Mario Alberto Kempes Chiodi ye un periodista, entrenador y ex-futbolista arxentín. Moteyáu "El Matador", xugaba de mediocampista ofensivu o delanteru pela esquierda. Foi'l conductor de la Seleición Arxentina que ganó la Copa de Mundu de 1978, siendo'l Goliadores de la Copa Mundial de Fútbol máximo goliador y meyor xugador del tornéu. Tamién esi mesmu añu sería premiáu col Once d'Oru al meyor xugador d'Europa. Kempes ye consideráu como unu de los grandes xugadores arxentinos de la historia y foi escoyíu pola IFFHS como'l 6º meyor xugador arxentín; xunto con Fernando Palomo son actuales narradores de los videoxuegos d'EA Sports FIFA 13, FIFA 14, FIFA 15, FIFA 16, FIFA 17 y FIFA 18 .
Trayeutoria thumb|El Matador en Central
Entamu de la so carrera thumb|Mario Kempes (Rosario Central) en 1975. Empezó a xugar al fútbol nes inferiores de Talleres de Bell Ville. Mientres asistía a la escuela, Mario trabayaba nuna carpintería. El dueñu de la mesma tenía contactos dientro del club Instituto Atlético Central Córdoba, polo que-y consiguió una prueba ellí. Con 17 años Mario dir escontra la terminal de ómnibus, sacó un boletu y depués de tres hores de viaxe llegó a Alta Córdoba. Ellí axuntóse xunto con otros futbolistes que tamién esperaben ser evaluaos. El téunicu albirrojo yera Armando Rodríguez, quien axuntó al grupu y pidió a cada unu que s'identificara con nome y procedencia.
- "Carlos Aguilera, de Bell Ville", mintió "el Matador" cuando llegó la so vez.
- ¿Usté nun conoz a un tal Kempes que vive ellí y dicen que ye bien bonu? Piden una llocura y creen que ye un fenómenu.
- Non señor, nun lu conozo.
Mario prefiriera mentir pa ganase una oportunidá, conocedor de l'alvertencia sobre que'l téunicu Juan Carlos Miret resabiaba del encamientu que-y fixeren. Fixo dos goles nos primeros 15 minutos y foi contratáu. El 10 de marzu de 1972 robló'l pase a Instituto de Córdoba, pagando'l club 3 millones de la vieya moneda. "Mario va xugar n'Instituto, pero va quedar a vivir en Bell Ville. Tien qu'estudiar y va viaxar el día de los partíos", foi la condición impuesta por Mario padre. N'avientu de 1972, Kempes recibir de peritu mercantil nel Colexu San José de Bell Ville col que ganó la Copa UBES y al añu siguiente preparó'l so ingresu a la carrera de Ciencies Económiques na Universidá Nacional de Córdoba anque dexó los estudios universitarios al poco tiempu.
Cola so llegada a Instituto, l'equipu volvió ser campeón de la Lliga Cordobesa dempués de seis años y llogró l'oxetivu de clasificar al Nacional 1973. Ellí, Kempes integró una de les meyores delantreres de la historia del fútbol cordobés xunto a José Luis Saldaño, Osvaldo Ardiles, Alberto Beltrán y José Luis Ceballos. Mario foi goliador de la Gloria (pola so mocedá la enchida moteyar el Superpibe) en tolos certámenes qu'apostó y fíxo-y goles a tolos rivales qu'enfrentó, ensin esceición de camisetes: fixo un total de 78 goles en 81 partíos (na Lliga Cordobesa).
El so debú en Primer División foi contra Newell's Old Boys de Rosario (0-1), el 5 d'ochobre de 1973. Cuatro díes más tarde consiguió'l so primer gol en primer, anotar a River Plate a pocos minutos d'empecipiáu l'alcuentru. Esi partíu xugó un vienres pela nueche pa la televisión y dexó a Mario cobrar trescendencia nacional. Remató'l tornéu nel tercer puestu de la tabla de goliadores. Entá en 1973, foi llamáu pa defender los colores de la Seleición Arxentina nel tornéu xuvenil de Cannes, y fixo 4 goles en 3 partíos. Esi añu debutó cola Seleición mayor nun partíu frente a Bolivia poles Eliminatories.
