Conocer a la Campaña de Fe a la llevada a cabu pol Partíu Baaz Árabe Socialista n'Iraq en 1993 col enfotu de promulgar una axenda política onde primaren los valores conservadores ya islámicos na sociedá. La Campaña introdució una serie de polítiques que tuvieron un impautu nes maneres de vida de la sociedá, especialmente na educación y ociu, onde s'amontó l'estudiu relixosu y aumentaron les restricciones nos espacios públicos, tales como'l zarru de chigres o clubes nocherniegos.Baran, Amatzia (2011). From Militant Secularism to Islamism: The Iraqi Ba'th Regime 1968-2003 Woodrow Wilson International Center for Scholars. US. p. 10.
La instrumentalización del islam suní supunxo un cambéu radical nes pilastres ideolóxiques del Partíu Baaz yá que implicó una rotura col secularismu. Esta estratexa deber a un intentu de reforzar la figura de Sadam Husein ante los acontecimientos sociales y políticos que cuestionaren tanto la so figura como la doctrina del Partíu Baaz.Ibid. p. 6. miniaturadeimagen|Izzat Ibrahim al-Duri col so nuevu paxellu mientres la campaña de fe La Campaña foi dirixida en gran midida por Izzat Ibrahim al-Duri, líder de la Orde Sufí de Naqshbandiyaa y líder del partíu Baaz tres la muerte de Sadam Husein. El so cambéu de paxellos más conservadores representaben el cambéu escontra la busca d'autenticidá islámica y tribal como llexitimación. Tres la muerte de Sadam, al-Duri foi unu de los principales comandantes de la resistencia mientres la guerra de 2003 sol Frente Islámicu Pa la Resistencia Iraquina, tamién conocíu como l'Exércitu de la Orde Naqshbandi. La so capacidá d'organización y de patronalgu ente les distintes tribus mientres la dómina de sanciones sirvió pa derivar recursos escontra les mezquites pa faer funcionar la Campaña nel so planu más relixosu. La Campaña de Fe xugó un papel clave na xeneración de militares y oficiales nacíos ente los años sesenta y ochenta que les sos aspiraciones de poder fueron atayaes mientres la invasión d'Iraq de 2003. Dichos cambeos nel sistema políticu y na socialización de la ciudadanía fixeron juagaron un papel na visión del islam como una atraición y una base doctrinal pa futures insurxencies, cuantimás la del Estáu Islámicu d'Iraq, que'l so lideralgu ideolóxicu fundir nel salafismu Islámicu.Wing, Joel (2015). Saddam's Faith Campaign & Iraq's Tribes Two Pillars Of The Insurgency, Interview With Iraq Historien Prof. Amatzia Baram. MUSING ON IRAQ. US http://musingsoniraq.blogspot.com.es/2015/11/saddams-faith-campaign-iraqs-tribes-two.html.
Pa entender esti cambéu d'aldu fai falta entender les causes al llargu plazu y curtiu plazu. Al llargu plazu, diches causes desaguaron nuna falta de llexitimidá política dientro del sistema políticu dende'l so empiezu, según la movilización de la población xiina; ente que les causes al curtiu plazu fueron les dos guerres - guerra Irán-Iraq y la invasión de Kuwait - y la crisis de sanciones impuestes a Iraq.
Crisis de llexitimidá política nel sistema políticu d'Iraq miniaturadeimagen|Muhammad Baqir al-Sadr (1935-1980) clérigu xiín, filosofo y líder políticu
La crisis de llexitimidá política tien los sos raigaños na mesma creación del Estáu d'Iraq, terminándose de erosionar na so totalidá col réxime de Sadam Husein. Los patrones de llexitimación política tradicionales n'Iraq fueron amestaos a cualidaes hereditaries y de conocencies relixoses bien propios del chiísmu y del sufismu islámicu. De la mesma, hai que resaltar el tribalismu y la capacidá de lideralgu de quien reclama l'autoridá política.
