thumb|250px|Deductio artística de relativitatis generalis probatione quadam preséu speculatorio spatiali Cassini facta. Monstrata sunt signalia radiophonica inter Tellurem et instrumentum (unda viridis), quae prope solem tardantur ob flexionem spatii temporisque (lineae caerulae) ibi.LATIN CONTEMPORÁNEO: Estractu del artículu sobre relatividá xeneral de la Wikipedia en llatín.

Llatín contemporaneu, llatín recién o llatín vivu son distintes apelaciones pa designar l'usu actual, oral y escrita, del idioma llatín, siguiendo'l modelu gramatical y la pronunciación del llatín clásicu.

Magar hubo precursores que favorecieron la reutilización del llatín como llingua vehicular dende fines del sieglu XIX, les primeres iniciatives concretes tendentes a reinstaurar el "llatín vivu" de manera entamada y al traviés d'estructures permanentes surdieron en Francia a partir del añu 1952 depués de la publicación del artículu tituláu El llatín o Babel pol profesor Jean Capelle,:fr:Jean Capelle (homme politique) ex-rector de la Universidá de Nantes.

A partir del congresu internacional que lu siguió en 1956 (Congrès International pour le Latin vivant),Michel Rambaud, Le Deuxième Congrès International pour le latin vivant, en Bulletin de l'Association Guillaume Budé, 1960, Volume 1 Numéro 1 páxs. 16-25 l'usu del llatín faláu foi sostenida por organizaciones académiques y privaes, básicamente n'Europa, pero tamién n'América (especialmente n'Estaos Xuníos). Estes iniciatives intensificar a partir de la década de los 80 favorecíes en parte pola xeneralización d'Internet.

Reseña histórica

La decadencia del neolatín

El gran movimientu llamáu del neolatín que tuvo'l so apoxéu nel sieglu XVI y nel sieglu XVII, había quedáu amenorgáu hacia 1900 a bien poques árees específiques (por casu la botánica), onde namái s'emplegaba de manera llindada y non como llinguaxe totalmente funcional. N'otros dominios (tales como'l xurídicu o'l melecinal), nos cualos el llatín tuviera un rol protagonista nel pasáu, el so usu solo sobrevivía en llocuciones téuniques y fraseoloxíes que munchos refugaben por considerar les arcaizantes.

Per una parte, los últimos resabios d'usu del llatín escontra fines del sieglu XIX nel terrén científicu faíen entever más bien la intención de cifrar formulaciones o frases que s'envaloraben tabús o inconvenientes pa ciertos públicos. Como un exemplu d'ello, puede citase'l llibru de Richard von Krafft-Ebing tituláu Psychopathia Sexualis (1866). Per otra parte, la creación lliteraria direuta en llatín, con propósitos puramente artísticos yera yá casi inesistente. Autores como Arthur Rimbaud o Max Beerbohm escribieron verdaderamente poesíes en llatín, pero namái de manera ocasional y con intenciones pedagóxiques.

La emerxencia del llatín contemporaneu Dende una perspeutiva totalmente distinta, dende fines del mesmu sieglu XIX surdieron iniciatives que favorecíen la restitución del llatín como llingua franca internacional.

Ente los precursores d'esta nueva corriente puede citase a M. George Henderson, quien fundó en 1890 el periódicu Phoenix seu Nuntius latinus internationalis, (linguae latinae ad usus hodiernos ahibendae sicut documentum editus). Henderson proponía la creación d'una sociedá pa la promoción d'una llingua universal, la Societas linguam universalem, scientiarum ac negotiarum ancillam, fundantium internationalis. Amadeu Viana, Arguments against Latin (detallada esposición sobre la decadencia del usu del llatín nel periodu analizáu).

De la mesma, ente 1889 y 1895, Karl Heinrich Ulrichs, fundó n'Italia una revista en llatín, que bautizó emblemáticamente col nome de Alaudae n'honor a la famosa lexón romana Legio V Alaudae. Wilfried Stroh Karl Heinrich Ulrichs als Vorkämpfer eines lebendigen Latein Esta publicación siguió depués apaeciendo quincenalmente sol nome de Vox Urbis: de literis et bonis artibus commentarius, so la direición del caballeru Aristide Leonori, dende 1898 hasta 1913.

