El peligno yera un dialeutu del oscu faláu nel área de los pelignos (Valle Peligna, al norte del Samnio, nel Abruzzo) nel I mileniu e. C.
Ta acreitáu por un pequeñu corpus d'una inscripción n'alfabetu llatín, atopada en 1877 datada del sieglu II e. C.Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, p. 160.
Historia y distribución El territoriu de pelignos taba asitiáu na rexón montascosa al este del llagu Fucino, siendo'l principal asentamientu Sulmo (anguaño Sulmona). De toles llingües sabélicas, ye la meyor documentada dempués del oscu y l'umbru. Les inscripciones en peligno conocíes tán dataes ente'l sieglu III e.C. y el sieglu I e.C. anque la mayoría son de la segunda metá del sieglu II e.C. a la primer metá del sieglu I e.C.
Testos La mayor parte de los testos son curtios y consisten en dedicatories y epitafios, polo que contienen pocu más que nomes propios. Sicasí, dos inscripciones topaes apocayá, son más estenses y consisten n'epitafios polétics. D'estes la inscripción de Herentas apurre'l testu peligno de mayor estensión. La llingua reflexada nesi testu ye inusual, yá que contién carauterístiques propies del oscu y l'umbru. Meiser (1987) suxer que'l testu ye probablemente un esfuerciu d'escribir el peligno yá que el so autor, usa formes de distintes variedaes de pelignos ya inclusive inventó una lletra adicional, y trata d'usar arcaismos por que'l testu nun se paeza tanto al llatín qu'empezara a influyir a la llingua falada.
Bibliografía Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, 2a ed. Firenze, Vallecchi, 1951. Vittore Pisani, Le lingue dell'Italia antica oltre il latino, Torino, Rosenberg & Sellier, 1964. ISBN 978-88-7011-024-1
Referencies
Enllaces esternos
Peligno
Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu