Luis Suárez Fernández foi un profesor, historiador y Real Academia de la Historia académicu asturianu, rector de la Universidá de Valladolid, y direutor xeneral d'Universidaes ya Investigación mientres la dictadura franquista.

Biografía Nacíu na ciudá asturiana de Xixón en xunu de 1924, foi caderalgu de les Universidaes de Valladolid (1955-1973) y Autónoma de Madrid (1973-1989), amás de profesor eméritu d'esta postrera. Dirixó la Escuela d'Historia y Arqueoloxía del CSIC en Roma. La so llinia d'investigación xiró alredor de la Baxa Edá Media, cuantimás la dómina de los Reis Católicos, magar estudió otres temes como Roma, l'Oriente Antiguu o los xudíos.

Tres la muerte de Francisco Franco convenció a la familia del dictador por que caltuvieren los documentos nun archivu,militares-de-la guerra civil Stanley G. Payne. Franco y los militares de la Guerra Civil, en Revista de Libros anguaño propiedá de la Fundación Francisco Franco. Suárez foi unu de los pocos historiadores que pudo investigar primero nesi archivu, lo cual dexó-y publicar en 1984 Francisco Franco y su tiempo, una estensa obra n'ocho volúmenes. Dellos historiadores quexáronse d'esta exclusividad.. Ver tamién memoria histórica. La so entrada biográfica sobre Franco nel Diccionariu Biográficu Español de la Real Academia de la Historia, publicáu en 2011, amenó discutiniu pol so allugamientu favorable al dictador.Marcos, J. M.; Corroto, P.; García Xaén, B. «Los historiadores sollértense ante l'haxografía de Franco», 30/05/2011 Foi tamién presidente de la Hermandá del Valle de los Cayíos.

Casáu dende 1956 con Josefina María Bilbao, llicenciada n'Historia, foi padre de trés fíos.

Carrera académica Estudió Filosofía y Lletres nes Universidaes d'Uviéu y Valladolid, y doctoróse n'Historia'l 16 de xunu de 1947 pola Universidá de Madrid. En 1955 llogró la cátedra de Prehistoria y Historia Universal de les Edaes Antigua y Media y d'Historia Xeneral de la Cultura en Valladolid,Orde de 8 de febreru de 1955 pola que se noma Catedráticu de la Universidá de Valladolid a don Luis Suárez Fernández. aportando a decanu (1963) y rector (1965 - 1972), y como tal fundó la primer cátedra universitaria de Cine. En 1973 pasó a la cátedra d'Historia Medieval de l'acabante inaugurar Universidá Autónoma de Madrid, de la que dirixía (ente 1975 y 1978) la Escuela Española d'Historia y Arqueoloxía en Roma del CSIC (yá yera xefe de seición de la Escuela d'Estudios Medievales del CSIC dende 1956).

Dende 1990 ye caderalgu eméritu d'Historia Medieval de la Universidá Autónoma de Madrid.Resolvimientu de 12 de xineru de 1990, de la Universidá Autónoma de Madrid, pola que se noma Profesor eméritu a don Luis Suárez Fernández. Investigó n'archivos españoles, italianos, británicos y franceses. Ye autor d'unos 50 llibros, numberosos artículos y collaborador nunes 70 obres coleutives.

Ente 1981 y 1992 dirixó, xunto a José Luis Comellas, Demetrio Ramos y José Andrés Gallego, la Historia xeneral d'España y América, en 19 tomos.

En 1994 ingresó na Real Academia de la Historia con un discursu tituláu Monarquía hispana y revolución trastámara. Foi contestáu por Juan Pérez de Tudela y Bueso.

En 2001 recibió'l Premiu Nacional d'Historia d'España pola so obra Isabel I, reina.

Foi consideráu por Julio Valdeón Baruque unu de los medievalistes más importantes del sieglu XX n'España.

