thumb|right|Les coronaciones celebrar na Abadía de Westminster. La coronación del monarca británicu ye una ceremoniaEspecíficamente, considerar un ritu de iniciación por aciu la cual el monarca del Reinu Xuníu y de los Reinos de la Mancomunidá ye formalmente coronáu y investido coles xoyes de la Corona. Les coronaciones fueron cayendo en desusu na mayoría de les monarquíes europees —onde tamién solíen celebrase ceremonies similares— y fueron sustituyíes por formes d'inauguración del reináu más sencielles.
La coronación, ocasión festiva, suel tener llugar dalgunos meses dempués de la muerte del anterior soberanu, una vegada trescurríu'l periodu de llutu. Esti intervalu de tiempu dexa a los organizadores llevar a cabu los aballadores preparativos que requier la ceremonia. Por casu, Isabel II foi coronada el 2 de xunu de 1953, a pesar d'aportar al tronu'l 6 de febreru de 1952, nel mesmu momentu de la muerte del so padre. La llei británica establez que'l tronu nunca queda vacante y que'l nuevu monarca asocede al anterior darréu.
Preside la ceremonia'l arzobispu de Canterbury, xefe espiritual de la Ilesia d'Inglaterra, al qu'asisten los miembros del cleru y de la nobleza que tienen asignáu un papel na coronación. A la mayoría de los participantes esíxese-yos llevar una vistimienta o uniformidá específica. Tamién asisten cargos oficiales del gobiernu y un eleváu númberu d'invitaos, incluyendo xefes d'Estáu y representantes de países estranxeros.
Los elementos esenciales de la coronación permanecieron práuticamente inalteraos mientres los últimos mil años. De primeres, el soberanu ye presentáu y aclamáu pol pueblu. De siguío, xura solemnemente defender la llei y la Ilesia y dempués ye unxíu con aceite, coronáu y investido coles xoyes de la corona. A lo último, recibe l'homenaxe de los sos súbditos.
Historia
La fecha de celebración de la coronación del soberanu británicu varió a lo llargo de la historia. El primer monarca normandu, Guillermo I, foi coronáu'l día nel que se convirtió en rei, el 25 d'avientu de 1066.Bates, Oxford Dictionary of National Biography Munchos de los sos socesores fueron coronaos a los pocos díes o selmanes del so accesu al tronu. Eduardo I taba engarrando na Novena Cruzada cuando xubió al tronu en 1272 y foi coronáu al poco tiempu del so regresu en 1274.Prestwick, Oxford Dictionary of National Biography De manera similar, la coronación d'Eduardo II foi retrasada por cuenta de una campaña militar n'Escocia en 1307.Phillips, Oxford Dictionary of National Biography Enrequier VI tenía solo unos pocos meses d'edá cuando aportó al tronu en 1422. Foi coronáu en 1429, pero nun asumió oficialmente les riendes del gobiernu hasta que se consideró que cuntaba cola edá necesaria, en 1437.Griffiths, Oxford Dictionary of National Biography So los monarques de la Casa de Hannover nos sieglos XVIII y XIX, consideróse apropiáu ampliar a dellos meses l'intervalu ente l'ascensu al tronu y la coronación, respetándose asina'l periodu de llutu debíu al fallecimientu del anterior monarca y dexando más tiempu pa la preparación de la ceremonia. Nel casu de tolos monarques dende Jorge IV trescurrió siquier un añu ente l'accesu al tronu y la coronación, cola esceición de Jorge VI, que'l so predecesor nun morrió, sinón qu'abdicó. Como la fecha de la coronación yá fuera afitada, los planes siguieron alantre col nuevu monarca.Matthew, Oxford Dictionary of National Biography
Les coronaciones medievales, y dende la de Ricardu II con seguridá, siguieron la norma establecida nel Liber Regalis.
