Una videoconsola o consola de videoxuegos ye un sistema electrónicu d'entretenimientu pal llar qu'executa xuegos electrónicos (videoxuegos) conteníos en cartuchos, discos ópticos, discos magnéticos, tarxetes de memoria o cualquier dispositivu d'almacenamientu.
Visión xeneral Los primeros sistemes de videoconsoles fueron diseñaos namái pa xugar videoxuegos pero a partir de la sesta xeneración de videoconsoles fueron incorporaes carauterístiques importantes de multimedia, internet, tiendes virtuales, serviciu en llinia como: Nintendo Network, PlayStation Network, y Xbox Live.
Una videoconsola ye un pequeñu sistema electrónicu que ta diseñáu pa executar xuegos desenvueltos nun ordenador personal o servidor. Al igual que los ordenadores personales, pueden adoptar distintes formes y tamaños; d'esta miente, pueden ser de sobremesa, esto ye, riquen ser coneutaes a un televisión pa la visualización del videoxuegu, y a la rede llétrica pa la so alimentación, na cual suelen consumir 12 voltios, o bien el dispositivu electrónicu videoconsola portátil, que cunta con una pantalla de visualización integrada y una fonte d'alimentación propio (bateríes o piles).
Los videoxuegos pueden presentase en forma de cartuchos de plásticu que protexen una placa con chips nos que ta almacenáu'l software, o tamién en disquete, tarxeta de memorias, discu compactus (como en PlayStation), discos GD-ROM (nel casu de Sega Dreamcast), discos "GOD" (nel casu de Nintendo GameCube), DVD (como en PlayStation 2, Wii, Xbox, Xbox 360), o Blu-ray (nel casu de la PlayStation 3, Xbox One, PlayStation 4). Estos dos últimos formatos ópticos d'almacenamientu son los que s'impunxeron como estándar nes videoconsoles de séptima xeneración. El formatu cartuchu utilizábase básicamente pa videoconsoles portátiles o en xeneraciones pasaes de videoxuegos, siendo les postreres más destacables la Nintendo 64 y Game Boy Advance. Anguaño, PlayStation Portable usa UMD, formatu propietariu de Sony y Nintendo DS utiliza dispositivos portátiles de tarxetes SD.
Historia Na Industria de los videoxuegos, les videoconsoles fueron clasificaes en Historia de los videoxuegos distintes xeneraciones. Esta clasificación determinar el so tiempu de llanzamientu y la teunoloxía esistente nesi momentu. Les empreses fabricantes llancen una nueva consola en determináu tiempu (que puede variar ente 5 o 6 años). Per otru llau, delles xeneraciones tán señalaes por un númberu determináu de bits, que determinen l'anchu de bus del procesador, (de la segunda xeneración hasta la sesta xeneración).
Les primeres videoconsoles qu'apaecieron nel mercáu llevaben procesador de 8 bits. A partir de la segunda xeneración dellos fabricantes yá presentaben equipos de 16 bits. A partir d'esta cantidá, fuéronse realizando les siguientes xeneraciones de consoles. Una consola de xeneración cimera nun tien que tener necesariamente un procesador d'anchu de bus de datos de más bits, al contrariu que la creencia popular que piensa qu'en cada xeneración dobla'l númberu de l'anterior, una y bones la potencia d'un procesador ta determinada amás de pol so anchu de bus pola so estructura y velocidá.
Nes videoconsoles de recién xeneración yá non yá depende la potencia de la unidá CPU sinón tamién del procesador gráficu GPU que ye'l procesador encargáu del manexu de gráficos na consola. Cada componente tien una determinada cantidá de bits y velocidá.
Primer xeneración
Magar los primeros xuegos d'ordenador apaecieron na década de los 1950, éstos utilizaben pantalles vectoriales, non de videu analóxicu. Nun foi hasta 1972 cuando se llanzó la primera videoconsola de sobremesa pola compañía electrónica Magnavox. La Magnavox Odyssey, foi creada por Ralph Baer, consideráu como'l padre de los videoxuegos. La Odyssey tuvo un moderáu ésitu, sicasí, col llanzamientu del xuegu arcade Pong d'Atari, empezaron a popularizase los videoxuegos, el públicu empezó a amosar interés ante la nueva industria. Na seronda de 1975, la compañía Magnavox, dexa ante la popularidá del Pong, atáyase'l proyeutu Odyssey, una y bones el públicu namái xugaba al Pong y Ḥoquei na Odyssey 100.
