Francia ta estremada en 18 rexones alministratives, 13 de les cuales tán na Francia metropolitana y 5 na Francia d'ultramar.Mayotte devient le 101e département français , Le Monde, dáte-le 31|mars|2011}}.Bien que le quorum n'ait pas été atteint lors de la première réunion du conseil général de l'île qui devait désigner un nouveau président et lancer officiellement le nouveau statut de Mayotte (cette réunion est reportée au 3 avril), le gouvernement français considère que le 101e département français a bien été créé le jeudi 31 mars puisque l'article 37 de la loi n° 2010-1487 du 7 décembre 2010 relative au département de Mayotte prévoit simplement que « Hormis celles de ses articles 30 à 35, Les dispositions de la présente loi entrent en vigueur à compter de la première réunion suivant le renouvellement du conseil général de Mayotte en 2011. »Monde.fr "Mayotte accède à son statut de département dans la confusion", consultáu'l 31/03/2011] Córcega ye una coleutividá territorial, pero considérase una rexón por competencies, ya inclusive s'amuesa como tal na web del INSEE. Les rexones metropolitanes tán caúna subdividíes en departamentos, que varien en númberu ente los 2 y 13. Les rexones d'ultramar, téunicamente, consisten nun únicu departamentu caúna.
En 2014, como parte de les reformes p'amenorgar el gastu públicu impulsaes pol presidente Hollande, el Parllamentu francés aprobó una llei que prevía amenorgar les entós rexones metropolitanes de 22 a 13, pasando d'un total de 27 a solamente 18.Monde.fr « Adoption par l'assemblée le passage de 22 régions métropolitaines à 13 »
En Francia, una rexón ye al empar una división alministrativa del territoriu, una coleutividá territorial descentralizada dotada de personalidá xurídica y de llibertá d'alministración, una circunscripción eleutoral y una circunscripción alministrativa de los servicios descentralizaos del Estáu.
Les rexones, en tanta coleutividaes, cunten con dos asamblees, a diferencia d'otres coleutividaes que tienen namái una: una asamblea deliberante, el conseyu rexonal, y una asamblea consultiva, el conseyu económicu, social y ambiental rexonal (conseil économique, social et environnemental régional), representativu de les fuercies vives» de la rexón, encargáu de dar conseyos sobre ciertes cuestiones que son competencia de la rexón, antes de la so presentación al conseyu rexonal. El presidente del conseyu rexonal ye pela so parte l'executivu de la coleutividá.
El campu d'intervención de les rexones ye bien ampliu pola claúsula xeneral de competencia, que van dende la xestión de les lycées a la de los tresportes, pasando pol desenvolvimientu económicu y la fiscalidá. Rexir pol Títulu XII de la Constitución de 1958 y la cuarta parte del códigu xeneral de les coleutividaes locales (code général des collectivités territoriales).
En Francia continental (escluyendo a Córcega), la superficie media d'una rexón (antes de la reforma) yera de , que ye alredor d'una quinta parte de la superficie media d'un estáu d'EE.XX., y namái un 4% de la superficie media d'una provincia de Canadá, pero un 15% más grande que la superficie media d'un estáu d'Alemaña, y un 67% más grande que la superficie media d'una rexón d'Inglaterra.
Carauterístiques thumb|Nuevu mapa rexonal adoptáu'l 17 d'avientu de 2014 n'última llectura pola Asamblea nacional En Francia una rexón ye una "coleutividá territorial" (al igual que'l departamentu y el conceyu) dotada d'un Conseyu Rexonal escoyíu por sufraxu universal direutu y dirixíu por un presidente qu'ostenta'l poder executivo. Este, de la mesma, ta so l'autoridá "a posteriori" del prefeutu de la rexón.
Les rexones nun tienen autonomía llexislativa pero si capacidá reglamentaria. Tienen autonomía financiera y disponen del so propiu presupuestu qu'alministra y parte el Conseyu Rexonal. Los sos ingresos provienen de les partíes que-yos apurre l'Estáu y de los impuestos rexonales que recalden.Robert Marconis, France : recompositions territoriales, Documentation photographique n° 8051, 2006, páx. 9.
