El linfoma non hodgkiniano, tamién llamáu linfoma non Hodgkin,Magar esti usu ta bien estendíu, la Real Academia Nacional de Medicina d'España, na so Diccionariu de Términos Médicos, desaconseyar por consideralo anglicismu gramatical. Per otra parte, la forma con guión (*non-Hodgkin) ye ayena al sistema ortográficu del español. ye un tipu de cáncer que surde nos linfocitos, un tipu de glóbulu blancu de la sangre. Denominar d'esta miente pa estremalo de la enfermedá de Hodgkin, un subtipo particular de linfoma. En realidá, ye un términu qu'inclúi munches formes distintes de linfomes, cada unu coles sos propies carauterístiques tocantes a epidemioloxía, etioloxía, clínica, inmunogenética y respuesta terapéutica.
Los linfomes constitúin nódulos que pueden desenvolvese en cualquier órganu. La mayoría de los casos empiecen con una infiltración nun gangliu linfáticu (nodal), pero subtipos específicos pueden tar acutaos a la piel, cerebru, bazu, corazón, reñón o otros órganos (extranodal).
El diagnósticu del linfoma requier una biopsia del texíu afeutáu. El tratamientu del linfoma de baxu grau puede ser defensivu, pero'l linfoma non hodgkiniano (LNH) d'altu grau trátase de normal con quimioterapia y de cutiu con radioterapia.
Síntomes El síntoma más común d'un LNH ye un bultu indoloro de los ganglios linfáticos superficiales del pescuezu, axila o vería llamáu adenopatía.
Otros síntomes xenerales pueden incluyir los siguientes: Fiebre ensin causa aparente. Sudu nocherniego Cansanciu constante. Perda de pesu ensin causa aparente y anorexa. Piel pruriginosa Petequias
Estos síntomes nun son señales segures d'un LNH, yá que tamién pueden tar causaos por otros trestornu, como gripe o otres afecciones. Ye importante allegar a la consulta médica temprana, con cuenta de que cualquier enfermedá pueda diagnosticase y tratase asina sía posible. Primeramente, el LNH puede nun causar dolor y apaecer silenciosamente, provocando síntomes progresivos, dependiendo del so llocalización. En munchos casos, sobre manera cuando la proliferación del texíu linfático producir n'órganos internos, suel afayase por fuercia al realizar estudios con otros fines diagnósticos.
Diagnósticu Si abarrúntase un LNH, verifícase l'historial médicu de la persona y efectúase un exame físicu. Realícense tamién analís de sangre.
El diagnósticu puede incluyir: Rayos X: Imáxenes de zones internes del cuerpu creaes por radiaciones d'alta enerxía. Tomografía axial computarizada (TAC): Una serie d'imáxenes detallaes de zones dientro del cuerpu. Les imáxenes creyer por un ordenador conectáu a una máquina de rayos X. Tomografía por emisión de positrones (TEP): Ésta ye una prueba d'imáxenes que detecten l'atracción pol tumor d'un rastreador radioactivu. La especificidá del TEP con fluorodesoxiglucosa-F (PET FDG)ameyorar cola adición de TAC, combinaes d'esta manera considérase agora un procedimientu de estadificación estándar pa linfoma agresivu. Resonancia magnética nuclear (RMN): Imáxenes detallaes d'árees internes del cuerpu producíes por un potente magnetu conectáu a un ordenador. Linfoangiografía: Imáxenes del sistema linfáticu tomaes con rayos X dempués d'inyectar una tintura especial pa destacar los nódulos y vasos linfáticos. Esta prueba nun se realiza yá tan de cutiu por cuenta de la adopción de les teunoloxíes de rastrexáu TAC y TEP. Biopsia: Utilizar pa realizar un diagnósticu precisu. Ye la estracción d'un órganu o parte d'él pa la so observación microscópica. Tien De entender, necesariamente, la realización de les pruebes inmunohistoquímiques, pa definir el tipu de linfocito arreyáu.
Tipos de linfomes non hodgkinianos Históricamente utilizóse una variedá de denominaciones pa clasificar los distintos tipos de LNH. Frecuentemente arrexuntáronse en función de cómo s'amuesen les célules canceroses vistes al microscopiu y qué rápido tienden a crecer y estendese. Los linfomes agresivos, tamién conocíos como linfomes entemedios o d'altu grau, tienden a crecer y estendese rápido y provoquen síntomes graves. Los linfomes perezosos o indolentes, tamién llamaos linfomes de baxu grau, tienden a crecer menos rápido y provoquen menores síntomes. Una de les paradoxes de los linfomes non-Hodgkin ye que los linfomes indolentes de normal nun pueden curase con quimioterapia, en cuantes que un númberu significativu de linfomes agresivos sí pueden. La clasificación actual de los linfomes ye complexa. Tipos relativamente comunes de linfoma inclúin el linfoma folicular y el linfoma difusu de grandes célules B, mientres el linfoma de célules de mantu ye menos común, pero combina carauterístiques de linfomes agresivos ya indolentes.
Pueden consultase detalles de les clasificaciones de linfomes más utilizaes na páxina de linfomes.
Etioloxía La etioloxía de la mayoría de los linfomes ye desconocida. Dellos tipos de linfomes tán acomuñaos a virus. El linfoma de Burkitt, linfoma de célula NK/T extranodal, la enfermedá de Hodgkin clásica y la mayoría de linfomes rellacionaos col sida tán acomuñaos al virus de Epstein-Barr (ver mononucleosis). El linfoma de les célules T adultes/leucemia, endémicu en parte del Xapón y del Caribe, ta causáu pol virus HTLV-1. El linfoma del estómagu (linfoma extranodal de zona marxinal de célules B) ye de cutiu causáu pola bacteria Helicobacter.
La incidencia de los linfomes non-Hodgkin amontóse considerablemente nel postreru par de décades. Esta enfermedá pasó de ser relativamente rara a ser el quintu cáncer más frecuente nos Estaos Xuníos. Nesti momentu (2015), sábese pocu alrodiu de los motivos pa esta medría o de les causes exactes de los linfomes non-Hodgkin.
Al estudiar los patrones del cáncer na población, los investigadores identificaron ciertos factores de riesgu que tán más frecuentemente presentes nes persones que carecen un LNH que nes que nun lo carecen. Sicasí, munches persones con estos factores de riesgu nun carecen la enfermedá, y munchos de los que la tienen nun tán sometíos a los factores de riesgu identificaos.
Los siguientes son dalgunos de los factores de riesgu acomuñaos a esta enfermedá:
Edad/Sexo – La probabilidá de carecer un LNH aumenta cola edá y ye más frecuente n'homes qu'en muyeres. Sistema inmunolóxicu debilitáu (linfoma rellacionáu col sida) – El LNH ye más común ente la xente con defectos d'inmunidá adquiríes, y ente la población que toma los fármacos inmunosupresores que siguen a tresplantar d'órganos. (Ver enfermedá linfoproliferativa post-tresplantes). Virus – El virus humanu T-linfotrópico tipu I (HTLV-1) y el virus de Epstein-Barr son dos axentes infeiciosos qu'amonten el riesgu de desenvolver un LNH. Mediu ambiente – La población que trabaya continuadamente o ta espuesta otra manera a ciertos productos químicos, como pesticides, disolventes o fertilizantes, cuerren un mayor riesgu de desenvolver un LNH.
== Estaos Si diagnostícase un LNH va precisase conocer l'estáu, o estensión, de la enfermedá. L'asitiar l'estáu del cáncer ye una investigación cuidadosa p'afayar si estendióse, y, si haber fechu, qué partes del cuerpu tán afeutaos. Les decisiones pal tratamientu dependen d'estes resultaos.
Pa determinar la situación d'un LNH tomar en considerancia lo siguiente: El númberu y la llocalización de los nódulos linfáticos afeutaos; Si los nódulos linfáticos afeutaos tán percima, per debaxo o a entrambos llaos del diafragma (el delgáu músculu debaxo de los pulmones y del corazón que dixebra'l pechu del abdome); y *Si la enfermedá estendióse a la migollu oseu, al bazu, o a órganos ayenos al sistema linfáticu, como'l fégadu.
Al determinar l'estáu, el doctor puede utilizar delles de les mesmes pruebes utilizaes pal diagnósticu del LNH. Otros procedimientos de determinación pueden incluyir biopsies adicionales de los ganglios linfáticos, el fégadu, el migollu oseu, o otros texíos. Una biopsia de migollu oseu supón el recoyer una muestra de migollu oseu al traviés d'una aguya inxertada nel cadril o otru gran güesu.
Estaos del linfoma non hodgkiniano La clasificación d'estadios d'Ann Arbor desenvuelta pal LNH basar n'hasta qué puntu'l cáncer espandióse al traviés y más allá del sistema linfáticu, y si los síntomes B (fiebre, sudos nocherniegos, perda de pesu) tán presentes.
Estáu I"Estáu I" indica que'l cáncer asítiase nuna sola rexón, de normal un nódulu linfáticu y l'área al so alredor. L'Estáu I, de cutiu nun presenta síntomes esternos. Estáu II"Estáu II" indica que'l cáncer asítiase en dos rexones separaes, un nódulu linfáticu afeutáu o órganu dientro del sistema linfáticu y una segunda área afeutada, y que dambes árees tán confinaes a un solu llau de la diafragma, esto ye, que dambes tán percima de la diafragma o dambes tán per debaxo. Estáu III"Estáu III" indica que'l cáncer estendióse a entrambos llaos de la diafragma, incluyendo un órganu o área cerca de los nódulos linfáticos o del bazu. Estáu IV"Estáu IV" indica que'l cáncer estendióse más allá del sistema linfáticu y afecta a unu o más órganos mayores, incluyíos posiblemente'l migollu oseu o la piel.
L'ausencia de síntomes constitutivos indícase añadiendo una "A" al estáu; la presencia, añadiendo una "B".
L'estáu nos linfomes non-Hodgkin ye muncho menos significativa pa determinar la terapia que nel linfoma de Hodgkin.
Tratamientu La estratexa del tratamientu pa un paciente individual con LNH determinar por: El subtipo histolóxicu del linfoma * La presencia de factores pronósticos adversos y la edá del paciente. L'estáu funcional La presencia de co-morbilidades.
El LNH ye frecuentemente tratáu por un equipu d'especialistes que puede incluyir un hematólogu, un médicu oncólogu y un radiólogu especialista n'oncoloxía. De normal el tratamientu inclúi quimioterapia, radioterapia, inmunoterapia o una combinación de tratamientos. En dellos casos el tresplante de migollu oseu, les terapies biolóxiques o la ciruxía pueden ser opciones. Pa linfomes indolentes, puede esperase a empezar un tratamientu hasta que la enfermedá presente síntomes. De cutiu, esta situación denominar de "espera vixilante".
El tomar parte n'ensayos clínicos (d'investigación) pa evaluar nueves maneres pa tratar la enfermedá ye una opción importante pa munches persones que la carecen.
La quimioterapia y la radioterapia son los tratamientos más habituales pa LNH, a pesar de que'l tresplante de migollu oseu, les terapies biolóxiques y la ciruxía utilizar n'ocasiones.
La combinación más frecuente de quimioterapia ye l'usu del grupu de drogues conocíu como CHOP (ciclofosfamida, adriamicina, vincristina y prednisona), con agregu de rituximab, en ciertos casos.
La radioterapia consiste nel usu de radiaciones d'alta enerxía pa matar les célules canceroses. El tratu de radiación puede realizase solu o con quimioterapia. La radioterapia ye un tratamientu local qu'afecta solo a les célules canceroses del área tratada. La radioterapia pal LNH realizar con un equipu que dirixe los rayos d'alta intensidá a un área específica del cuerpu. Non queda radioactividá nel cuerpu cuando se remata'l tratamientu. La radio-inmunoterapia ye una combinación d'axentes inmunitarios (como rituximab) con isótopos radioactivos, y ufierta dellos beneficios al tratar tumores en forma alcontrada a nivel molecular.