Herbert Ernst Karl Frahm, más conocíu como Willy Brandt , foi un políticu socialdemócrata alemán qu'ocupó'l cargu de canciller d'Alemaña Occidental ente 1969 y 1974.
Willy Brandt foi'l nom de guerre qu'asumió en siendo víctima de la persecución política del réxime de l'Alemaña nazi.
Miembru de les Mocedaes Socialistes dende 1930, militó na ala esquierda de la organización. Al ser espulsada ésta del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) en 1931, pasó a formar parte del Partíu de los Trabayadores Socialistes d'Alemaña (SAP). Foi representante d'esti Partíu na Guerra Civil Española. Al llegar los nazis al poder n'Alemaña, abellugar en Noruega, onde se nacionalizó noruegu y trabayó como periodista. Al producise la invasión alemana mientres la Segunda Guerra Mundial, treslladar a Suecia, y al términu del conflictu tornó a Alemaña, recuperó la nacionalidá alemana ya ingresó nel SPD.
Establecíu en Berlín Occidental, foi alcalde de la ciudá dende 1957, polo que tuvo qu'enfrentar la crisis que supunxo la construcción del Muriu de Berlín en 1961. Presidente del SPD a partir de 1964, evolucionó escontra postures más centristes y en 1966 foi Vicecanciller y Ministru d'Asuntos Esteriores nel gabinete de la «Gran Coalición». Finalmente, en 1969 foi nomáu canciller de la RFA.
Primeros años y guerra Willy Brandt nació col nome de Herbert Ernst Karl Frahm na ciudá hanseática de Lübeck. La so madre, Martha Frahm, yera una madre soltera que trabayaba como caxera nuna tienda de la cooperativa Konsumverein. El so padre yera contable en Hamburgu, llamábase John Möller, quien nunca conoció a Brandt. Como la so madre trabayaba seis díes a la selmana, foi criáu principalmente pol padrastru de la so madre, Ludwig Frahm, y la so segunda esposa, Dora.
Dempués de pasar la universidá en 1932, trabayó en FH Bertling, corredor navieru y armador. Apuntar nes "Mocedaes Socialistes" en 1929 y nel Partíu Socialdemócrata (SPD) en 1930. Dexó'l SPD p'afiliase a un partíu inda más izquierdista, el Partíu de los Trabayadores (SAPD), que s'alió col Partíu Obreru d'Unificación Marxista n'España y col Partíu Llaborista Independiente en Gran Bretaña. En 1933, usando les sos conexones col puertu y los sos buques, dexó Alemaña y foise a Noruega pa escapar de la persecución nazi. Foi nesta dómina cuando adoptó'l seudónimu de Willy Brandt pa evitar ser detectáu polos axentes nazis. En 1934, participó na fundación de la Oficina Internacional d'Organizaciones Xuveniles Revolucionaries y foi escoyíu pa ocupar la Secretaría.
Brandt tuvo n'Alemaña de setiembre a avientu de 1936, n'adoptando la identidá d'un estudiante noruegu llamáu Gunnar Gaasland. Más tarde siguió en Berlín como corresponsal de guerra y falaba alemán con acentu noruegu. L'auténticu Gunnar Gaasland casárase en 1936 con Gertrud Meyer, compañera de Brandt dende la so mocedá en Lübeck y que lo acompañara a Noruega en 1933. Gracies al matrimoniu con Gaasland, Gertrud, qu'hasta 1939 siguió viviendo con Brandt, pudo consiguir la nacionalidá noruega y evitar la deportación. N'abril de 1937 Brandt viaxó como representante del SAPD a España en plena Guerra Civil Española. Namás llegar a Barcelona españó una guerra interna ente les fuercies de la República y los grupos anarquista y llibertariu, ente estos postreros el POUM col que confraternizaba el partíu de Brandt.
En 1938, el gobiernu alemán revocó-y la ciudadanía, polo que solicitaron la ciudadanía noruega. En 1940, foi arrestáu en Noruega poles fuercies d'ocupación alemanes, pero nun foi identificáu porque llevaba un uniforme noruegu. Tres la so lliberación, fuxó a la neutral Suecia. N'agostu de 1940, naturalizóse noruegu, recibiendo'l so pasaporte de la Embaxada de Noruega n'Estocolmu, onde vivió hasta'l final de la guerra. Willy Brandt dio conferencies en Suecia'l 1 d'avientu de 1940 na universidá Bommersvik sobre los problemes esperimentaos polos socialdemócrates na Alemaña nazi y los países ocupaos al entamu de la Segunda Guerra Mundial. Nel exiliu en Noruega y Suecia, Brandt aprendió noruegu y suecu. Brandt falaba noruegu con fluidez, y caltuvo una estrecha rellación con Noruega.