Les rexones tienen numberosos campos d'actuación como n'infraestructures y ordenación del territoriu, desenvolvimientu económicu, educación (xestión de los institutos de secundaria), ayuda a universidaes ya investigación, formación profesional y aprendizaxe, sistemes de tresporte públicu y sofitu a los entamadores. Por esto, ser el presidente d'una rica rexón como Islla de Francia o Ródanu-Alpes pue ser una posición bastante notable.
Constrúi y paga los costos del material pa los liceos; en marzu de 2004, el gobiernu nacional francés anunció un polémicu plan pa tresferir a les rexones delles categoríes de personal escolar non dedicáu a la enseñanza. Los críticos d'esti plan sostienen que ye inciertu que se tresfieran abondos recursos fiscales pa estes cargues adicionales, y que estes midíes aumentaríen les desigualdaes ente rexones.
Hai, cada ciertu tiempu, discutinios sobre dar autonomía llexislativa llindada a les rexones, pero estes propuestes son polémiques. Tamién hai propuestes pa suprimir el gobiernu llocal de los departamentos y tresferilos a les sos respeutives rexones, dexando a los departamentos con una autoridá bien llindada.
Códigu INSEE Nome provisional Capital provisional CambéuNᵘ de departamentos Superficie (km²) Habitantes Densidá (habs./km²)44 EstrasburguArtículu 2-I-4° de la Loi numéro 2015-29 del 16 de xineru de 2015 relative à la délimitation des régions, aux élections régionales et départementales et modifiant le calendrier électoral (1) , « Par dérogation aux 2° et 3° du présent I, Strasbourg est le chef-lieu de sa région » La carte des régions en 2015 , consultáu'l 14 d'abril 2015.CARTE. Quelles seront les capitales des futures régions de France ? , France TV info, 13 avril 2015. Fusión de 3 rexones 75 BurdeosDecretos del 31 de xunetu de 2015 qu'establecen les chef-lieu provisionales de les nueves rexones: Aquitaine-Limousin-Poitou-Charentes (nᵘ 2015-940), Auvergne-Rhône-Alpes (nᵘ 2015-941), Bourgogne-Franche-Comté (nᵘ 2015-942), Languedoc-Roussillon-Midi-Pyrénées (nᵘ 2015-943), Normandie (nᵘ 2015-944), Nord-Pas-de-Calais-Picardie (nᵘ 2015-945) Fusión de 3 rexones 84 Lyon Fusión de 2 rexones 27 Dijon Fusión de 2 rexones 53 Rennes Rexón ensin cambeos 24 Orleans Rexón namái renomada dende 2015 94 Ajaccio Coleutividá ensin cambeos 11 París Rexón ensin cambeos 76 Toulouse Fusión de 2 rexones 32 Lille Fusión de 2 rexones 28 Rouen Fusión de 2 rexones 52 Nantes Rexón ensin cambeos 93 Marsella Rexón ensin cambeos
Historia Antigües provincies del Reinu thumb|200px|Provincies de Francia antes de 1789 y territorios güei franceses que nun formaba parte del reinu en 1789
Antes de la Revolución francesa de 1789, el reinu de Francia taba divididida en provincies históriques derivaes de la historia feudal y que, pa dalgunos, teníen un tamañu averáu a les rexones actuales.
En 1789, estes provincies fueron abolíes y el territoriu francés estremar en 83 departamentos. La peculiaridá francesa ye que'l fechu rexonal ta venceyáu al fechu nacional. Como destaca'l profesor Autin, «dende l'entamu del sieglu XIX esistía en Francia un movimientu que reivindicaba la creación d'entidaes alministratives y polítiques que dexaren una descentralización creciente de los poderes y la reconocencia de les identidaes rexonales».« depuis le début du s. XIXe, il existait en France un mouvement qui revendiquait la création d'entités administratives et politiques permettant une décentralisation accrue des pouvoirs et la reconnaissance des identités régionales ». Droit administratif général, Jean-Louis Autin, Catherine Ribot, Litec, p. 59.
Ello ye que dempués de la Revolución Francesa, la Nation foi sustituyida pol rei y el Estáu francés caltuvo la so estructura centralista lo que demostró Alexis de Tocqueville en L'Ancien Régime et la Révolution en 1851: «al traviés de la torca de la Revolución, el prefeutu y l'intendente tiéndense les manes».
