El Partíu Comunista de Brasil (), conocíu poles sigles PCdoB, ye un partíu políticu brasilanu que'l so códigu eleutoral ye'l 65.http://www.tse.jus.brpartidos/partíos_politicos/historico.html Ta identificáu con el color coloráu y el so símbolu ye el focete y el martiellu.
Foi fundáu en 1958 como una ala disidente aliada al estalinismu dientro del Partíu Comunista Brasileiro (PCB), que, naquella dómina, oponer a les reformes defendíes por Nikita Khrushchov mientres el XX Congresu del Partíu Comunista de la Xunión Soviética en 1956. En 1962 el PCdoB surde como partíu politico tres una dixebra n'en el senu del Partíu Comunista Brasilanu (PCB), suponiendo una de les primeres grandes rotures nun partíu comunista producíes tres la Rotura Sinón-Soviética. El PCdoB oponer a la desestalinización de la XRSS y defendía les figures de Stalin y Mao Zedong. Na década de 1970 averar al Partíu del Trabayu d'Albania y al so líder, Enver Hoxha.
Dende 2002 ye aliáu del Partíu de los Trabayadores y de los sos presidentes Lula y Dilma Rousseff, polo qu'anguaño engloba la oposición al gobiernu de Michel Temer.
Edita la so prensa llamada A Classe Operária y la revista Princípios, internacionalmente, ye miembru del Foru de São Paulo. y movimientu estudiantil, entama en base a la Union de Mocedaes Socialistes (UJS)
Historia
Orixe El nome de Partíu Comunista de Brasil foi utilizáu per primer vegada pol ex PCB, fundáu'l 25 de marzu de 1922 . Más tarde, el PCB camudó'l so nome a Partíu Comunista de Brasil. Cuando se fixo la división internacional nel movimientu comunista, a partir del XX Congresu del PCUS en 1956, el PCB rompió con dichu partíu nel V Congresu en 1960, y esta rotura llegáu a la direición del PCB, qu'apaeció na Conferencia Mantiqueira en 1943, con Mauricio Grabois, Pedro Pomar, Dióxenes Arruda Casa y João Amazonas, ente otros. Esta división llevó a la creación del PC do B, qu'adoptó'l nome orixinal de la PCB: Partíu Comunista de Brasil. Hai de solliñar que'l PC do B, a pesar de ser una disidencia, siempres reivindicó ser la continuidá natural del PCB orixinal, razón pola cual utiliza la fecha de fundación d'aquel como so, y afirma ser el partíu más antiguu de Brasil. El so primer congresu, realizáu en 1960, foi llamáu de 5º Congresu, pa siguir la cronoloxía del partíu del que s'anició.
La Quinta Conferencia Nacional Estraordinaria del Partíu Comunista de Brasil celébrose'l 18 de febreru de 1962, en São Paulo. Alli reorganizóse'l partíu, adoptóse la sigla PCdoB, y proclamó a sigo mesmos los herederos y socesores llexítimos del Partíu Comunista - Seición Brasilana de la Internacional Comunista (PC-SBIC), lo que popularmente conocer pola sigla PCB. Poro, el so adopta la fecha de la so fundación, el 25 de marzu de 1922. La conferencia conto cola participación de delegaos de Guanabara, São Paulo, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul y Espírito Santo. Esta Conferencia, que tuvo la importancia d'un Congresu poles cuestiones que resolvió, marcó la completa rotura de los marxistes-leninistes col llamáu grupu revisionista de Prestes, qu'había, segun ellos, usurpáu la direición partidista y tresformao el Partíu nuna "organización kruschevista". A diferencia de la llinia revisionista del V Congresu, la Conferencia aprobó'l Manifiestu Programa, que trazó una llinia revolucionaria; reintrodució l'Estatutu aprobáu nel IV Congresu; aprobó una resolución sobre la unidá de los comunistes, roblando'l principiu de qu'en cada país namái puede esistir un únicu partíu marxista-leninista; decidió reeditar "La clase obrera", ex órganu central del Partíu; aprobóse la rotura cola Xunión Soviética; y finalmente escoyóse un nuevu Comité Central. Estos resolvimientos históricos marca non yá la rotura completo y decisivo colos revisionistes, sinón tamién el propósitu de reorganizar la "verdadera vanguardia marxista-leninista en Brasil". Participáu nesta Conferencia, João Amazonas, Mauricio Grabois, Ferreira Casa, Mário Alves, Jacob Gorender, Miguel Batista y Apolonio de Carvalho.
