La homosexualidá n'España nun tuvo un tratamientu uniforme y afíxose en cada dómina a les idees y condiciones reinantes. Dende la sexualidá romana, na que tenía más importancia l'actu sexual y les rellaciones de poder, hasta la concepción moderna del homosexual como una forma de sexualidá ya inclusive como una forma de ser propia, hubo munchos cambeos y evoluciones. La principal foi la influencia de la ideoloxía cristiana que caracterizó la sexualidá como un actu destináu a la procreación, polo que cualquier actividá sexual que nun tenía como propósitu facilitala, xulgábase pecaminosa y contraria a la llei de Dios. Esta evolución llegó al puntu de que s'identificaba la llamada sodomía cola traición al Estáu y castigábase cola muerte na foguera. El puntu d'inflexón d'esta enclín representar la Ilustración, na que les llibertaes individuales empiecen a cobrar importancia, esaniciándose en 1822 la sodomía del Códigu Penal d'España. La evolución escontra l'aceptación de la homosexualidá, difícil y lenta, viose atayada pola Guerra Civil y la dictadura franquista, qu'introdució una feroz represión de los denominaos violetes. Tres la dictadura, la evolución escontra l'aceptación siguió, anque la homofobia sigui siendo una fuercia poderoso na sociedá española. En 2005, España convertir nel tercer país del mundu tres los Países Baxos y Bélxica n'aprobar el matrimoniu ente persones del mesmu sexu y tien una de les llexislaciones más progresistes tocantes a temes qu'afecten a la comunidá LGBT, como l'adopción. Amás, la cultura LGBT española trespasó fronteres con películes de direutores como Pedro Almodóvar y acontecimientos como'l Europride 2007 celebráu en Madrid. Anguaño España ye'l país onde los homosexuales esfruten d'una mayor aceptación nel mundu, hasta un 89% de la población reconoz y defende los derechos de los homosexuales. La visibilidá de los homosexuales llegó hasta partes de la sociedá qu'enantes s'atopaben vedaes: l'exércitu, la Guardia Civil, la judicatura, el sacerdociu, anque n'otros sectores, como'l fútbol, inda nun se produció.

Los romanos thumb|200px|Bustu de mármol d'Adriano, del sieglu II, quien tuvo como amante a Antínoo. Palazzo dei Conservatori (Museos Capitolinos, Roma).

Los romanos traxeron, xunto a los demás elementos de la so cultura, la so moralidá sexual. Na sexualidá romana yera más importante'l estatus que la persona. Asina, los homes podíen enfusar a esclavos, eunucos, prostitutos de la mesma forma qu'a esclaves, concubinas o prostitutes. Sicasí, nengún ciudadanu de reputación dexaría qu'otru home enfusar, independientemente de la edá o'l estatus. La distinción yera estricta ente l'homosexual activu (que dacuando se chaba con muyeres y dacuando con homes) y el pasivu, que yera vistu como servil y amuyeráu. Esta moralidá foi usada por casu contra César, que los sos supuestos escarceos col rei de Bitinia taben en boca de toa Roma. Polo xeneral, en Roma apoderaba una forma de homosexualidá bien similar a la practicada polos griegos.

El lesbianismu tamién yera conocíu, tanto ente muyeres femenines que compartíen el sexu con otres muyeres ensin más, como'l tribadismu, nel que muyeres d'aspeutu masculín desempeñaben actividaes masculines, incluyendo la llucha, la caza y la rellación con muyeres.

Marcu Valerio Marcial, un gran poeta y lletráu hispanorromano, creció y educóse en Bílbilis (próxima a Calatayud), pero pasó gran parte de la so vida en Roma. Ellí caracterizó la vida romana n'epigrames y poemes. Nuna primer persona ficticia fala de los costumes sexuales y de recibir felaciones tantu d'homes como de muyeres.

Otru exemplu ye Adriano, unu de los emperadores romanos nacíos en Hispania, concretamente n'Itálica (actual Santiponce). Foi emperador del 117 al 138. Tuvo a un famosu amigu, Antínoo o Antonius, al que divinizó y en que'l so honor, tres la so muerte accidental nel Nilu, construyó la ciudá d'Antinópolis o Antínoe n'Exiptu.