Amás, el departamentu (Historia de los departamentos franceses) convertir nel nivel racional de la implementación de les polítiques públiques, institución establecida poles lleis de 15 de xineru y 16 de febreru de 1790, que la so división facer so la influencia de Mirabeau, teniendo en cuenta los particularismos locales, pero non la identidá rexonal por medrana a alicar los países d'Estáu y d'Eleiciones (pays d'État et d'Élections) del Antiguu Réxime.
Les reivindicaciones rexonalistes remanecieron n'efeutu escontra finales del sieglu XIX al traviés de Frédéric Mistral y el Félibrige abogando por una identidá d'idioma y de cultura occitana na lliteratura. Influyendo en corrientes políticasmuy diverses, dende los monárquicos a los Félibres Rouges pasando polos socialistes moderaos como Jean Jaurès y los sofitos bien diversos a la rebelión de los viticultores de 1907, sicasí, esti enclín taba apoderada poles corrientes contrarrevolucionarias. Según el profesor Daniel Seiler «desque la tresferencia de soberanía pasó al Parllamentu y n'especial a la Nación, la periferia siente la so diferencia y enferrónase al orde anterior.»« dès que le transfert de souveraineté passe au Parlement et surtout à la Nation, la périphérie ressent sa différence et s'accroche à l'ordre antérieur »Les Partis autonomistes, Daniel Seiler, BUO, Que sais-je ? numéro 1997 , p. 20-21. Estes referencies constituyeron el caldu de cultivu ideolóxicu de la defensa de les identidaes rexonales nel marcu d'una renacencia nacional y realista realizáu pola Action française de Charles MaurrasL'Idée de décentralisation, Charles Maurras, 1898. a empiezos del sieglu XX.
Primeros ensamblaxes de los xeógrafos thumb|200px|Los trelce agrupamientos» de Pierre Foncin, en 1891. thumb|200px|Propuesta de Paul Vidal de La Blache, en 1903.
Mientres la segunda metá del sieglu XIX, dellos xeógrafos, Pierre Foncin o Paul Vidal de La Blache, empezaron a encetar la cuestión «de los agrupamientos xeográficos» (d'assemblages géographiques) con cuenta de reagrupar dellos departamentos en criterios xeográficos.Géographie de la France, par Pierre Foncin (1891), Édition Colin.
Foncin estableció una división en «treize ensembles» retomando les llendes departamentales (los territorios d'Alsacia-Lorena, depués alemanes, formen un conxuntu clasificáu por separáu):
Nacencia de les rexones modernes thumb|200px|Les rexones de Clémentel (1919).
Les reivindicaciones rexonalistes emanaban de los legitimistas cuando estos dieron cuenta, na década de 1890, que la República había definitivamente vencíu nes urnes y que namái'l poder llocal taba inda nes sos manes.
Les primeres midíes tomaes nel sentíu de la creación de rexones nun llegaron hasta la Primer Guerra Mundial. Arriendes d'una circular del Ministeriu de Comerciu de 25 d'agostu de 1917 (ella mesma inspirada poles teoríes rexonalistes), una primer orde ministerial instituyó les llamaes agrupaciones económiques rexonales (groupements économiques régionaux ) llamaes «rexones Clémentel» el 5 d'abril de 1919. Estes rexones económiques» reagruparon les cámares de comerciu, a la so voluntá, nel territoriu de la metrópolis. Les cámares de comerciu yeren llibres de xunise a la parte de la so eleición y camudar llibremente, les 17 rexones previstes primero llueu fueron alzaes a 21, y alministraes por un Comité rexonal compuestu por dos delegaos por cámares, a los que s'axuntaron los prefeutos y subprefectos que teníen voz consultiva. Yeren de xeometría variable: por casu, la III (agora VI) rexón económica (Rennes) tenía de reagrupar en 1917 les cámares de comerciu de la Côtes-du-Nord, Finistère, Ille y Vilaine y Morbihan, pero en 1920 la Cámara de comerciu de Lorient (Morbihan) prefirió xunise a la V Rexón (Nantes).