La incorporación a l'Aición Popular Marxista Leninista - APML (1975) Dempués de los golpes duros de la represión y les numberoses baxes na Guerrilla de Araguaia , el PCdoB perdió delles figures importantes. Nesti periodu, de linea maoísta, el partíu recibió'l sofitu de la mayor parte de l'Aición Popular (Izquierda Cristiana), un grupu socesor de la esquierda católica, que se xuniera al socialismu chino. Dempués de grandes alderiques internos, esa organización decidió incorporase al PCdoB, reconstituyendo dellos espacios que se perdieren poles ausencia de grandes cuadros.
La directriz maoísta (1962-1969) Ente que el PCB abandona definitivamente la figura de Stalin, el PCdoB caltuvo l'ex líder soviéticu como una de les sos referencies teóriques (al llau de Marx, Engels y Lenin). Coles mesmes, la crisis ente la Xunión Soviética y China algamó'l so puntu máximu cuando'l líder chinu Mao Zedong criticó'l procesu de desestalinización que punxo en marcha na Xunión Soviética, y acusó a Khruschev de les esviaciones "comenenciosu" y "reformistes".
Como la direición del PCB caltúvose rígidamente fiel a Moscú, la división de Mao col restu del movimientu comunista atraxo la simpatía del PCdoB, qu'unvió emisarios a Beijing pa formalizar la rellación ideolóxica coles nueves direutrices ideolóxiques del Partíu Comunista de China. Ente estos emisarios, foi'l presidente exiliáu del partíu, João Amazonas, que foi recibíu pol mesmu Mao Zedong. De magar, el partíu empezó gradualmente a enfocase nes postures maoístes , considerando que namái de China y Albania yeren países comunistes, y el nel restu solo había un réxime revisionista y nenguna política más revolucionaria.
Sicasí, l'adhesión al maoísmu incluyó un cambéu nes estratexes siguíes pol PCdoB. Siguiendo'l principiu de la guerra popular enllargada, el PCdoB comprometer a tresferir les sos imáxenes al campu, a partir de la formación d'un exércitu llabrador. Esta concepción de la llucha revolucionaria en contraste tanto coles táctiques tradicionales de la PCB (que, fiel a la "vía pacífica, oponer a la llucha armada contra la dictadura) y col foquismo de les nueves fuercies como Aición de Lliberación Nacional (ALN) y el Movimientu Revolucionariu 8 d'ochobre (MR-8), que dio prioridá a la guerrilla urbana y al enfoque como una forma de llucha contra'l gobiernu militar establecíu en 1964.
L'adhesión definitiva del PCdoB al maoismo diose recién en 1966, nel so 6º Congresu. Al añu siguiente, el grupu ellaboró una declaración de sofitu a la Revolución Cultural que taba en marcha en China. En 1966, el PCdoB sufrió dos divisiones internes: l'Ala Colorada PCdoB (favorable pa centrase táctica estractor) y el Partíu Comunista Revolucionariu (PCR).
La guerrilla del Araguaia (1969-1976) Dende 1966, el PCdoB buscaba la formación d'un nucleu de guerrilla nel campu. La zona escoyida pa la irradiación d'un futuru exércitu llabrador (siguiendo les llinies maoístes) foi la rexón sur de Pará, cerca de la frontera con Tocantins. Envalórase que'l partíu axuntó unos 70-80 guerrilleros na zona sol mandu militar.
El más eficaz de la columna guerrillera PCdoB (sol nome de "guerrilla de Araguaia") taba compuestu por estudiantes de la escuela secundaria o de la universidá , entamaos en redol a la Unión Patriótica Xuvenil (UJP, el brazu xuvenil rota), y profesionales trabayadores procedentes principalmente de São Paulo y Minas Gerais. Como haia poca adhesión ente los locales, el partíu creó la Unión pola Llibertá y los Derechos de les Persones (ULDP), en que'l so manifiestu figura la base programática de la guerrilla.
