El McDonnell Douglas AV-8B Harrier II ye un avión d'ataque a tierra con capacidá de despegue y aterrizaxe vertical y/o curtiu. Ye un desenvolvimientu conxuntu de les compañíes British Aerospace y McDonnell Douglas, basáu nel modelu Hawker Siddeley Harrier. Trátase de la última aeronave de la saga d'aviones Harrier, que s'empecipió col desenvolvimientu del Hawker Siddeley P.1127 a empiezos de los años 1960. El AV-8B emplégase principalmente pa misiones d'ataque llixeru o como caza polivalente, siendo operáu davezu dende pequeños portaviones, buques d'asaltu anfibiu grandes y dende bases operatives avanzaes.

Anque'l AV-8B Harrier II comparte la designación col anterior AV-8A/C Harrier, foi rediseñáu casi por completu pola compañía d'Estaos Xuníos McDonnell Douglas a partir del Harrier GR.1A / AV-8A/C de la primer xeneración. British Aerospace xunir al proyeutu del Harrier ameyoráu a principios de los años 1980, y a partir de los años 1990 el proyeutu foi xestionáu por Boeing y BAE Systems dempués de la integración de los fabricantes orixinales nestes compañíes.

El AV-8B utilizar el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos, siendo esportáu pa l'Armada Española y la Marina Militara italiana. Del Harrier II llegar a desenvolver tamién les versiones britániques BAE Harrier II, que fueron emplegaes Real Fuercia Aérea Británica y la Marina Real Británica.

Los AV-8B participaron en numberoses operaciones y conflictos, ufiertando sofitu aereu cercanu a les tropes terrestres y realizando reconocencia aérea. Los Harrier II d'Estaos Xuníos participaron na Guerra del Golfu (1990-1991) y el subsiguiente patrullaje de les zones d'esclusión aérea n'Iraq; nel bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia de 1999, marginalmente na Guerra d'Afganistán (a partir de 2001), na invasión d'Iraq de 2003 y na intervención militar en Libia de 2011. Los Harrier II italianos y españoles tamién participaron en misiones nel esterior, en coalición coles fuercies de la OTAN. Tanto los Estaos Xuníos como Italia tienen previstu sustituyir los sos AV-8B nel futuru pol Lockheed Martin F-35B Lightning II.

Desenvolvimientu

Orixe del programa thumb|Un Hawker Siddeley AV-8A del Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos en 1970. Al poco d'entrar en serviciu atalantar# que esti modelu sufría de diverses faltes, polo que propunxo'l desenvolvimientu d'una versión con meyores prestaciones. El Harrier II ye un exemplu de cooperación en materia militar ente británicos y americanos mientres la Guerra Fría. A finales de los años 1960 y principios de los años 1970, coincidiendo cola entrada en serviciu de la primer xeneración del Harrier cola Royal Air Force (RAF) y el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos (USMC), atalantar# que estes aeronaves escarecíen del suficiente radiu de combate y capacidá de carga. El AV-8A, denominación pola que se conocía a los Hawker Siddeley Harrier nos Estaos Xuníos, en configuración de vuelu vertical, tan solo disponía de menos de la metá de la capacidá de carga que'l Douglas A-4 Skyhawk, amás de disponer d'un radiu d'aición inferior comparáu a esta aeronave de menor tamañu que'l Harrier.Donald and March 2004, p. 55. Pa resolver esti problema, en 1973 Hawker Siddeley y McDonnell Douglas empezaron a desenvolver conxuntamente una versión del Harrier con meyores prestaciones. Los primeros trabayos centrar na meyora del motor Pegasus, denomináu Pegasus 15, que taba siendo desenvueltu pola compañía Bristol Siddeley.Wilson 2000, p. 26. El motor disponía de más potencia, pero'l so diámetru yera mayor que nes versiones del AV-8A, lo que lo faía demasiao grande pa poder ser instaláu na primer xeneración del Harrier.Jenkins 1998, pp. 69–70.