Una iniciativa rellacionada atopar nel llamáu Latino sine Flexione, una versión simplificada del llatín propuesta como llingua auxiliar internacional pol matemáticu italianu Giuseppe Peano en 1903.

El llatín vivu Poco dempués del fin de la Segunda Guerra Mundial, de plenu nel momentu de la reconstrucción europea, el movimientu cobró un nuevu impulsu afaláu en parte pol exemplu del idioma hebréu, que tres dos milenios en letargo fuera reimplantado exitosamente como llingua oficial del Estáu d'Israel. La idea del "llatín vivu" surdió en cuantes que tal en 1952 cola iniciativa d'un ex-rector de la Universidá de Nancy, Francia, el profesor Jean Capelle, quien publicó un artículu tituláu "El llatín o Babel",Artículu publicáu'l 23 octobre 1952 nel "Bulletin de l'Éducation Nationale" de Francia. Una versión del mesmu foi coles mesmes publicada na prestixosa revista "The Classical Journal" como "Latin or Babel" robláu por Jean Capelle y Thomas H. Quigley (The Classical Journal, Vol. 49, Non. 1, Ochobre de 1953, páxs. 37-40.) favoreciendo la reinstauración del llatín como llingua falada. La iniciativa tuvo una inmediata repercusión Cnf. artículu "The Congress for Living Latin: Another View" de Goodwin B. Beach en "The Classical Journal, Vol. 53, Non. 3 (Dec., 1957), páxs. 119-122" y condució tiempu dempués a la organización del primer Congresu pol Llatín Vivu (Congrès international pour le Latin vivant) que tuvo llugar en Avignon, Francia, en 1956. Nél axuntáronse aproximadamente 200 participantes orixinarios de ventidós países. Pero, nuna dómina na que l'idioma inglés imponíase ostensiblemente como llingua internacional, la iniciativa paecía a munchos anacrónica y al nun ser sofitada poles autoridaes educatives de Francia'l movimientu perdió impulsu en dichu país.

En Roma creóse de la mesma la Academia Latinitati Fovendae que nuclea reconocíos profesores de filoloxía clásica. Esta entamó nel añu 1966 en Roma un Congresu Internacional que rexuntó unos quinientos participantes. A partir d'esa fecha entamó dellos congresos internacionales que tuvieron llugar en Bucarest, Malta, Dakar, Erfurt, Berlín, Madrid, y en munches otres ciudaes, axuntando especialistes provenientes de tol mundu. La tema del XI Congresu celebráu ente'l 24 y el 28 de xunu de 2006 en Alcañiz foi La enseñanza del llatín como llingua viva dende'l sieglu XIV hasta l'actualidá. La llingua oficial d'esta Academia ye'l llatín. El detalle de los congresos y actividaes de l'Academia puede consultase nel sitiu Academia Latinitate Fovendae

En Francia, darréu dempués del congresu de Avignon, l'editor Théodore Aubanel empecipió la publicación de la revista Vita Llatina que prosigue hasta los nuesos díes acomuñada al CERCAM (Centre d'Étude et de Recherche sur les Civilisations Antiques de la Méditerranée) de la Universidad Paul Valéry de Montpellier. Hasta hai bien pocu tiempu, publicábase íntegramente en llatín.

N'Alemaña, la revista Vox-Llatina foi fundada en 1956 por Caelestis Eichenseer:de:Caelestis Eichenseer. :la:Caelestis Eichenseer (1924-2008) so la égida de la Universidá del Sarre en Saarbrücken, y publicar trimestralmente íntegramente en llatín .

Tamién merez citase la revista de la fundación belga Melissa creada en 1984 por Guy Licoppe,:fr:Gaius Licoppe. :la:Gaius Licoppe que se publicar bimestralmente, íntegramente en llatín.

Un periódicu en llinia íntegramente en llatín, Ephemeris, fundáu en Varsovia, trata temes d'actualidá, incluyendo comentarios y ensayos. Una radio alemana, Radio Bremen, y otra finlandesa, YLE Radio 1, realicen emisiones regulares en llatín. Una estación de radio privada d'Érfurt (Alemaña) presenta tamién toles selmanes una emisión en llingua llatina llamada Erfordia Llatina.Redaición de Erfordia Llatina

Hebdomada Aenigmatum,Sitiu oficial de Hebdomada Aenigmatum creada en 2014 por Luca Desiata, ye una revista mensual de crucigrames íntegramente en llatín.

