu'l derechu de revolución. Una vegada cumplida la so misión orixinal d'anunciar la independencia, les referencies al testu de la Declaración fueron escases nos años siguientes. Abraham Lincoln facer pieza central de la so retórica (como nel discursu de Gettysburg de 1863) y les sos polítiques. De magar, convirtióse nuna conocida reivindicación sobre derechos humanossobre manera la so segunda oración:
Esta postrera foi calificada como «una de les frases más conocíes nel idioma inglés» y que contién «les pallabres más potentes y consecuentes na historia d'Estaos Xuníos». El pasaxe llegó a representar un modelu moral que los Estaos Xuníos teníen d'esforciase por cumplir y dichu puntu de vista foi promovíu notablemente por Lincoln, quien consideró que la Declaración yera'l fundamentu de la so filosofía política y sostuvo que yera una proclamación de principios al traviés de la cual tien d'interpretase la Constitución de los Estaos Xuníos.
La Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos inspiró munchos otros documentos similares n'otros países y les sos idees ganaron adhesión nos Países Baxos, el Caribe, Hispanoamérica, los Balcanes, África Occidental y Europa Central nos años anteriores a 1848. Gran Bretaña nun reconoció la independencia de les sos excolonias hasta que la guerra llegó a un puntu muertu. El Tratáu de París de 1783 punxo fin a les hostilidaes y peracabó la Revolución d'Estaos Xuníos.
Contestu históricu
Primero que l'acta d'emancipación fora aprobada en xunetu de 1776, les Trece Colonies y el Reinu de Gran Bretaña tuvieren en guerra mientres más d'un añu. Les rellaciones ente dambes habíense deterioráu dende 1763. El Parllamentu británicu promulgó una serie de midíes p'aumentar los impuestos nes colonies, como la llei del sellu de 1765 y les lleis de Townshend de 1767. Dichu órganu llexislativu consideró qu'estes normes yeren un mediu llexítimu por que les colonies pagaren una cuota xusta polos costos de calteneles nel Imperiu británicu.
Sicasí, munchos colonos desenvolvieren un conceutu distintu del imperiu. Les colonies nun taben direutamente representaes nel Parllamentu y los colonos argumentaben qu'esi órganu llexislativu nun tenía derechu p'asigna-yos impuestos. Esta disputa fiscal formaba parte d'una mayor diverxencia ente les interpretaciones britániques y americanes de la Constitución de Gran Bretaña y l'algame de l'autoridá del Parllamentu nes colonies. El puntu de vista ortodoxu de los británicos —que databa de la Revolución Gloriosa de 1688— defendía que'l Parllamentu cuntaba con autoridá suprema en tol imperiu y, por estensión, tou lo que'l Parllamentu faía yera constitucional. Sicasí, nes colonies desenvolviérase la idea de que la Constitución británica reconocía ciertos derechos fundamentales que'l gobiernu nun podía violar, nin siquier el Parllamentu. Dempués de les lleis de Townshend, dellos ensayistes inclusive empezaron a cuestionar si'l Parllamentu tenía dalguna xurisdicción llexítima nes colonies. Antemanando la creación de la Mancomunidá de Naciones, en 1774 los lliteratos americanos —ente ellos Samuel Adams, James Wilson y Thomas Jefferson— aldericaben si l'autoridá del Parllamentu llindábase solo a Gran Bretaña y que les colonies —que cuntaben coles sos propies llexislatures— tendríen de rellacionase col restu del imperiu namái pola so llealtá a la Corona.
Convocatoria del Congresu miniaturadeimagen|El Plenu de l'Asamblea nel Salón de la Independencia (Filadelfia), onde'l segundu Congresu Continental aprobó la Declaración d'Independencia.La tema de l'autoridá del Parllamentu nes colonies tresformar nuna crisis política dempués de qu'en 1774 esi órganu llexislativu aprobó les lleis coercitivas (conocíes como lleis intolerables nes colonies) pa castigar a la provincia de la badea de Massachusetts pol motín del té en Boston l'añu anterior. Munchos colonos consideraron que les lleis coercitivas yeren una violación de la Constitución británica y, poro, una amenaza pa les llibertaes de tola América británica. En setiembre de 1774, el primer Congresu Continental axuntar en Filadelfia pa coordinar una respuesta. Nesa asamblea entamó un boicó de bienes británicos y solicitó al rei l'anulación de les lleis. Estes midíes fracasaron porque'l rei Xurde III y el gobiernu del primer ministru Frederick North taben decidíos a nun vencer cola supremacía parllamentaria. Ello ye qu'en payares de 1774 el monarca escribió a North diciéndo-y «les puñaes van decidir si tán sometíos a esti país o [van escoyer ser] independientes» (blows must decide whether they are to be subject to this country or independent).