La llegada del cristianismu La moralidá romana yá camudara escontra'l sieglu IV, nel que Amiano Marcelino critica amargamente les costumes sexuales de los taifali, una tribu asitiada ente los Cárpatos y el Mar Negru, que praticaba la homosexualidá como los griegos. En 342 los emperadores Constantín y Constancio introducieron una llei pa castigar la homosexualidá pasiva, posiblemente cola capadura, llei que foi ampliada nel 390 por Teodosio, que dexa quemar na foguera a tolos homosexuales pasivos que trabayaben en chamizues. En 438 la llei foi ampliada a tolos homosexuales pasivos y nel 533 Xustinianu castigaba cualquier actu homosexual cola capadura y la foguera, llei que se fixo más estricta nel 559.

Diéronse trés razones pa esti cambéu d'actitú. Procopio de Cesarea, historiador de la corte de Xustinianu, consideró que tres les lleis había motivos políticos, yá que dexaron a Xustinianu esaniciar a enemigos políticos, quedase coles sos propiedaes y nun tuvieron muncha eficacia esaniciando la homosexualidá ente la xente corriente. La segunda razón y quiciabes la de más pesu, sería la estensión del cristianismu dientro de la sociedá romana, que foi asumiendo'l paradigma cristianu de que'l sexu tien de sirvir puramente pa la reproducción. Colin Spencer, nel so llibru Homosexuality. A history, señala otra posible razón: l'intentu d'aumentar la presión reproductiva sobre los individuos. Esti fenómenu taría combináu cola estensión del estoicismu nel Imperiu.

Hasta l'añu 313 nun hubo una doctrina común nel cristianismu sobre la homosexualidá, pero enantes San Pablo yá criticara la homosexualidá como contra natura: Adulces los clérigos fueron creando una serie de testos nos que se condergaba la homosexualidá y el sexu polo xeneral nos términos más enérxicos, lluchando contra lo qu'hasta esi momentu nun se considerara un problema. En delles ocasiones viéronse práutiques homosexuales dientro de la ilesia a pesar de que la doctrina cristiana ta en contra d'esta sexualidá. Estes rellaciones tamién afectaron a prominentes miembros de la ilesia primitiva. El poeta Ausonio (310-395) tuvo una apasionada rellación con San Paulino, obispu de Nola. Nun se sabe si esi amor llegó a trate fechu realidá, pero la pasión quedó afigurada nes cartes que s'escribíen. Les cartes de Ausonio, 43 años a Paulino, tamién señalen la so murnia pol alloñamientu d'ésti cuando intensifica la so vida cristiana. Inclusive San Agustín confesó amores homosexuales na so mocedá, anque más tarde refugaría esta sexualidá calificándola como pecaminosa (Homosexuality. A history de Colin Spencer ISBN 1-85702-447-8). Per otra parte identificóse a la homosexualidá cola herexía dende bien llueu, non yá por causa de motivos políticos, sinón tamién por cuenta de los rituales de delles sectes gnóstiques o del maniqueísmu, que, según san Agustín, practicaben ritos homosexuales.

Los visigodos thumb|200px|Bautizu de Clodoveo I. Los pueblos xermánicos suburdiaben la homosexualidá pasiva y les muyeres, que s'atopaben nel mesmu nivel que los babayos» y los esclavos, y glorificaban la camaradería guerrera ente homes. Sicasí, nos países escandinavos hai noticies de sacerdotes travestidos y amuyeraos y los dioses nórdicos, los Æsir, incluyendo a Thor y Odín, que consiguíen conocencies arcanes bebiendo semen.

Mientres l'Alta Edá Media, les actitúes frente a la homosexualidá qu'esistieren nel Imperiu romanu básicamente caltuviéronse. Conócense casos claros d'homosexualidá, que magar nun yera aceptada, tampoco sufría consecuencies. Ye'l casu del rei de los francos salios, Clodoveo I, que nel sieglu VI, el día del so bautizu, confesó rellaciones con homes o Alcuino de York, el poeta anglosaxón del sieglu IX que los sos versos y cartes destilan homoerotismu. Pero adulces la moralidá cristiana, bien amestada a la sexualidá y basada na idea xudía de que'l sexu yera puramente pa la reproducción,¿Quién lo dixo? foise convirtiendo nun complexu treme de disposiciones canóniques qu'influyó fuertemente na llegalidá vixente.

Unu de los primeros cuerpos llegales que consideraba un crime la homosexualidá masculina n'Europa foi'l Liber Iudiciorum (o Lex Visigothorum), que se promulgó nel sieglu VII. La llei visigoda contenida en dichu códigu (L. 3,5,6) castigaba la llamada sodomía col destierru y la capadura. Dientro de la sodomía incluyíense tolos crímenes sexuales consideraos non naturales, ente los que se cuntaben la homosexualidá masculina, el sexu añal (heterosexual y homosexual) y la zoofilia. El lesbianismu namái yera consideráu sodomía si incluyía preseos fálicos.

Foi'l rei Chindasvinto (642-653) el qu'impunxo pa la homosexualidá la pena de capadura. Esta pena yera desconocida nes lleis visigodes, sacante para los xudíos que practicaben la circuncisión. Amás de sufrir la capadura, el reu yera apurríu al obispu local por que lu desterrara. Si yera casáu, el matrimoniu quedaba anuláu, la dote yera devuelta a la muyer y los bienes partíos ente los herederos.

En 693 Égica ordenó a los obispos reconsiderar la cuestión de la homosexualidá. Axuntáu'l XVI Conceyu de Toledo esi mesmu añu, los prelaos amburando nel celu del Señor afirmaron que ye bien conocíu que munchos homes tán infestaos pol mal de la sodomía.

La insistencia de la Iglesia visigoda en tratar de la tema y el fechu d'encetalo, con severes penes, nel máximu foru llexislativu d'entós, el Conceyu, denotan que la práctica carnal ente individuos del mesmu sexu yera bien común. En vista de la estensión de les práutiques homoerótiques, los obispos alcordaron confirmar el severu castigu ordenáu por Chindasvinto, añadiendo cien latigazo y la decalvación. Amás el destierru tenía de ser a perpetuidad. El conceyu reconoció que la homosexualidá tamién se daba ente los obispos, sacerdotes y diáconos, pero decretó penes muncho más nidies pa estos casos: los culpables teníen de ser a cencielles secularizados y desterraos. Darréu Égica estendió a los clérigos la pena de capadura y les demás impuestes pol conceyu a los llaicos, sicasí, nun periodu yá decadente y de debilidá de les autoridaes, la llei nun solía cumplise.

La Edá Media musulmana La civilización d'Al-Ándalus foi bien tolerante tocantes a la sexualidá, al contrariu que los sos vecinos cristianos del norte, a esceición del intervalu creáu polos almorávides y sobremanera los almohades.La información d'esta seición ta llograda na so mayor parte de "La escondida sienda": homosexuality in Spanish history and culture de Daniel Eisenberg . Más información en Homosexualidá na Edá Media española de Jaime Montes Norniella Paradóxicamente, el Corán prohibe la homosexualidá, llegando inclusive a la pena de muerte, pero les sociedaes musulmanes, tanto de la península Ibérica como del restu del mundu musulmán, nun siguíen esta regla. Na Risala fi-l-Fiqh, un compendiu de Derechu islámicu ellaboráu por Ibn Abi Zayd, alfaquí de la escuela Malikí, esprésase que l'home que xaciera con un home mayor d'edá y que consintiera, provocaría la lapidación de dambos.

Grandes gobernantes como Abderramán III, Al-Hakem II, Hisham II y Al-Mutamid tuvieron como amantes a rapazos. Llegar al estremu de que, p'asegurar la descendencia, hubo qu'amarutar a una rapaza de mozu pa seducir a Al-Hakem II.<ref>Charles-Emmanuel Dufourcq, La vie quotidienne dans l'europe médiévale sous domination arabe, París, Hachette, 1978, pp. 134-135: "le deuxième calife de Cordoue, al-Hakam [II], avait un harem bien rempli et, cependant, il arriva à l'âge de quarente-six ans sans avoir encore eu d'enfants; peut-être s'intéressait-il davantage aux hommes qu'aux femmes; une esclave basque chrétienne réussit pourtant à le rendre père: très jeune, intelligente et belle, elle avait adopté une mode en usage à Bagdad: abandonnant toute toilette féminine, elle s'était travestie en s'habillant comme un éphèbe. Le calife prit d'ailleurs l'habitude de l'appeler par le nom d'homme qu'elle avait choisi: Chafar."</ref> Esti costumes tamién taben estendíes ente la nobleza y les clases más altes.