El gobiernu de Finlandia, mientres les sos presidencies de vez de la Xunión Europea, decidió la traducción y publicación de los sos comunicaos oficiales en llatín amás de les llingües oficiales de la Unión. Magar el xestu nun suponía la intención de oficilizar l'usu del llatín, nun dexaba de tener un conteníu simbólico.Artículu periodísticu . Traducción en llatín de los boletinos finlandeses.

Enclinos actuales

Pronunciación La corriente del llatín vivu favorez polo xeneral la pronunciación clásica, tal como fita por especialistes tales que Edgard H. Sturtevant The pronunciation of Greek and Latin, Chicago Area Publishers.inc 1940 y el profesor W. Sidney Allen,Vox Llatina, a guide to Pronunciation of Classical Latin, Cambridge University Press, 1965 quien s'empunxeron básicamente polos lineamientos fitos por Erasmu de Rotterdam en De recta Latine Graecique sermonis pronuntiatione dialogusWikisource y Alcuino de York en De orthographia.Google Books

Les bases esenciales de la pronunciación llatina clásica fueren definíes al empiezu del sieglu XIX (por casu nel llibru de Konrad Leopold Schneider Elementarlehre der Lateinischen Sprache, 1819),Google Books. Google Books. pero tal enclín normalizante foi aguantada en numberosos países nesa dómina. Nel ámbitu de la docencia del llatín, la pronunciación clásica foi adoptada oficialmente nos planes d'enseñanza nos Estaos Xuníos a partir de 1907.

Motivación y orientaciones Una orientación concibe'l papel del "llatín vivu" como un preséu pedagóxicu, como un preséu pa una mayor eficacia nel deprendimientu del llatín. Otros acolumbren la posibilidá d'una verdadera renacencia del llatín en cuantes que llingua vehicular, que podría ser d'utilidá na comunicación internacional académica, científica y diplomática, como asocedió n'Europa hasta empiezos del sieglu XIX. o a lo menos como una llingua internacional auxiliar. Finalmente, dalgunos concebir como una simple amenidad de tipu cultural.

Pedagoxía del llatín vivu Los promotores del llatín vivu (en llatín latinitas viva o latinitas recens), coinciden na necesidá de modernizar la pedagoxía del llatín, per mediu de l'aplicación de métodos análogos a los utilizaos pal deprendimientu de les llingües contemporánees. Los defectos y efeutos negativos de los métodos antiguos fueren puestes de manifiestu yá dende l'añu 1915 por W. H. S. Jones nos Estaos Xuníos, quien nel so llibru Via NovaGoogle Books. Internet Archive. realizaba un analís pormenorizáu de la situación proponiendo una serie de pautes metodolóxiques p'ameyorar la pedagoxía del llatín. N'Europa, un precursor d'esta orientación foi'l llamáu Métodu Inductivu-Contextual desenvueltu a partir de 1953 pol profesor Hans Henning Oerberg. Darréu surdieron revistes didáctiques destinaes a neños y adolescentes cola cuenta de familiarizar a estos de manera amena y contextual col llatín vivu.Editorial ELI, revistes Iuvenis y Adulescens Cola mesma finalidá desenvolver n'Alemaña'l métodu Piper Salve - Cursus Vivae Latinitatis nel cual les lleiciones se estructuran talo como como podríen selo les d'un métodu pal deprendimientu del inglés o del francés actual. La nueva pedagoxía escuerre dexar tras la aridezLuigi Miraglia, Como (non) enséñase'l llatín carauterística de los métodos antiguos, presentando situaciones amenes y familiares nun contestu modernu, l'usu d'elementos lúdicos y la incorporación de vocabulariu actual. Tamién s'ufierten anguaño, tantu n'Europa como nos Estaos Xuníos, cursos, seminarios y/o alcuentros de "inmersión total".Latinitas in Lexington, de la Universidá de Kentucky, dirixíu por Terence Turnberg. Europäische Lateinwochen (Selmanes llatines europees).