L'equipu formáu por británicu y americanos completaron n'avientu de 1973 l'informe que definía'l futuru "Harrier Avanzáu" forníu col motor Pegasus 15. Taba previstu que'l "Harrier Avanzáu" sustituyera a los Harrier de primer xeneración na RAF y el USMC, según a los A-4 Skyhawk.Nordeen 2006, p. 41. Esti nuevu modelu tenía como meta doblar la capacidá de carga y de radiu d'aición del AV-8A, siendo denomináu dende un principiu como "AV-16" de manera non oficial. El gobiernu británicu retirar del proyeutu en marzu de 1975, debíu al retayu del gastu en materia de defensa, la medría de costos del programa, y de que'l requerimientu de la RAF yera tan solo de 60 aeronaves.Eden 2004, p. 288. Los Estaos Xuníos nun deseyaben financiar el desenvolvimientu en solitario, rematando'l proyeutu del "AV-16" a finales d'esi mesmu añu.Jackson 1987, p. 138.

Les dos compañíes tomaron caminos distintos en desenvolvimientu del la nueva xeneración del Harrier. Hawker Siddeley centrar nel desenvolvimientu d'una ala de mayor tamañu, que pudiera ser instalada nes aeronaves esistentes, ente que McDonnell Douglas llevó a cabu un proyeutu de desenvolvimientu menos ambiciosu que'l AV-16, pa satisfaer les necesidaes de les fuercies armaes de los Estaos Xuníos. Emplegando les conocencies adquiríes del estudiu del AV-16, anque dexando pel camín delles meyores previstes nel mesmu, McDonnell Douglas utilizó la estructura básica y el motor pa una versión diseñada específicamente pal USMC.Jenkins 1998, pp. 70–72. Esti desenvolvimientu del Harrier II recibió'l vistu bonu per parte del Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos (DoD) nel añu 1976.Nordeen 2006, pp. 42–44, 48–49.

Desenvolvimientu thumb|Construcción del primer McDonnell Douglas YAV-8B Harrier (BuNo 158348) en 1978. thumb|YAV-8B realizando una prueba de despegue en rampla sky jump. Nel añu 1981, el Departamentu de Defensa de los Estaos Xuníos (DoD) incluyó al Harrier II dientro del presupuestu añal y del plan quinquenal de defensa, a pesar de que'l mesmu DoD y l'Armada de los Estaos Xuníos (USN) intentaron dar per rematáu'l programa ente los años 1978 y 1980. L'Armada tornó participar nel programa d'alquisición, alegando que'l Harrier II ufiertaba un radiu de combate y una capacidá de carga menor a otres aeronaves convencionales.Lehman 2001, p. 157. Sicasí, el Cuerpu de Marines de los Estaos Xuníos siguió alantre, cola previsión d'incorporar un total de 336 unidaes.Nordeen 2006, p. 52.

N'agostu del añu 1981, el programa recibió un impulsu significativu, cuando los fabricantes aeronáuticos British Aerospace (BAe) y McDonnell Douglas roblaron un memorándum d'entendimientu, que significaba'l reingreso del Reinu Xuníu nel programa de desenvolvimientu. So esti memorándum, BAe quedó apostrada a una posición de subcontratista, en llugar de la condición de sociu de plenu derechu, posición na que s'atopara de nun ser el casu d'abandonu previu del programa. Arriendes d'ello, la compañía tan solo recibió, n'hores de trabayu, un 40 per cientu del trabayu nel fuselaje de l'aeronave. L'ensamblaxe final de los Harrier II realizar nes instalaciones de McDonnell Douglas asitiaes en St. Louis, Missouri, ente que les aeronaves fabricaes pal Reinu Xuníos, rematar nes instalaciones de BAe alcontraes en Kingston y Dunsfold, en Surrey, Inglaterra. Mentanto, el 75 per cientu de carga de trabayu de la planta motriz foi asumida por Rolls-Royce ente que el 25 per cientu restante foi para Pratt & Whitney. Rolls-Royce absorbiera primero Bristol Siddeley, el fabricante del motor Pegasus, que monta'l AV-8B.