Puesto que cuasi siempres trescurría ciertu tiempu ente l'accesu al tronu y la coronación, dellos monarques nunca aportaron a coronaos. Tal foi'l casu d'Eduardo V y Juana Grey, dambos depuestos en 1483 y 1553, respeutivamente. Eduardu VIII tampoco foi coronáu, yá que el so abdicación foi aprobada pol Parllamentu del Reinu Xuníu el 11 d'avientu de 1936, cinco meses antes de la fecha prevista pa la ceremonia. Ye precisu recordar, sicasí, que según la llei británica un monarca apuerta al tronu nel momentu que el so predecesor fina, non cuando ye coronáu: El rei morrió, viva'l rei.
thumb|left| Bóveda d'abanicu de l'Abadía de Bath, onde foi coronáu Edgar el Pacíficu xunto a la so esposa Elfrida el 11 de mayu de 973. Los reis anglosaxones celebraron les sos coronaciones en Bath, Kingston upon Thames, Londres, Oxford y Winchester. L'últimu monarca anglosaxón, Harold II, foi coronáu na abadía de Westminster en 1066, empecipiando asina un costume que perduró hasta los nuesos díes. Desque fueron configuraos por Dunstán, arzobispu de Canterbury,Churchill, Winston (1966). A History of the English-Speaking Peoples: The Birth of Britain p.134. Dodd, Mead. en 973, los elementos básicos de la ceremonia de la coronación nun camudaron nos últimos mil años. Cuando Londres taba baxu control de los franceses,Strong, Coronation, p. 72 Enrequier III foi coronáu en Gloucester en 1216. Más tarde, en 1220,Ridgeway, Oxford Dictionary of National Biography foi coronáu per segunda vegada en Westminster, por considerar el papa Honorio III que la primer ceremonia nun s'afixera por completu al ritu eclesial. Doscientos años dempués, Enrequier VI tamién tendría dos coronaciones: como rei d'Inglaterra en Londres en 1429, y como rei de Francia en París en 1431. Dempués de la guerra civil inglesa, Oliver Cromwell refugó la ufierta de convertise en rei, pero'l xuramentu del so cargu como lord proteutor en 1657 foi, sacante pol nome, una típica ceremonia de coronación.Morrill, Oxford Dictionary of National Biography
Ye posible qu'otres persones, amás del monarca reinante, sían coronaes. En 1170, Enrequier'l Mozu, herederu al tronu, foi coronáu como segundu rei d'Inglaterra, subordináu al so padre Enrequier II.Keefe, Thomas K., Oxford Dictionary of National Biography Tales coronaciones yeren una práctica común en Francia y Alemaña mientres la Edá Media, pero ésti ye unu de los dos únicos casos que se dieron en tierres ingleses, siendo l'otru'l d'Ecfrido de Mercia en 796, coronáu en vida del so padre, Offa de Mercia. Lo habitual ye que la esposa d'un rei seya coronada como reina consorte, en cuantes que el home d'una reina nunca ye coronáu. Si'l rei yá ta casáu nel momentu de la so coronación, puede realizase una coronación conxunta. Los primeros en ser coronaos d'esta manera fueron Enrique II y Lleonor d'Aquitania en 1154. Dempués celebráronse diecisiete coronaciones d'esta clase, incluyendo la de Guillermu III y María II.Strong, Coronation, pp. xxx–xxxi, anque les feches de les coronaciones de trés reines son desconocíes. La más recién ye la de Xurde VI ya Isabel Bowes-Lyon en 1937. Si'l rei casárase o volviera casase dempués de la so coronación, o si la so esposa nun foi coronada con él por dalguna otra razón, ella podría ser coronada nuna ceremonia independiente. La primer coronación separada d'una reina consorte n'Inglaterra foi la de Matilde de Flandes en 1068. La postrera foi la d'Ana Bolena en 1533.Strong, pp. xxx–xxxi L'últimu rei que se casó dempués de ser coronáu, Carlos II, nun dispunxo una coronación separada pa la so novia, Catalina de Bergancia.Woolley, Coronation Rites, p. 199
La coronación d'Isabel II en 1953 foi televisada pola BBC. Nun principiu pensóse en retresmitir en direuto una pequeña parte del entamu de la ceremonia y emitir el restu en diferíu. Pretendía disponese del tiempu necesariu pa montala y esaniciar los fallos que se produxeren en tiempu real y televisar el programa resultante. Sicasí, llograr esi oxetivu implicaba quitar a los televidentes de la contemplación en direuto de les principales fases de la ceremonia, incluyíu l'actu mesmu de la coronación. Esti discutiniu tuvo'l so reflexu na prensa y tamién llegó al Parllamentu.Vease, por casu, The Times, 29 d'ochobre de 1952, p. 4 Inclusive la reina llegó a mediar personalmente nel asuntu, fechu que solo trescendió a la opinión pública trenta años dempués. A la fin, la retresmisión en direuto foi autorizada y les cámares namái esviaron el so oxetivu na unción y na comunión, consideraos los momentos más íntimos de la ceremonia. Envalórase que más de venti millones de persones vieron el programa nel Reinu Uníu, una audiencia ensin precedentes na historia de la televisión. La coronación aumentó descomanadamente l'interés nel mediu televisivu.Strong, Coronation, páxs. 433–435
El monarca ye coronáu simultáneamente como soberanu de delles naciones. Por casu, nel casu d'Isabel II, la fórmula utilizada nel so xuramentu foi del siguiente tenor: «¿Promete y xura solemnemente gobernar los pueblos del Reinu Uníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, Canadá, Australia, Nueva Zelanda, la Xunión de Sudáfrica, Paquistán y Ceilán, según les sos posesiones y demás territorios pertenecientes a cualesquier d'ellos acordies coles sos respeutives lleis y costumes?»
