Дзікая прырода — экалагічны тэрмін для абазначэння прыроды ў натуральным стане, непашкоджаным гаспадарчай дзейнасцю чалавека; нечапаных чалавекам участкаў прыроды і ў значнай ступені некантралюемых ім, дзе падтрымліваецца мясцовая біяразнастайнасць, экасістэмныя працэсы і маецца малазмененая чалавекам нежывая прыродаЭкологический Толковый Словарь (скалы, горы, вадаёмы і т.дикая природа // Идеографический словарь русского языка д.).Nash R. Wilderness and American mind. — New-Hawen and London : Jale Univ. Press, 1982. — 430 p.Oelshlaeger M. The idea of wilderness. — New Haven and London : Jale Univ. Press, 1991. — P. 243—281.Voices for the wilderness. — New York : Ballantine Books, 1969.Борейко В. Е. Современная идея дикой природы. — К.: КЭКЦ, 2003. — 208 с.Носс Р. Проект «Дикие земли». Стратегия сохранения дикой природы. — Новосибирск, 1996. — 46 с. На гэтых участках дзікая прырода аднаўляецца натуральным шляхам, падтрымліваючы самарэгуляцыю за кошт унутраных працэсаў. Участак дзікай прыроды можа таксама ў акрэсленай ступені выступать у якасці культурнага ландшафту, на тэрыторыі якога на працягу многіх гадоў пражывае той ці іншы абарыгенны народ.
Участкі дзікай прыроды здольныя вытрымліваць неістотны і неагрэсіўны чалавечы ўплыў да той ступені, пакуль прыродныя працэсы працягваюць эвалюцыянаваць. У шэрагу краін (напрыклад, ЗША) тэрмін «дзікая прырода» ўжываецца ў заканадаўстве, і існуюць законы, якія абмяжоўваюць антрапагеннае ўздзеянне на ўчасткі, не закранутыя дзейнасцю чалавека.
Катэгорыя:Прырода Катэгорыя:Экалагічныя тэрміны