Carrera política Mientres la dictadura franquista, Luis Suárez foi procurador en Cortes por ser rector d'universidá. En xunu de 1972 foi nomáu direutor xeneral d'Universidaes ya Investigación pol ministru d'Educación José Luis Villar Palasí. Foi calteníu nel cargu pol nuevu ministru Julio Rodríguez Martínez, nomáu en xunu de 1973 por Carrero Blanco. Participó a les órdenes d'ésti na reforma del calendariu universitariu que retardó l'empiezu del cursu de primeru de carrera a xineru de 1974,, p.377 dexando a 100.000 estudiantes ensin clases mientres tou un trimestre.

Tres l'asesinatu de Carrero Blanco n'avientu de 1973, el nuevu presidente del Gobiernu Carlos Arias Navarro reemplazó a Julio Rodríguez por Cruz Martínez Esteruelas, que darréu revocó la reforma del calendariu universitariu y cesó nel so cargu a Luis Suárez.

Ideoloxía y relixón Declárase monárquicu y satisfechu pola restauración de la monarquía n'España.

Ye católicu y miembru del Opus Dei.Una ventana abierta sobre lo que ye'l Opus Dei

Ta venceyáu a la Fundación Francisco Franco y, siquier hasta 2002, foi l'únicu historiador autorizáu a investigar los sos fondos. Tamién ye presidente de la Hermandá del Valle de los Cayíos. El tamién historiador Santos Juliá llamó a Suárez "historiador d'estrema derecha" y Juan José Laborda asígna-y una ideoloxía franquista.

Suárez declaró'l so desalcuerdu con que les decisiones adoptar por mayoría. Afirma que los españoles tendríen de ser "el defensores del catolicismu" y llamenta que se suprimiera'l serviciu militar obligatoriu n'España. Per otra parte cunta que "la diferencia ente home y muyer, qu'agora non se quier almitir, ye que l'home tien más capacidá racional para tomar de decisiones, pero la muyer tien más capacidá instintiva, tien una superioridá nel sentimientu."

N'Historia considera que l'orixe d'España remonta al añu 418, cola cayida del Imperiu Romanu y la formación del reinu visigodu de Toledo, y niega que'l nacionalismu vascu tenga fundamentu históricu. Foi testigu na causa de beatificación de la reina Isabel "la Católica", sobre la qu'escribió dellos llibros, y afirmó que-y allegraría que se -y beatificara. Tamién afirmó que "España nun llevó a América más que dos cuesas, el caballu y el Padrenuesu".

Obres

Honores y condecoraciones Premiu Nacional d'Historia d'España, 2001, pola so obra Sabela I, reina. Correspondiente de la Real Academia de les Bones Lletres de Barcelona (1958).Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona. Académicu eméritu de la Real Academia de Portugal. Académicu de la Real Academia de la Historia (1993). Miembru de la comisión permanente de los Congresos d'Historia de la Corona d'Aragón.Gran Enciclopedia Aragonesa. Congresos d'Historia de la Corona d'Aragón Vocal del Comité Español de Ciencies Históriques. Gran cruz de la Orde del Méritu Civil, gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica, gran cruz de la Orde d'Alfonsu X el Sabiu, gran cruz del Méritu Militar con distintivu blancu, y comendador de la Orde del Infante Don Enrique de Portugal. Doctor Honoris Causa de la Universidá de Lisboa.

Ver tamién

Bibliografía

Referencies

Enllaces esternos José Ignacio Gracia Noriega, «Suárez Fernández y l'España del Cid », en La Nueva España, 23 de xineru de 2002.

D. Luis Suárez Fernández nel sitiu web de l'Academia de la Historia. . Premiu Nacional d'Historia d'España (Ministeriu de Cultura) Stanley G. Payne. Revista de llibros. ISSN 1137-2249, Nᵘ 180, 2011, páxs. 7-9

Categoría:Políticos y polítiques de Xixón Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes Categoría:Historiadores d'Asturies Categoría:Medievalistes d'Asturies Categoría:Premiu Nacional d'Historia d'España Categoría:Rectores d'España Categoría:Alumnáu de la Universidá d'Uviéu