Participantes
La Ilesia Tradicionalmente ye l'arzobispu de Canterbury, que tien preeminencia sobre'l restu del cleru anglicanu y los llaicos, cola única esceición de los miembros de la familia real,el qu'oficia les coronaciones. Na so ausencia, otru obispu nomáu pol monarca puede ocupar el so llugar. Guillermo I foi coronáu por Aldred, arzobispu de York, yá que Stigand, arzobispu de Canterbury, fuera escomulgáu pol papa.Hilliam, Crown, Orb & Sceptre, p. 16 Eduardo II foi coronáu pol obispu de Winchester porque l'arzobispu de Canterbury fuera exiliáu por Eduardo I.Hilliam, Crown, Orb & Sceptre, p. 48 María I, católica, refugó ser coronada por Thomas Cranmer, entós arzobispu protestante de Canterbury. Nel so llugar, ofició la ceremonia l'obispu de Winchester.Strong, Coronation, p. 205 Cuando Xacobu II foi depuestu y reemplazáu conxuntamente por Guillermo III y María II, l'arzobispu de Canterbury negar a reconocer a los nuevos soberanos, asina que foi sustituyíu pol obispu de Londres.Strong, Coronation, p. 337 Poro, en cuasi tolos casos en que l'arzobispu de Canterbury nun pudo participar, el so puestu foi ocupáu por un altu miembru de la Ilesia: l'arzobispu de York, segundu nel rangu de preeminencia; l'obispu de Londres, terceru; l'obispu de Durham, cuartu; y l'obispu de Winchester, quintu. Isabel I, que'l so nacencia yera consideráu illexítimu polos prelaos, foi coronada pol obispu de Carlisle, que la so sede nun tien asignada una xerarquía específica.Strong, Coronation, p. 208
Grandes Oficiales d'Estáu
thumb|Edward Stafford, tercer duque de Buckingham. Lord high steward na coronación d'Enrique VIII, foi tamién nomáu lord high constable en 1514. Tolos Grandes Oficiales d'Estáu participen na ceremonia. Inclusive los cargos de lord high steward y lord altu condestable d'Inglaterra, que nun fueron ocupaos con regularidá dende los sieglos XV y XVI, respeutivamente, suelen volver ser asignaos pa les coronaciones. El gran lord chambelán visti al soberanu coles prendes ceremoniales, siendo asistíu pol groom y el master of the robes, en casu d'un rei, o pola mistress of the robes, en casu d'una reina.
Los barones de los Cinco Puertos tamién teníen asignada una función na ceremonia. D'antiguo, los barones yeren los representantes de Hastings, New Romney, Hythe, Dover y Sandwich na Cámara de los Comunes. Sicasí, tres les reformes del sistema eleutoral británicu realizaes nel sieglu XIX, los barones acabaron siendo designaos d'ente conceyales d'eses ciudaes col únicu propósitu d'asistir a la ceremonia. Orixinalmente, encargar de llevar el paliu sobre'l soberanu, cosa que fixeron per última vegada na coronación de Jorge IV en 1821. Nes posteriores de Guillermu IV y Victoria nun tuvieron presentes. Dende Eduardo VII, los barones asisten a la ceremonia pero yá nun desempeñen nenguna función específica.
Otres persones con derechu a asistir a la ceremonia