El Napier-Campbell Blue Bird foi un automóvil diseñáu pa bater el récor de velocidá terrestre. Diseñáu por C. Amherst Villiers, foi Malcolm Campbell quien amás de pilotalo, supervisó la so construcción, cuntando cola ayuda del so mecánicu habitual, Leo Villa.
Foi'l primer vehículu de Campbell propulsado por un motor d'aviación Napier Lion. El so propósitu yera superar la so propia marca anterior de 150 mph (241,4 km/h) llograda col Sunbeam Blue Bird, col oxetivu adicional de romper amás la barrera de les 200 mph (321,8 km/h) de velocidá punta.
1927 derecha|miniaturadeimagen|Blue Bird en 1927 Nel so primer diseñu, el coche utilizaba un motor Napier Lion d'alredor de 500 Hp de potencia. Yera un vehículu de configuración "convencional", con un radiador fronteru vertical y el conductor asitiáu detrás del motor. Los trés bancaes del motor W-12 taben escondíes so un estrechu capó, con unes prominentes salíes de los tubos d'escape.
El primer intentu de récor del Blue Bird producióse'l 4 de febreru de 1927 en Pendine Sands. Algamó una velocidá máxima de 195 milles per hora (313,8 km/h), cerca pero ensin algamar el so oxetivu de 200 milles per hora (321,8 km/h), y tampoco superó'l record de velocidá media de 175 mph, quedándose en 174,883 milles per hora (281,45 km/h).
1928
La marca de 1927 duró bien pocu tiempu. Henry Segrave, con un Sunbeam 1000HP consiguió algamar una velocidá media de 180 mph y una punta de 200 mph un mes más tarde. Esto afaló a Campbell a reconstruyir a xeitu el so vehículu previstu pa 1928, el Bluebird III. Persuadió al Ministeriu del Aire por que-y facilitara unu de los motores "Sprint" puestos a puntu pal Troféu Schneider, previstos pal hidroavión Supermarine S.5, de 900 caballos de potencia (670 kW).
La so aerodinámica ameyorada ensayar de forma innovadora nel túnel de vientu de la compañía Vickers por R.K. Pierson, el so direutor de diseñu. La forma del fuselaje del Blue Bird camudara sustancialmente, siendo'l famosu carroceru Mulliner l'encargáu de fabricalo. Los resultaos nun yeren bien ortodoxos. Per primer vegada añadióse una aleta de cola vertical p'ameyorar la estabilidá d'un vehículu d'esti tipu. El carenaje abiertu de les ruedes traseres tamién amenorgaba la resistencia al aire. El cambéu más grande afectaba a los radiadores, treslladaos a la exa trasero y montar externamente. Estos radiadores de superficie fueron fabricaos por Fairey Aviation, totalizando 730 m de tubos de refrigeración. Retirar el radiador de la ñariz del vehículu dexó adoptar un perfil baxo y arrondao, con una aerodinámica muncho meyor. Aun así, un periódicu francés comparó'l so aspeutu col d'una ballena.
Siguiendo los pasos de Segrave hasta la Sablera de Daytona, el 19 de febreru de 1928 Campbell algamó una velocidá punta de 206,956 milles per hora (333,063 km/h) mph (333.063 km/h), rompiendo la barrera de les 200 mph per primer vegada. Una vegada más, el récor solo se caltuvo mientres un par de meses, perdiéndolo por bien pocu ante Ray Keech col so White Triplex.
1929 Campbell buscó pa los sos intentos de récor un llugar con unes condiciones meteorolóxiques más previsibles qu'una sablera, realizando vuelos de reconocencia pa ello. África amosóse prometedora, primero nun llugar a 960 km de Tombuctú, anque práuticamente inaccesible. Finalmente, escoyóse'l llechu d'un llagu secu en Sudáfrica, el Verneukpan, a 720 km de Ciudá d'El Cabu, que sí ufiertaba dalguna posibilidá d'accesu.
El Blue Bird foi reconstruyíu per tercer vegada. El xasis, el motor y el tren de rodadura quedaron igual, pero la carrocería foi reemplazada por un nuevu diseñu construyíu en Dumfries por Arrol-Aster. Esti fuselaje yera más baxu, riquiendo una cúpula alredor del puestu del pilotu onde Campbell agora diba sentáu a la rebalguina sobre la caxa de cambeos. Los radiadores de superficie reemplazar por un morru circular convencional abiertu, cubiertu por una rejilla carauterística."Seek New Autu Speeds Marks with Streamline Car" Popular Mechanics, May 1929
Desafortunadamente, dempués d'un periodu de cinco años ensin agua, desencadenóse un temporal en cuanto llegaron al llagu Verneukpan. Campbell tornó a Ciudá d'El Cabu, onde nel so 44 cumpleaños enterar de que Henry Segrave estableciera na sablera de Daytona un nuevu récor cola so Golden Arrow en 231,44 milles per hora (372,47 km/h). El Blue Bird nun foi capaz d'igualar esta marca na altitú y el clima africanos, pero si llogró establecer récores en distancies llargues de 5 y 10 milles, con 212 milles per hora (341 km/h).
Dempués de que Segrave alzó la marca cola so Golden Arrow en 30 milles per hora (48 km/h), Campbell tuvo qu'almitir que'l Blue Bird fuera batíu, y empezó a trabayar nun coche nuevu, el Campbell-Napier-Railton Blue Bird.
Ver tamién Récor de velocidá en tierra
Referencies
"" (semeyes). Munches semeyes de periodu raru.
Bibliografía
Categoría:Récor de velocidá d'automóviles Categoría:Páxines con errores de ficheru