A finales de 1946, Brandt tornó a Berlín, trabayando pal gobiernu noruegu. En 1948, afiliar al Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) y volvió ser un ciudadanu alemán, y aprobóse finalmente'l so seudónimu de Willy Brandt como'l so nome llegal.
Carrera política antes de la cancillería thumb|left|L'Alcalde de Berlín Oeste, Willy Brandt col presidente de los Estaos Xuníos, John F. Kennedy, na Casa Blanca, 13 de marzu de 1961. Dende'l 3 d'ochobre de 1957 hasta 1966, Willy Brandt foi Alcalde de Berlín Oeste mientres un periodu de creciente tensión nes rellaciones este-oeste que llevó a la construcción del muriu de Berlín. Nel primer añu de Brandt como alcalde, tamién desempeñó'l cargu de Presidente del Bundesrat en Bonn. Brandt manifestar en contra de la represión soviética de la Revolución Húngara de 1956 y contra la propuesta de Nikita Khrushchov de 1958 de que Berlín recibiera'l estatus de "ciudá llibre". Foi sofitáu pola influyente editorial Axel Springer. Nel so tiempu d'Alcalde, recibió visites notables de John F. Kennedy y Robert F. Kennedy pa sofitar a Berlín Oeste nos momentos más difíciles.
Brandt foi escoyíu presidente del Partíu Socialdemócrata en 1964, cargu qu'ocupó hasta 1987, más que cualesquier otru presidente del Partíu dende la so fundación por August Bebel. Brandt foi'l candidatu del Partíu Socialdemócrata a la Cancillería en 1961, pero perdió ante'l conservador Konrad Adenauer de la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña (CDU). En 1965, Brandt volvió presentase como candidatu, pero perdió ante'l popular Ludwig Erhard. El gobiernu de Erhard foi de curtia duración. Sicasí, formar en 1966 una gran coalición ente'l SPD y la CDU, con Brandt como ministru d'Asuntos Esteriores y Vicecanciller.
Cancillería Nes eleiciones de 1969, de nuevu con Brandt como'l principal candidatu, el Partíu Socialdemócrata fíxose más fuerte, y dempués de tres selmanes de negociaciones, el partíu formó un gobiernu de coalición col pequeñu Partíu Democráticu Lliberal (FDP). Brandt foi escoyíu Canciller de la República Federal d'Alemaña.
Política esterior
thumb|left|Willy Brandt (esquierda) y Willi Stoph en Erfurt, República Democrática Alemana en 1970, primer alcuentru ente líderes de los dos Alemañas. Como canciller, Brandt desenvolvió'l so Neue Ostpolitik (Nueva Política Oriental). Brandt foi activu na creación d'un grau d'acercamientu a la República Democrática Alemana y tamién n'ameyorar les rellaciones cola Xunión Soviética, Polonia, Checoslovaquia y otros países del Bloque del Este. Un momentu seminal foi n'avientu de 1970 cola famosa Genuflexión de Varsovia na que Brandt, al paecer bonalmente, se arrodilló ante'l monumentu a les víctimes del Llevantamientu del Guetu de Varsovia. El llevantamientu producir mientres la Ocupación de Polonia (1939-1945), y el monumentu ta dedicáu a los finaos nel motín encaloráu por tropes alemanes- y a los residentes del guetu que fueron treslladaos a campos d'estermín.
En 1971, Brandt recibió'l Premiu Nobel de la Paz pol so llabor na meyora de les rellaciones con Alemaña Oriental, Polonia y la Xunión Soviética.
Brandt axustó un tratáu de paz ente la República Federal d'Alemaña y Polonia, amás de los alcuerdos sobre les fronteres ente los dos países, lo que significaba'l verdaderu final de la Segunda Guerra Mundial. Brandt axustó trataos paralelos y alcuerdos ente la República Federal y Checoslovaquia.