thumb|left|Un AV-8B Harrier II del USMC demostrando les sos capacidaes de vuelu. L'Armada de los EE.XX., que tradicionalmente adquiría los aviones militares que yeren operaos polos Marines, aportunó en que'l nuevu diseñu tenía de ser verificáu por aciu pruebes de vuelu.Nordeen 2006, pp. 41–43. Pa ello, el fabricante McDonnell Douglas modificó dos AV-8A con nueves ales, tomes d'aire modificaes, toberas rediseñaes y otres meyores aerodinámiques, ente que la seición delantera del fuselaje según la cabina nun sufrieron cambeos nestos dos prototipos.Jenkins 1998, pp. 72–73.Wilson 2000, p. 28. Estes aeronaves fueron denominaes cola designación YAV-8B; el primeru de los prototipos realizó'l so primer vuelu el 9 de payares de 1978, siguíu pol segundu prototipu'l 19 de febreru de 1979. Estes aeronaves fueron emplegaes en diveras pruebes mientres los años 1978 y 1979.Nordeen 2006, pp. 42–44, 48–49. Estes pruebes amosaron que'l Harrier II amosaba una mayor resfregón a la primero prevista, lo que perxudicaba a la velocidá de l'aeronave. Arriendes de esto enllantáronse diverses meyores aerodinámiques, que producieron meyores pocu significatives. Sicasí, el Harrier II amosó resultancies positives n'otres árees, ente les que s'incluyía la carga útil, l'algame y el rendimientu en despegue y aterrizaxe, lo cual condució en 1979 a l'axudicación d'un contratu de desenvolvimientu, que constaba de 12 aviones nun primer llote, siguíos de 324 a mayores a incorporar a posteriori.Nordeen 2006, pp. 48–49.

Tres la firma d'esti contratu, dar# en la construcción de 4 aeronaves de desenvolvimientu a escala real. La primera d'estes aeronaves (BuNo 161396), que s'emplegó principalmente pa realizar pruebes de rendimientu y de cualidaes de vuelu, realizó'l so primer vuelu'l 5 de payares de 1981. El segundu y tercer exemplar de desenvolvimientu, nos que se-yos instalaron les estensión del cantu d'ataque (LERX) pa satisfaer les necesidaes Royal Air Force, según realizáronse cambeos a tomar d'almisión d'aire de motor, volaron per primer vegada n'abril del añu siguiente, ente que la cuarta aeronave facer en xineru de 1984. El primeru de los AV-8B del llote de producción apurrir al escuadrón d'entrenamientu VMAT-203 de los Marines asitiáu na Base Aeronaval de Cherry Point (MCAS Cherry Point) el 12 d'avientu de 1983,Nordeen 2006, p. 59. siendo apurríu de manera oficial un mes más tarde.Jenkins 1998, p. 76. El postreru de los 12 exemplares del llote inicial apurrir en xineru de 1985 al escuadrón VMA-331.Nordeen 2006, p. 61. El motor emplegáu nestes primeres aeronaves yera'l F402-RR-404A, de 21 450 lb (95,4 kN) d'emburrie; ente que les aeronaves apurríes de 1990 d'equí p'arriba recibieron una planta motriz ameyorada de mayor potencia.

Desenvolvimientos posteriores

Mientres el cursu inicial d'entrenamientu de pilotos, fíxose evidente que los AV-8B teníen carauterístiques de vuelu distintos a los AV-8A, y que la instalación d'aviónica dixital en llugar de los sistemes analóxicos emplegaos nel TAV-8A tamién riquía de nuevos métodos de formación.Jenkins 1998, pp. 76–77. De resultes d'esto, nel añu 1984, el presupuestu pa ocho de los AV-8B esviar pal desenvolvimientu d'una versión d'entrenamientu biplaza, denominada TAV-8B. El primeru de los 28 TAV-8B que fueron mercaos pol USMC realizó'l so primer vuelu'l 21 d'ochobre de 1986. Esta aeronave apurrir al escuadrón VMAT-203 el 24 de xunetu de 1987. El TAV-8B sería una versión que darréu tamién encargaríen España ya Italia.Wilson 2000, p. 39.

En 1985, McDonnell Douglas empezó a trabayar nuna variante d'ataque nocherniegu del Harrier II.. La empresa y BAe afalara pa siguir el desenvolvimientu pa la so esportación, tres l'interés amosáu per parte de Brasil, Xapón ya Italia.Grove 1990, pp. 141–142. El USMC realizó un pidíu por 66 AV-8B(NA).Nordeen 2006, p. 92. La 87ª unidá del AV-8B convertir nel primerHarrier II en ser modificáu col equipu parade ataque nocherniegu, y salió de la llinia de producción del McDonnell Douglas en xunu de 1987. Les pruebes de vuelu fueron un ésitu y la capacidá d'ataque validándose la so capacidá d'ataque nocherniegu. En setiembre de 1989, los primeres AV-8B (NA) apurrir a la Infantería de Marina. Desenvolvióse una versión equivalente a los AV-8B(NA) pa la Royal Air Force so la denominación GR Mk.7, siendo darréu actualizaos tolos GR Mk.5 al estándar GR.Mk.7.