Rosario Central Nel añu 1974 Rosario Central mercar por 130 millones de pesos. El ex-futbolista canalla Luis Indaco ofició de veedor, y encamentó la contratación inmediata del xugador. Llegó al club col so compañeru d'Instituto Saldaño, ya incorporóse rápido al grupu llamáu la Perrada, compuestu polos hermanos Killer, Pío Cabral, Miguel Ángel Cornero, ente otros, que se destacar por ser chanciosos y bien xuníos. L'amistá empecipiada con Aldo Pedro Poy na Seleición Arxentina foi tamién importante pa la so llegada al club. yá que foi vivamente encamentáu pol ídolu canalla.
L'entrenador Carlos Griguol facer xugar sobre la izquierda del ataque; col tiempu vio un Kempes non solu goliador, sinón tamién xenerador de fútbol, especialmente de llocal; como visitante, Central apostaba a un xuegu de contraataque, nel que Kempes yera la referencia n'ofensiva.
Debutó'l 22 de febreru pola cuarta fecha del Tornéu Metropolitanu nel empate 1 a 1 contra Ximnasia de La Plata. El so primer gol en Central marcar a Atlanta de visitante'l 3 de marzu pola cuarta fecha del tornéu, los rosarinos ganaron 2 a 1 esi alcuentru. Marcó un total de 4 goles en 9 partíos pol tornéu llocal (el so equipu foi subcampeón) y marcó 3 goles pola Copa Libertadores onde Central foi esaniciáu en primer ronda. Mario nun apostó tolos partíos yá que foi convocáu pa xugar nel Mundial de fútbol d'esi añu.
Mientres el Tornéu Nacional de 1974, Kempes marcó un total de 25 goles en 25 partíos y convirtióse nel goliador del campeonatu. Una vegada más el so equipu terminó segundu nel tornéu y clasificó pa xugar el Tornéu Arxentín ante los dos campeones d'esi añu. Central consagróse Campeón Arxentín 74 llogrando asina la clasificación p'apostar la Copa Libertadores 1975. Kempes xugó los 2 partíos y marcó un gol; el segundu ante Newell´s Old Boys nel 2 a 0 final a favor de los auriazules. Conformó una gran delantrera xunto a Ramón Bóveda y Roberto Cabral. thumb|300px|Gol de Kempes ante Newell's pola Copa Libertadores 1975.
Nel Tornéu Metropolitanu de 1975 sería goliador del so equipu con 25 tantos en 28 alcuentros. Mientres el campeonatu marcó 4 vegaes 4 goles nun mesmu partíu: ante Banfield na victoria por 5 a 0, ante Ferro na victoria por 5 a 1, ante Temperley na victoria por 5 a 1 y ante Estudiante na victoria por 4 a 2. Central remató séptimu nel campeonatu llocal y algamó les semifinales na Copa Libertadores onde Kempes fixo 5 goles; unu d'ellos foi ante Newell's (1-0), el 11 d'abril, nun alcuentru desempate que clasificó a Rosario Central a rondar semifinal de la copa. Na segunda metá del añu apostó'l Tornéu Nacional rematando quintu con 13 goles del matador. Nel alcuentru de la primer fecha del tornéu ante Newell's, Kempes marcó los trés goles de la victoria centralista: unu cola pierna esquierda, otru cola derecha y el restante de cabeza. thumb|left|Kempes festexa unos de los sos goles ante Newell's el 21 de setiembre de 1975. Al añu siguiente volvió ser goliador del tornéu: convirtió 21 goles en 22 partíos pol Tornéu Metropolitanu de 1976 (los rosarinos terminaríen octavos nel campeonatu). El so postreru partíu oficial con Rosario Central foi'l 1 d'agostu ante Newell's nel Xigante de Arroyito. Apostó un total de 123 partíos y convirtió 97 goles nel so pasu pol canalla, lo que lo convierte nel mayor goliador de la historia del club.
Los equipos que más sufrieron los sos goles fueron: 8 tantos, Estudiantes de La Plata; 7, Newell's y Banfield; 6, All Boys, Ferro Carril Oeste ya Independiente; 5, Boca Juniors, Puerto Comercial d'Ingeniero White y Temperley. Marcó cuatro goles nun partíu en cinco causes, y de a trés tantos en siete ocasiones.
El so trespasu al fútbol español marcó tamién un detalle a ser destacáu: vixente'l gobiernu dictatorial n'Arxentina, la venta del xugador disponer a decisión de los socios de Central, ganando la moción que sofitaba la tresferencia (ésta realizóse pol monto de 500000 dólares y constituyó un récor pal fútbol arxentino nesi momentu). Asina Rosario Central faía usu de la so costume democrática, una y bones esti procedimientu efectuárase n'ocasión de decidir les ventes de Enrique "Chueco" García na década del '30, de Benjamín Santos na del '40 y la d'Oscar Alberto Massei na del '50.