La mayoría de los colonos esperaba una reconciliación cola metrópolis, inclusive dempués de que la guerra revolucionaria empezó en Lexington y Concord n'abril de 1775. El segundu Congresu Continental axuntar na Cámara Estatal de Pennsylvania en Filadelfia en mayu de 1775 y dellos representantes esperaben la consiguiente independencia, pero nun s'aldericó en declarala. Anque munchos colonos yá nun creíen que'l Parllamentu tenía soberanía sobre ellos, siguíen profesando llealtá a Xurde III y esperaben que intercediera nel so favor. A finales de 1775 desilusionáronse cuando'l rei refugó la segundu pidimientu del Congresu, emitió una proclamación de rebelión y anunció ante'l Parllamentu'l 26 d'ochobre que taba considerando «ufiertes amistoses d'ayuda estranxera» pa reprimir la sulevación. Una minoría proamericana nel Parllamentu alvirtió que'l gobiernu central taba afalando a los colonos a la independencia.
Escontra la independencia Un panfletu de Thomas Paine, El sentíu común (Common Sense), foi publicáu en xineru de 1776, coles mesmes en que quedó claro nes colonies que'l rei nun taba dispuestu a actuar como conciliador. Paine asitiárase nes colonies y defendía la independencia colonial, el republicanismu como alternativa a la monarquía y la so sistema hereditariu. El sentíu común nun introdució nueves idees y probablemente tuvo poco efeutu direutu nel Congresu y les sos razones pa la independencia; la so importancia anicia en qu'aguiyó l'alderique públicu sobre una tema que pocos s'atrevieron a falar abiertamente. El sofitu a la emancipación aumentó constantemente dempués de la publicación del panfletu de Paine.
Les esperances pola reconciliación empezaron a menguar ente los colonos, pos a principios de 1776 el sofitu públicu a la independencia fortaleciérase. En febreru d'esi añu enterar de l'aprobación de la Llei Prohibitiva nel Parllamentu qu'estableció'l bloquéu de los puertos americanos y declaró que los buques coloniales yeren barcos enemigos. John Adams —un fuerte partidariu de la independencia— creyó que'l Parllamentu declarara efeutivamente la independencia americana primero que'l Congresu fixera daqué y señaló a la Llei Prohibitiva como l'Acta d'Independencia», calificándola de «un esmembramientu completu del Imperiu británicu» (a compleat Dismemberment of the British Empire). El sofitu pa declarar la independencia creció entá más cuando se confirmó que'l rei Xurde III contratara mercenarios alemanes (alredor de 30 000 nel intre de la guerra) p'atacar a los sos súbditos norteamericanos.
miniaturadeimagen|400px|Mapa de les colonies britániques d'América del Norte (1763-1776).A pesar d'esti creciente respaldu popular a la independencia, el Congresu escarecía de l'autoridá pa declarala. Los representantes fueron escoyíos al Congresu por trelce gobiernos distintos —qu'incluyíen convenciones fuera de la llegalidá, comités ad hoc y asamblees democrátiques— y taben obligaos a cumplir namái coles funciones que se-yos asignara. Independientemente de les sos opiniones personales, los representantes nun podíen votar pa declarar la independencia nun siendo que les sos instrucciones dexaren tal aición. Ello ye que delles colonies prohibieron espresamente a los sos representantes tomar midíes pa dixebrase de Gran Bretaña, ente qu'otres diéron-yos órdenes ambigues sobre la tema. A midida que la opinión pública favorable a la emancipación crecía, los defensores de la independencia buscaron la revisión de les órdenes de los representantes. Por que el Congresu pudiera declarar la independencia, la mayoría de les delegaciones precisaría autorización pa votar a favor d'esi asuntu y, siquier, un gobiernu colonial tendría qu'instruyir (o dar permisu) específicamente a la so delegación pa proponer una declaración d'independencia nel Congresu. Ente abril y xunetu de 1776, entamóse una guerra política complexa» pa llograr esi oxetivu.
Revisión de les instrucciones