Una posterior actualización de la consola Odyssey 100, la 200, llevaba incorporada una pantalla de puntuación, dexaba hasta 4 xugadores, y vendíase xunto con un tercer xuegu: Smash. Casi simultáneamente, la cadena de centros comerciales Sears mercó los derechos del sistema Atari Pong ya introducir nel mercáu de consumu sol nome de Sears-Telegames. Al igual que nel mercáu arcade, el mercáu puestu foi anubiertu por consoles clones de Pong y xuegos derivaos.
Segunda xeneración
Nesta xeneración resaltaron Atari 2600, Colecovision, Mattel Intellivision, Atari 5200, SG-1000 y la TV-Game 6. El dominiu absolutu foi de Atari, anque tuvo siquier dos rivales destacables. Colecovision col doble de colores que la 2600 y Intellivision de Mattel que per primer vegada na hestoria inclúi una CPU de 16 bits. Delles empreses xaponeses como Sega o Nintendo, faíen les sos cobardes incursiones a nivel domésticu.
Tercer xeneración
Tres la crisis de los videoxuegos, el mundu de les consoles práuticamente ye un monopoliu xaponés. Nesta xeneración les consoles como la NES (Nintendo Entertainment System) o Famicom (asina se llamaba la NES en Xapón) y la Sega Master System teníen 8 Bits. La NES apodera práuticamente sola hasta la llegada de Mega Drive en 1988.
Cuarta xeneración
En 1987 NEC y Hudson, ponen la consola PC Engine en Xapón o Turbografx nel restu del mundu, que tienen una CPU de 8 bits pero un chip gráficu de 16 bits. En 1988 Sega presenta la so consola con una CPU de 16 bits conocida como Sega Genesis n'América y Sega Mega Drive n'Europa y Asia. En 1990 Nintendo saca la so consola de 16bits Super Nintendo y este mesmu añu, la productora de arcades SNK saca Neo-Geo, la consola más potente d'esta xeneración llamada'l Rolls Royce de les consoles pol so eleváu preciu. Esta xeneración destaca, polos chips gráficos agregos al cartuchu, como'l Super FX y SVP y les ampliaciones de hardware de Mega Drive: Mega CD y Sega 32X. Apaecen conceutos como multitarea, multimedia, gráficos vectoriales, etc... Super Nintendo ye la consola más vendida con 49 millones d'unidaes, anque la más vendida n'Europa ye Mega Drive.
Quinta xeneración
Na quinta xeneración atopamos con munchos fabricantes de xuegos que presentaron diversos equipos con carauterístiques asemeyaes a les d'un PC. Estos fabricantes empezaron a presentar títulos nuna redolada 3D, aprovechando la mayor capacidá de hardware de los equipos. A esta xeneración conocer como la "era de los 32 bits", anque dacuando delles persones referir a ella como la era de los 64 bits yá que Nintendo llanzaría dos años más tarde un sistema que rompería esti llamatu. Trátase de la consola Nintendo 64, a la que raramente llámase tamién la "yera 3D".
Trátase d'una xeneración que supunxo'l pasu de los 2D a les redolaes tridimensionales 3D, qu'empezó nel añu 1994 cuando Sega llanzó'l so Sega Saturn y Sony el so PlayStation, que supunxo la irrupción d'esta compañía nel mundu de los videoxuegos.
Básicamente'l mercáu taba apoderáu por trés consoles, Nintendo 64 (1996), Sega Saturn (1994) y PlayStation (1994). La demografía nes ventes de consoles varió considerablemente, pero estes consoles definieron la guerra de consoles d'esta era. La 3DO Interactive Multiplayer y l'Atari Xaguar fueron tamién parte d'esta era, pero'l so marketing foi probe y fallaron a la de crear impautu. Esta era tamién vio dos versiones actualizaes de la Game Boy de Nintendo: la Game Boy Color y la Game Boy Light (namái en Xapón).