En 1971, unidaes del Exércitu afayaron l'allugamientu del nucleu guerrilleru y esplegar a agordonar la zona, torgando'l so funcionamientu y un desplazamientu escontra'l norte de l'Amazonia. Les operaciones de represión a la guerrilla empezaron en 1972, con tres espediciones militares que movilizaron a 25 mil soldaos. Siendo repelidas les dos primeres, ente que la tercer espedición ganó a los últimos focos de resistencia. La mayor parte de los guerrilleros morrieron n'enfrentamientu coles fuercies del Exércitu, incluyendo Osvaldão y Maurício Grabois, quien morrieron nel enfrentamientu col Exércitu'l 25 d'avientu de 1973. Finalmente, Araguaia comprometió a una derrota na organización del partíu, pero al empar estableció'l mitu de la guerrilla, reconocida como la más efectiva esperiencia de llucha armada a la Dictadura. La mayor parte de los muertos na represión del réxime militar ente 1964 y 1979 fueron de militantes del PCdoB.
L'abandonu del maoísmu (1976-1979) Dende finales de la década de 1960, los militantes d'Aición Marxista-Leninista (APML), un grupu deriváu de la izquierda católica, adoptara la ideoloxía maoísta y averóse al PCdoB. La fusión de los dos grupos realizar en 1975, tres el fin de la llucha armada. PCdoB tamién atraxo a los graduaos del Partíu Comunista Brasilanu Revolucionariu (PCBR) y del Movimientu Revolucionariu Ocho ochobre (MR-8).
El 16 d'avientu de 1976, el DOI-Codi-SP allanó una casa na cai Pio XI, de São Paulo, asesinando nel llugar, a Pedro Pomar y Angelo Arroyo, este peracabo muertu na tortura, y calteniéndose como vida a Juan Bautista Drumond, hasta llograr l'amnistía de los presos Wladimir Pomar (fíu de Pedro), Aldo Arantes , Haroldo Lima y Elza Monnerat (dambos graduaos, PA). Esti espisodio se lo conocio como Masacre Masacre y de Lapa . Nun clima onde la oposición empezaba a ganar fuercia, la prensa informó del crime, que topetó y trescaló, dientro y fuera de Brasil. La direición del Partíu, duramente cutida, funcionó, hasta l'amnistía, sobre la base d'un nucleu nel exiliu.
Años dempués, afayóse que la operación cuntaba cola ayuda d'un informante arrestáu esi añu, el líder del PCdoB Manoel Jover Teles (PCB DC ex miembru y ex PCBR), que foi espulsáu del partíu en 1983.
Desaposiáu de los sos cuadros dirixentes, el PCdoB empezó a reagrupase con marcos procedentes de la AP y sol lideralgu personal de Juan Amazones, xunto con Dióxenes Arruda. La muerte d'Arruda (en 1979) dexó a Amazones col lideralgu máximu del PCdoB hasta la so muerte.
El fracasu de les guerrilles llabradores y la nueva política adoptada por China tres la muerte de Mao en 1976 , condució al PCdoB a romper dafechu col maoísmu. En 1978, el partíu siguió Enver Hoxha na so crítica a los líderes chinos, considerando a Albania como un país socialista, y como l'últimu bastión del estalinismu.
Mientres esti periodu, una división interna del PCdoB llevó a la construcción d'un nuevu partíu, el Partíu Revolucionariu Comunista (PRC), dirixíu por José Genoíno y Tarsu Genro , quien más tarde se xuniría al Partíu de los Trabayadores (PT), dientro de la llamada ala colorada.
El camín escontra la llegalización partidista (1979-1987) L'adopción de la llinia albanesa nun significó la radicalización de la política del PCdoB. En 1978, toos pasaren a l'aición institucional al traviés del Movimientu Democráticu Brasilanu (MDB), oposición moderada al gobiernu militar. El PCdoB retomó'l so espaciu parllamentariu y escoyó a los sos primeros diputaos so la clandestinidá.
En 1979, cola apertura política y l'amnistía a los presos políticos, el PCdoB atopó un ambiente favorable pa la penetración de los sindicatos y les organizaciones estudiantiles. João Amazonas tornó del exiliu en 1979, y Dióxenes Arruda morrió d'un ataque al corazón nel so coche, mientres diba de camín a un actu políticu. La refundación d'UNE (1979), con Aldo Remonto, marcó l'empiezu del partíu y la so hexemonía na política universitaria (que siguió de magar, sacante nel bieniu 1987-1988). En 1984, el PCdoB fundó la Unión de la Mocedá Socialista (UJS), el so brazu xuvenil.
En 1980, Prestes rompió col PCB defendiendo "la reorganización del movimientu comunista del Partíu Comunista" na célebre Carta a los Comunistes.