Estes tradiciones amodernas mesmes de l'autoridá y llexitimación islámica viéronse afeutaes polos cambeos asocedíos tres la muerte del Rei Fáysal I d'Iraq. El desenvolvimientu sociu-económicu xeneró una dislocación social, activando asina'l clivaje rural-urbanu y un cambéu nes rellaciones de poder na sociedá iraquina. Les zones urbanes, na so mayoría poblaes por sunníes, viéronse afeutaes pola emigración de xiines rurales, en busca d'una meyora social.
El legáu islámicu foi reemplazáu pola campaña secular del partíu Baaz onde s'inhabilitó y devaluó el poder de los ulemas y ayatolás nel país, atrabancándolo del poder políticu.Ibid. p. 106 A midida que pasaba'l tiempu, el sistema políticu foise construyendo coles mires d'apoderar la esfera político y público na so totalidá. El réxime de Sadam combinó'l autoritarismu y el tribalismu rexíu por una economía rentista proveniente del petroleu que tenía capacidá de cooptar a la oposición política. Esta estratexa funcionó pa cooptar a la sociedá y el réxime folgaba en gran midida na llexitimidá especifica mientres un periodu d'años, onde l'Estáu yera garante de servicios sociales y progresu económicu, mesma d'Estaos petrolíferos.
El plan d'estabilidá política na sociedá apurrir el gobiernu. Sicasí, colos dos guerres y les sanciones implementaes a Iraq pola invasión de Kuwait xeneróse una crisis económica, que de la mesma dexeneró nuna economía ensin diversificar con dificultaes d'adaptación. La estabilidá pasó a dir de la mano d'una medría de la represión y de la corrupción.Ibid. p. 11
Los impautos de la guerra crearon una xeneración propia de ciudadanos, ensin recursos económicos y falta d'oportunidaes onde gran parte d'esta xeneración nueva vio abellugu na relixón.Ibid. p. 10 Esta situación, a la llarga, provocó un estímulu pa los movimientos sociales relixosos como contraposición al réxime. Al romper colos esquemes del estatus social que imperaban na sociedá iraquina, el partíu Baath foi foliándose y considerándose como antirrelixosu. Por ello, a falta de llexitimidá especifica, el réxime intentó abellugase nel islam políticu, llanzando la campaña de fe de 1993.
La política de purgues escontra los relixosos y les condenaciones públiques de Sadam faíen que la so posición de poder quedara deslegitimada a midida que pasaba'l tiempu y díbense sumiendo en distintes crisis. So esti contestu social y de decadencia política del Baaz, desenvolveríase'l movimientu xiín, clave nel activismu politico lideráu pol Muhammad Baqir al-Sadr.
Movilización xiina n'Iraq
Movimientu emerxente mientres 1950-1960 La población xiina n'Iraq foi tratada como a un grupu mayoritariu desaventajado, escluyíu del poder políticu, social y económicu frente a otros grupos sociales. Nesti periodu de deterioru de los años cincuenta, los ulemas iraquinos empezaron a llanzar el dawwa, invitación relixosa a la causa islámica con una intención política dende la ciudá de Najaf.Ibid. p. 108 El precursor de la invitación foi un mozu ulema, futuru ayatolá, Sayyid Muhammad Baqir al-Sadr, pa reconciliar l'islam cola actualidá del Iraq entós daquella.
Nos sos escritos más famosos, Islam Political System, Falsafatuna y Iqtisaduna, esponía la importancia de que los musulmanes reafitaren la so identidá intelectual y la necesidá de realizar un ijtihad de manera certera, onde pudiera harmonizase la fe col métodu científicu.
El movimientu adoptó una actitú pasiva mientres los sesenta hasta l'añu 1979. Hasta entós, el movimientu remaneciera con mires d'espandise más allá de Najaf. Baxu al-Sadr, los estudios, discutinios y les interpretaciones del Corán intensificáronse alredor de cuestiones sobre les meyores científiques, el rol de la muyer y sobre manera, avera del rol del gobiernu ensin llexitimidá Islámica. Empezar a movilizar nuevos siguidores más allá de Najaf, enfusando n'otres ciudaes, colexos, mezquites y families, creando una cadena de conexones.