N'Alemaña Occidental, la Neue Ostpolitik de Brandt foi bien polémica, estremando a la población en dos campos: unu, que tomaba tolos partíos conservadores ysobre manera, los antiguos residentes de la zona oriental d'Alemaña (die Heimatvertriebenen) espulsaos del este pola llimpieza étnica de les potencies aliaes. Estos grupos manifestaron la so fuerte oposición a la política de Brandt, calificándola de "illegal" y de "alta traición".
L'otru campu sofitó y afaló la Neue Ostpolitik como "Wandel durch Annäherung" ("El cambéu al traviés del acercamientu"), fomentando'l cambéu al traviés d'una política de compromisu colos comunistes del bloque del este, en llugar de tratar d'aisllar a aquellos países diplomática y comercialmente. Los partidarios de Brandt afirmaron que la política ayudara a romper "el Bloque Oriental con mentalidá d'asediu", y tamién contribuyó a aumentar la so conciencia de les contradicciones de la so marca de socialismu/comunismu, que, xunto con otros eventos, finalmente llevó a la cayida del comunismu européu.
Política interna
Gabinete El Gabinete BrandtCancillerWilly Brandt1969–1974VicecancillerWalter Scheel1969–1974DefensaHelmut Schmidt1969-1972 Georg Leber1972-1974InteriorHans-Dietrich Genscher1969–1974FinancesAlex Möller1969-1971 Karl Schiller1971–1972 Helmut Schmidt1972-1974XusticiaGerhard Jahn1969-1974EconomíaKarl Schiller1969–1972 Helmut Schmidt1972 Hans Friderichs1972-1974Trabayu y Asuntos SocialesWalter Arendt1969–1974Alimentación, Agricultura y Asuntos ForestalesJosef Ertl1969–1974Tresporte, Corréu y ComunicaciónGeorg Leber1969-1974ConstrucciónLauritz Lauritzen1969-1972 Hans-Jochen Vogel1972-1974Mocedá, Familia y SalúKäte Strobel1969-1974Educación y CienciaHans Leussink1969-1972 Klaus von Dohnanyi1972-1974Desenvuelvo y Cooperación EconómicaErhard Eppler1969-1974Asuntos EspecialesHorst Ehmke1969-1974
Cambeos políticos y sociales L'Alemaña Occidental, na década de 1960, viose solmenada por disturbios estudiantiles y polo xeneral de "cambéu de los tiempos", que non tolos alemanes taben dispuestos a aceptar o aprobar. Paeciera un país estable, una pacífica nación, contenta cola resultáu de la so "milagru económicu". La xeneración del "baby-boom" alemana quería llegar a un alcuerdu cola xeneración de los padres, fondamente conservadora, burguesa y esixente. Los alumnos nacíos na posguerra yeren los más abiertos, y acusaron a la "xeneración de los padres" del so pasáu nazi. Lo que ye peor, acusáronlos de ser obsoletos y anticuaos. En comparanza colos sos antecesores, la xeneración "escéptica" foi muncho más caprichosa, dispuesta a abrazar la ideoloxía socialista más estrema (como'l maoísmu) y los héroes públicos (como Ho Chi Minh, Fidel Castro y el Che Guevara), mientres vivíen nun estilu de vida más promiscuo. Los estudiantes y nuevos aprendices podíen dase'l luxu de salir de les cases de los sos padres, y la política d'esquierda considerábase elegante, según tomar parte en manifestaciones polítiques al estilu d'Estaos Xuníos en contra de les fuercies militares d'Estaos Xuníos en Vietnam del Sur.
Popularidá de Brandt thumb|Willy Brandt falando ante'l parllamentu, 28 de xineru de 1971. L'antecesor de Brandt como canciller, Kurt Georg Kiesinger, fuera miembru del partíu nazi, y foi una pasada de moda intelectual alemana burguesa y conservadora. Brandt, dempués de lluchar contra los nazis y d'habese engarráu a l'Alemaña Oriental mientres delles crisis de la que yera alcalde de Berlín oeste, convertir nuna figura polémica, pero creíble, en delles facciones distintes. Como dixo'l Ministru de Rellaciones Esteriores nel gabinete de gran coalición de Kiesinger, Brandt ayudó a llograr más beneficiu de la homologación internacional pa l'Alemaña Occidental y punxo los cimientos del so futuru na Neue Ostpolitik. Había una gran diferencia d'opinión ente Kiesinger y Brandt nes encuestes efectuaes na Alemaña Occidental.