Sesta xeneración
Nesta xeneración, produciéronse equipos con semeyances a l'arquiteutura d'un ordenador personal, sicasí, les consoles de sobremesa prescindieron de los cartuchos y utilicen medios d'almacenamientu de gran capacidá como'l DVD, GD-ROM, GOD. Lo cual fizo que los xuegos fueren más llargos y visualmente curiosos. Amás, esta xeneración tamién esperimenta'l videoxuegu en llinia nes consoles y l'aplicación de sistemes almacenamiento internos nos equipos como memoria flash y discos duros que son utilizaos pa guardar datos del videoxuegu.
La Dreamcast foi la primer consola d'esta xeneración, y la última consola de videoxuegos de Sega, tamién foi la primera en cesar la so producción nesta xeneración. Sega implementó un tipu especial de soporte ópticu llamáu GD-ROM. Estos discos fueron creaos col fin d'evitar la piratería de software, relativamente fácil nes consoles de la xeneración anterior, yá que coincidió cola salida al mercáu de les primeres grabadores de CD-ROM, sicasí, esti formatu foi instantáneamente violáu. En 2001, suspéndese la producción d'esti sistema, Sega enfócase namái al desenvolvimientu de software. Sicasí, la compañía siguió dando soporte a les consoles que fueron vendíes y al formatu GD-ROM, hasta'l 2007. L'equipu foi'l primeru en disponer d'un módem de 33.6 Kb, col cual podía aportase a Internet y xugar dellos títulos en llinia como Phantasy Star Online
La PlayStation 2 de Sony siguió'l mesmu ésitu de la PlayStation, y foi la primera videoconsola casera n'incluyir un reproductor de DVD, que dexaba reproducir películes nel sistema. Amás esistía la posibilidá de poner un discu duru internu, en combinación col adaptador de rede. Al igual que'l so predecesor, tamién dispunxo d'un modelu pequeñu que foi llanzáu nel 2004. La consola foi retirada en 2013.
La Nintendo GameCube foi la cuarta videoconsola de sobremesa de Nintendo, y el primer sistema de la compañía que prescinde de los cartuchos. Esti sistema utiliza un formatu de discu similar al DVD, denomináu "GOD" (Gamecube Optical Disc), que'l so tamañu ye de 8 cm. Foi retirada en 2008.
La Xbox foi la última consola que salió nesta xeneración y la primera de Microsoft. Sofitóse como lo fixo Sega Dreamcast nel xuegu en llinia y anovó al apurrir a la consola un discu duru integráu; utiliza'l formatu DVD y da la posibilidá de guardar música dende un CD d'audiu a la consola utilizándolo xuegos como GTA San Andreas. Tuvo una bona aceptación, anque una curtia vida.
La V Smile tamién foi la penúltima consola que salía de primera de Vtech que yera para menores de 0 a 7 años y usábense cartuchos compatibles en vegada y la so memoria yera de 644 mb. y el so tamañu ye de 2.2 cm.
Séptima xeneración
Esta xeneración carauterizar pola introducción de la teunoloxía multinucleu na unidá central de procesamientu. Tamién ta marcada pola integración del formatu de discu ópticu Blu-ray y el controladores inalámbricos y la detección de movimientu qu'han "movíu" el clásicu controlador per cable.
Otru aspeutu importante ye la distribución de xuegos vía Internet, gracies a l'apaición del serviciu de banda ancha a nivel mundial. Dalgunos de los servicios d'Internet que dan soporte téunicu a los xuegos multixugador ye la Xbox Live de Microsoft, la PlayStation Network de Sony y la Nintendo WiFi Connection de Nintendo. Otru aspeutu importante que caracteriza esta xeneración a les otres, ye la inclusión de chips gráficos sofisticaos qu'ayuden a procesar imáxenes reales tal ye'l casu del procesador dixital GPU
Nesta xeneración Sega dexó de competir coles principales videoconsoles pa dirixise a un mercáu de menor escala col llanzamientu del so miniconsola Sega Zone que al igual que les demás consoles de la xeneración, ta fornida con sensores de movimientu. N'este mesmu mercáu apaez la miniconsola Zeebo qu'ufiertaba xuegos en llinia y que más tarde anunciaría'l cese de la so producción.
Vtech llegó a la séptima xeneración cola so V Smile Moniton, una consola que paso en 2008 que Zeebo en precedelo al 1.