La medría de los miembros en zones urbanes significó la posibilidá de crear una oposición al réxime. Y asina foi, aprovecharon l'apertura del réxime de Qasim pa constituyir dos partíos, unu clandestín el Hizb al-Da'wa y unu llegal, el Partíu Islámicu Dawa.Ibid. p. 108
El movimientu nestes feches puede calificase de pasivu y de adoctrinamiento, onde frente a los cambeos seculares del sistema políticu lo primordial yera inculcar el convencimientu d'instaurar un sistema políticu de corte islámica.Ibid. p. 109 L'estudiu y la preparación d'una base social foi clave pa dar el saltu a un activismu en 1979; añu nel dual, gracies a los acontecimientos asocedíos na rexón y a la propia gastadura del partíu Baaz, favorecióse tal oportunidá.
Activismu político post 1979 El Baaz aceleró la persecución escontra los islamistes por cuenta de la polarización relixosa na rexón de resultes de la Revolución d'Irán. En 1978, el gobiernu iraquín trató de que la ideoloxía Baaz fuera la doctrina mayoritaria, onde la ideoloxía estudiar en tolos centros educativos con mires de frenar l'analfabetismu. Les families relixoses objectoras frente a tal decisión yeren castigates severamente, una y bones la oposición al partíu Baaz suponía la cárcel. Esti mecanismu de control de la sociedá ye propiu de los sistemes políticos de partíu únicu. La pertenencia al partíu Baaz apurría movilidá social y oportunidá económica debíu al control ferrial del réxime na sociedá.
Un acontecimientu clave pa entender les fisuras ideolóxiques del partíu Baaz foi l'ataque y represión a los 30.000 xiinos que se disponíen a pelegrinar dende Najaf escontra Kerbala pa honorificar al mártir Imman Hussein.Ibid. p. 121 Nel ataque en Najaf, denomináu como la Safar Intifada, 16 persones morrieron y 2,000 fueron arrestaes. El lideralgu de los ulemas n'Iraq yera real y el gobiernu empezó a faer purgues internes col enfotu de xunir al partíu frente a la medría islámica.
Dellos eventos siguíos fixeron que al-Sadr camudara d'estratexa y propunxera un activismu revolucionario. En 1979, la reconciliación ente l'islam y el partíu Baaz esleióse de resultes al arrestu d'Al-Sadr, les represiones que se llevaron a cabu y sobre manera pol ésitu de la Revolución Islámica d'Irán.Ibid. p. 115 Dende'l so arrestu domiciliariu, al-Sadr y los líderes del movimientu decidieron pasar a una forma de protesta violenta, col reflexu de la revolución iranina como espeyu.
El cambéu escontra un activismu más violento dar sol argumentu de protexese d'un gobiernu ilegitimo, anti islámicu, qu'usaba la so fuercia contra ellos. La polarización de la relixón y el partíu Baaz consolidárase. La movilización resultaba fácil, y los mozos víen nel movimientu islámicu un cambéu posible en viendo l'ésitu de la revolución n'Irán. Sadam esperábase una guerra senciello y rápido contra un supuestu réxime débil que demostró perdurar. Jomeiní primió a Iraq y movilizó a la población xiina pa derrocar a un réxime dictatorial.
Cambéu d'estratexa nel Partíu Baaz: El Congresu Rexonal del Partíu de 1982 La política de Sadam Husein siguía la lóxica del Partíu Baaz, onde la relixón permanecía dixebrada del Estáu, comprometíos col panarabismu y la construcción nacional. Sicasí, nun foi hasta 1977 cuando Sadam apostó firmemente pol secularismu como ideoloxía pa xunir al Partíu y enfrentase al islam. Esi mesmu añu, diéronse una serie de manifestaciones xiines en Kerbala y Najaf, onde se reprimió severamente a los presentes. Esti eventu pudo marcar el fin d'una unión del Partíu y la separación sectaria de los sos miembros yá que se reprimiera a la comunidá xiina que representaba a más de la metá de la población y tarrecíase qu'un cambéu de réxime fuera reprimíu. Sicasí, el partíu caltúvose xuníu por cuenta de la alta institucionalización y control de la formación sobre l'Estáu.