Ocho temporaes en Valencia A mediaos de 1976 el Valencia CF de la Primer División d'España mercar por 30 millones de pesetes (300.000 dólares), onde dexó afigurada la so facilidá pal gol llogrando'l Troféu Pichichi al máximu goliador de la Lliga Española de fútbol en dos causes (76-77 con 24 goles y 77-78 con 28).
Al mediu d'esto llegó'l Mundial de fútbol de 1978 realizáu n'Arxentina, onde Kempes foi campeón col so seleición, goliador del tornéu y máxima figura de la competición. Esi mesmu añu tamién se casó con María Vicenta Moll, una valenciana con quien tuvo los sos trés primeros fíos.
Llogró la Copa del Rei en 1979 al vencer na final al Real Madrid por 2-0 consiguiendo él los dos goles, apostada nel Estadiu Vicente Calderón. Nesta competición, el Valencia esaniciara al campeón anterior, el FC Barcelona, contra'l que perdiera nel partíu d'ida nel Camp Nou, 4-1, consiguiendo una espectacular remontada nel partíu de vuelta apostáu nel Estadiu Luis Casanova, 4-0. Según la Recopa d'Europa el 14 de mayu de 1980 ante'l Arsenal inglés na tanda de penaltis, na que, curiosamente, falló'l suyu, pero esto nun avafó de nenguna manera la so gran actuación a lo llargo de tola competición, pos foi'l so máximu goliador con 9 goles. Nesta competición, tamién dexó tras, en cuartos de final, al so vixente campeón, el FC Barcelona, día 0-1, gol de Saura, en Barcelona, vuelta. 4-3, el día de San José, fiesta principal de les Falles de Valencia. Y la Supercopa d'Europa n'avientu del mesmu añu contra'l Nottingham Forest, 2-1 en Nottingham, 1-0 en Valencia, que yera'l meyor equipu d'Europa del momentu, campeón de la Copa d'Europa dos años siguíos (1979, contra'l Malmöe, 1980, contra'l Hamburguer SV de Kevin Keegan). Lamentablemente, nunca pudo ganar la Lliga española, a pesar de cuntar, el Valencia d'aquella dómina (1976 a 1981), con una gran plantía, na que sobresalíen xugadores como Bonhoff, Solsona, Carrete, Pereira, Tendillo, Saura, Felmán, Diarte, Botubot, Arias, Castellanos, Manzanedo, Morica, Pablo, Subirats, Oscar Ruben Valdez, Cerveró... Mario Kempes ta consideráu como'l meyor futbolista na historia del Valencia CF.
Volvió a Arxentina en marzu de 1981, al River Plate por 300 millones de pesetes. Col club de Núñez, llogró'l Campeonatu Nacional de 1981, onde Kempes anotó un decisivu gol na final, xugada ante Ferro Carril Oeste.
Al nun poder el club arxentín cumplir con tolos pagos y namái abonar 130 millones de pesetes tornó al Valencia CF la temporada 82-83 onde permaneció hasta la 84-85. El so postreru partíu foi contra'l Real Murcia, xugó de titular y marcu un gol nel minutu 37.
Últimos años miniaturadeimagen|Zavagno y Kempes en 1975.
Dempués coló al Autocares Lluz de Valencia, equipu de la lliga de Fútbol sala, y tres unos meses al Hércules CF xugando 2 temporaes, nes cualos los sos grandes goles sirvieron pa la permanencia na máxima categoría del fútbol español, y empezando asina'l so periplu por equipos centro-europeos d'escasu nivel como First Vienna FC, Sankt Polten y Krems.
En 1995, fichó por Arturo Fernández Vial, equipu de la segunda división del fútbol chilenu, arriendes de un pidíu del so amigu Pedro Lucio Oliveira, que yera'l téunicu del club. Marcó 5 goles en namái 11 partíos siendo la figura del club a pesar de la so madura edá, y diose el gustu d'atayar les aspiraciones d'ascensu de Rangers de Talca, en ganándo-y 2-1 na última fecha, marcando los dos goles del so equipu.
El so últimu club foi'l Pelita Jaya d'Indonesia en 1996, onde exerció como direutor téunicu.
Tres la retirada