Villalobón ye un conceyu de la comarca de Tierra de Campos de la provincia de Palencia, na Comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.
Toponimia Vien-y dáu'l so topónimu o nome del pueblu a Villalobón de la aglutinación del sustantivu llatín “villa” con significáu de quinta, granxa, etc. más l'antropónimu o nome de persona, Lopón. Lupus, etc.
Historia Alfonsu VIII amestó Villalobón al señoríu episcopal palentín, dando esi monarca en 1202 al so conceyu un fueru, siendo'l so primer señor l'obispu Arderico.
Entá nel sieglu XIV, el llibru Magüetu de Behetrías acota que Villalobón yera del obispu de Palencia, al igual que Villamuriel, Magaz, Villaumbrales, etc. consolidóse esi obispáu nel sieglu XV alquiriendo eses fortaleces más Grijota, Villajimena, Villamartín, Mazariego y Santa Cecilia.
A finales del sieglu XVI, Villalobón atopábense dientro del arcedianáu de Cerrato y arciprestalgu de Astudillo y cuntaba con 59 feligreses.
Villalobón y los pueblos citaos fueron desmembrados pelos años alredor de 1580 de la Dignidá episcopal per parte de Felipe II, siendo incorporaos al Patrimoniu Real. Pero Villalobón tuvo de mercar el so propiu villazgo por 16000 maravedinos a pagar per cada vecín, quedando na Corona.
A mediaos del sieglu XVIII, Villalobón siguía siendo de realengu, tenía una población de 85 vecinos, disponía de tabierna, mesón y abacería, ferreru, 52 xornaleros y cuatro probes de solemnidá.
Demografía thumb|Casa consistorial 1900 1910 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1981 1991 2009 462 505 470 547 665 617 613 383 308 247 1227
Patrimoniu Villalobón dispunxo de tres ermites: una de San Cristóbal, camín del monte; otra de San Juan de Sotu, nel cascu urbanu; y otra la de San Llorienzo, nel camín que se dirixe a Villajimena.
La ilesia parroquial ta dedicada a La nuesa Señora de l'Asunción, construyida nel primer cuartu del sieglu XVI, con una sola nave, arcos de mediu puntu y bóvedes de crucería estrellada. La portada ta nel llau de la Epístola, con pórticu del sieglu XVI, cubiertu de artesonada.
Gocia de bones obres d'arte: nel llau del Evanxeliu; pila bautismal del sieglu XVI, retablu barrocu del sieglu XVIII, otru retablu barrocu de 1631 con escultures a San Roque, San Isidro Llabraes y un Cristu atáu a una columna, esti del sieglu XVI.
Nel presbiteriu, retablu mayor, de tres cuerpos y trés calles, con bones escultures y pintures, estes del camín del Calvariu, Oración del Güertu, Nacencia, etc. del postreru terciu del sieglu XVI.
Nel llau de la epístola, retablu rococó del sieglu XVIII.
Como ye habitual nesta contorna castellana pela rodiada del pueblu, direición Valdeolmillos, tien gran cantidá de bodegues subterraneas coles sos respeutives edificaciones.
Fiestes Fiestes patronales: 3 de febreru (San Blas) 15 d'agostu (Nuesa Señora de l'Asunción) 15 de mayu (San Isidro)
Referencies
Enllaces esternos
Web del Conceyu
Categoría:Conceyos de Palencia Categoría:Llocalidaes de la provincia de Palencia Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial