Un discu de vinilu o discu gramofónicu ye un mediu d'almacenamientu de soníu analóxicu en forma de discu de policloruro de vinilu, que s'estría nuna forma espiral modulada. De normal empiézase'l riegu cerca de la periferia del discu y termina cerca de centru. Los discos fonográficos son clasificaos según el so diámetru en pulgaes yá seya 12″, 10″ y 7″, la so velocidá angular en RPM 16⅔, 33⅓, 45 y 78, (siendo los formatos de 33 y 45 RPM los más utilizaos). Graben soníu monoaural y estereofónicu, anque se fixeron esperimentos pa grabar en sistemes cuadrafónicos y inclusive videu.
El discu gramofónicu foi'l mediu principal usáu pa la reproducción de música hasta finales del sieglu XX reemplazando al cilindru fonográficu, que esistiera alredor de 1920. A finales de la década de 1980, los medios dixitales como'l discu compactu ganaren gran parte del mercáu y el discu de vinilu volvióse un mediu secundariu y práuticamente cayó al desusu, sicasí siguiéronse editando pequeñes cantidaes escontra 1991.«End of track. (the vinyl record is meeting its demise in music recording industry).» The Economist (US) | May 11, 1991.«It's almost final for vinyl: Record manufacturers dwindle in the U.S.» Kitchener - Waterloo Record - Kitchener, Ont., January 9, 1991. A partir de la década de 2010 empezó a resurdir el formatu, yá qu'en 2009 vendiéronse 3.5 millones d'unidaes nos Estaos Xuníos incluyendo 3.2 millones d'álbumes, el númberu más altu dende 1998, y caltién el so llugar nel mercáu.Why CDs may actually sound better than vinyl, Chris Kornelis, January 27, 2015 Son usaos por disc jockeys y audiófilos para diversos tipos de música.
Historia temprana miniatura|200px|Fonógrafu de cilindru de cera de Edison (1899).
El fonoautógrafo, patentáu por Léon Scott en 1857, usaba una diafragma que cimblaba y una aguya pa grabar ondes de soníu como trazos en fueyes de papel, esto col simple propósitu d'analizales visualmente ensin poder reproduciles. Na actualidá pueden escaniase esos trazos y convertivos dixitalmente en soníu oyible. Fonoautogramas de cantar y falar, fechos por Scott en 1860 fueron reproducíos per primer vegada en 2008. Les primeres grabaciones de soníu inclúin un tenedor de sintonía y soníos inintelixibles que se remonten al añu 1857.
Nel añu 1878, Thomas Edison inventó'l fonógrafu. A diferencia del fonoautógrafo, esta era capaz de grabar y reproducir soníu. A pesar de la semeyanza nel nome d'estos dispositivos, nun hai evidencia de que'l fonógrafu de Edison va basar nel fonoautógrafo de Scott. Edison intentó grabar soníu per primer vegada nuna cinta de papel trescalada con cera cola idea de crear un repetidor telefónicu» análogu al repetidor telegráficu nel qu'él tuviera trabayando. Anque los resultaos visibles dáben-y seguridá de que'l soníu podía grabase y reproducir físicamente, les sos notes nun indiquen que llograra reproducir nengún soníu hasta qu'empecipio los sos esperimentos usando llámina d'estañu como mediu pa grabar, dellos meses dempués. La llámina envolubrábase alredor d'un cilindru metálicu derrotu y una aguya que cimblaba pol soníu faía trazos na llámina ente que'l cilindru rotaba. La reproducción podía llevase a cabu darréu. L'artículu publicáu en The Scientific American qu'introdució'l fonógrafu de llámina d'estañu mentaba a Marey, Rosapelly y a Scott como creadores de los dispositivos de grabación pero non de reproducción.Scientific American. (1877). The talking phonograph. Scientific American, 14 December, 384. Edison tamién inventó variantes del fonógrafu qu'usaben formatos de cinta y discu.Edison Papers. (2010). "The Edison Papers, digital edition: Single document or folder/volume". Retrieved 10 March 2010, from http://edison.rutgers.edu/singldoc.htm . NV17:21 Entamáronse diverses aplicaciones pal fonógrafu pero, anque foi'l centru d'atención como un productu novedosu, este yera demasiáu toscu como pa ser usáu práuticamente. Una década dempués, Edison inventó un fonógrafu con grandes meyores qu'emplegaba l'usu d'un cilindru buecu de cera en llugar de la llámina. Este demostró tener un soníu meyor y ser muncho más útil pal dispositivu. El fonógrafu de cilindru de cera empecipió'l mercáu de la grabación de soníu a la fin de la década de 1880 y apoderar hasta principios del Sieglu XX. miniatura|Emile Berliner con gramófonu de discos. Los discos cortaos lateralmente fueron desenvueltos nos Estaos Xuníos por Emile Berliner, quien llamó a esti sistema «gramófonu» estremándolo del fonógrafu de cilindru de cera de Edison y del grafófono de cilindru de cera de Columbia. Los primeros discos de Berliner yeren de 13 cm (5 pulgaes) de diámetru y yeren reproducíos gracies a una máquina impulsada manualmente. Dambos, la máquina y los discos, yeren afechos pa usu como xuguetes o interés. Nos Estaos Xuníos nel añu 1894, Berliner empezó a vender discos con un valor d'entretenimientu mayor xunto con gramófonos pa reproducilos. Los discos de Berliner teníen peor calidá de reproducción que los cilindros de cera pero'l so asociáu de fabricación, Eldridge R. Johnson, ameyorar. Al abandonar la marca de Gramófonu de Berliner por razones llegales en 1901, les compañíes de Johnson y Berliner xunir pa formar Victor Talking Machine Company que los sos productos apoderaron el mercáu per munchos años.
En 1901, introduciéronse discos de 10 pulgaes siguíos, en 1903, polos de 12 pulgaes. Estos podíen reproducir por más de 3 y cuatro minutos respeutivamente ente que los cilindros contemporarios algamaben aproximadamente dos minutos. Nun intentu de superar a la competencia, Edison introdució'l cilindru de Amberol en 1909 con un tiempu máximu de reproducción de 4 ½ minutos (a 160 RPM) que fueron siguíos polos cilindros de Amberol azul que cuntaben con una superficie de celuloide, un plásticu, que yera más resistente. A pesar d'estes meyores, durante la década de 1910, los discos ganaron la guerra de los formatos, anque Edison siguió produciendo cilindros de Amberol azul, pa una vecería cada vez menor, hasta 1929. Pa 1919 yá habíen expiráu les patentes básiques pa la manufactura de los discos cortaos lateralmente abriendo les puertes a una tremera de compañíes que los produciríen. Los discos analóxicos apoderaríen el mercáu del entretenimientu en casa hasta que los discos compactos dixitales, introducíos en 1983, los remplazaran amodo.
Desarrollu de los discos de 78 RPM miniatura|left|175px|Discu húngaru Pathé de 90 a 100 RPM.
Primeres velocidaes Les primeres grabaciones de discos fueron producíes nuna variedá de velocidaes que diben dende 60 RPM hasta 130 RPM xunto con una variedá de tamaños. Dende 1894, la compañía americana Gramophone Company d'Emile Berliner vendía discos d'un solu llau de 7 pulgaes con un estándar d'alredor de 70 RPM.Ober, Norman (1973-12). "You Can Thank Emil Berliner for the Shape Your Record Collection Is In". Music Educators Journal, Vol. 60, Non. 4 (December, 1973), páxs. 38–40.
Un manual estándar de la grabación d'audiu menta a reguladores de velocidá que formaron parte de la serie de meyores introducíes rápido en 1897. Una imaxe d'un gramófonu de Berliner operáu manualmente amuesa a unu d'esti reguladores. Dizse que los motores de resorte remplazaron a los que s'operaben manualmente y diz:
El regulador de velocidá yera complementáu por un indicador que rexistraba la velocidá a la que la máquina taba corriendo por que los discos, en reproducción, pudieren ser reproducíos a la mesmes velocidá… La lliteratura nun revela porque s'escoyó la velocidá de 78 RPM pa la industria del fonógrafu, aparentemente esta yera la velocidá creada por una de les primeres máquines y siguióse usando ensin razón dalguna., chapter 2, "History of Acoustical Recording". Introduction of speed governors, p. 12; 1898 hand-cranked Victrola with governor, fig. 2-6, p. 14; "literature does not disclose why the standard speed of 78 rpm was chosen," p. 15
miniatura|175px|Un productu multinacional: un dueto cantáu n'italianu, grabáu nos Estaos Xuníos en 1906 por Victor Talking Machine Company, manufacturáu en Hanover, Alemaña, en 1908 por The Gramophone Company, filial de Victor n'Inglaterra. Pa 1925, tábase estandarizando la velocidá de los discos nun valor nominal de 78 RPM, sicasí, l'estándar variaría ente países que la so corriente alterna de la so alimentación llétrico fuera de 60 ciclos per segundu (Hertz) y pal restu del mundu (50 Hz). La velocidá de 78 RPM en rexones con fontes de 60 Hz yera de 78.26 RPM, esta ye la velocidá d'un motor síncrono de 3,600 RPM amenorgáu por un engranaje de razón 46:1. N'otros países adoptó la velocidá de 77.92 RPM, esta ye la velocidá d'un motor síncrono de 3,000 RPM impulsáu por una fonte de 50 Hz y amenorgáu por un engranaje de razón 77:2.
Grabación acústica Les primeres grabaciones yeren feches acústicamente na so totalidá, prindábase'l soníu con una bocina y unviábase a una diafragma, este faía cimblar a l'aguya cortadora. Los rangos de sensibilidá y frecuencia yeren bien probes amás de que la respuesta de frecuencia yera bien irregular, esto resultaba nuna calidá tonal instantáneamente reconocible de les grabaciones acústiques. El cantante tenía que poner el so cara sobre la bocina. Los preseos más silenciosos d'una orquesta, como los violonchelos y los contrabajo, teníen que ser reemplazaos con instrumentos de vientu más oyibles como les tubes. Los violinos estándar nos conxuntos orquestales reemplazar con violinos Stroh que se volvieron populares n'estudios de grabación.
A diferencia de la creencia popular, si allugábense y preparaben correutamente, podíen usase les percusiones efeutivamente y pueden escuchase nes primeres grabaciones de bandes de jazz o militares. Los preseos más sonoros yeren allugaos lo más lloñe posible de la bocina grabadora. Lilian Hardin Armstrong, miembru de la banda de jazz criollu de King Oliver que grabó en Gennet Records en 1923, recuerda como de primeres asitiaron la so bocina y la de la trompeta secundaria xuntes polo que la bocina de Oliver non podía escuchase. «Tuvieron que poner a Louis a 15 pies na esquina viéndose murnia."Rick Kennedy, Jelly Roll, Bix, and Hoagy: Gennett Studios and the Birth of Recorded Jazz, Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 1994, páxs. 63–64.A photograph of the Gennett Records studio is available here , from www.nicklucas.com.
Pa partes con desvanecimiento instrumental, asitiar a la banda nuna plataforma móvil que s'averaría o alloñaría de la bocina según precisárase.
Grabación llétrica miniatura|left|177px|Un discu grabáu electrónicamente por Carl Lindström AG, Alemaña, 1930.
Na primer metá de la década de 1920, inxenieros de Western Electric xunto con inventores independientes como Orlando Marsh, desenvolvieron teunoloxía pa prindar soníu con un micrófonu, amplificándolo con tubos de vacíu, y darréu usando la señal amplificada pa mover un cabezal de grabación electromagnéticu. Les innovaciones de Western Electric dieron como resultáu una respuesta de frecuencia espandida y más uniforme lo que faía a la grabación sonar más natural, clara y llena. Soníos silenciosos o distantes que yeren imposibles de grabar col métodu vieyu habíense vueltu capturables. Lo único que llindaba al volume yera l'espaciamientu ente'l riegu y les llimitaciones del aparatu reproductor. Víctor y Columbia llicenciaron el nuevu sistema llétricu de Western Electric y empezaron a vender discos grabaos llétricamente en 1925. La primer grabación de música clásica foi una improvisación de Chopin y Litanei de Shubert por Alfred Cortot para Víctor.Jacques Chailley - 40,000 Years of Music: Man in Search of Music - 1964 p. 144 "On March 21st, 1925, Alfred Cortot made for the Victor Gramophone Co., in Camden, New Jersey, the first classical recording to employ a new technique, thanks to which the gramophone was to play an important part in musical life: electric ..."