En llingüística, denominar imela o imala (del árabe imāla = inflexón) al fenómenu fonéticu qu'asocede en ciertos dialeutos árabes -antiguos y modernos- pol cual el soníu [a] cuando ye llargu -[a:] o [ā]- se pronuncia en determinaes circunstancies como ē o ī. La imela foi frecuente na Al-Ándalus, particularmente nel dialeutu árabe faláu na zona del Reinu de Granada, y esisten d'ella ensame d'exemplos nos arabismos incorporaos a la llingua española y na toponimia:
al-bannā' ("el constructor") > al-bannī' > albañil
al-ŷulŷulān ("el sésamu") > al-ŷulŷulīn > ajonjolí
al-kirā' ("l'arriendu") > al-kirē' > arriendu
Al-Bayyāzīn ("los halconeros") > Al-Bayyīzīn > Albayzín
Bāb ar-Ramla ("puerta de l'arena") > Bīb ar-Ramla > Bibarrambla
Wād Āš ("ríu Ash") > Wād Īš > Guadix
Mārida > Mērida > Mérida
Bayyāsa > Bayyēsa > Baeza
Ŷayyān > Ŷayyēn > Xaén
Categoría:Fonoloxía Categoría:Idioma árabe Categoría:Llingües d'Al-Ándalus Categoría:Wikipedia:Artículos ensin plantía llistaref