Ме́нскае белару́скае прадстаўні́цтва (МБП) або Белару́скае наро́днае прадстаўні́цтва — палітычнае аб’яднанне беларускіх партый і груп цэнтрысцкай і памяркоўнай правай арыентацыі ў 1918 годзе. Створана як альтэрнатыва леварадыкальнаму крылу беларускага нацыянальнага руху, якое прадстаўляла Беларуская сацыялістычная грамада (БСГ).

Стварэнне і склад Менскае беларускае прадстаўніцтва было створана 25 лютага 1918 года. У яго склад увайшлі прадстаўнікі Беларускай народнай партыі сацыялістаў, партыі сацыялістаў-аўтанамістаў, Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, Беларускага праваслаўнага аб’яднання і Беларускага саюза зямельных уласнікаў. Ініцыятарам стварэння і лідарам аб’яднання стаў буйны землеўласнік і палітычны дзеяч Раман Скірмунт.

У выканаўчы камітэт МБП уваходзілі Раман Скірмунт, Павел Аляксюк, генерал Кіпрыян Кандратовіч, ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі, Аляксандр Уласаў, Віктар Чавусаў, Рамуальд Зямкевіч, А. Русецкі і Сцяфан Кульчыцкі.

Друкаваным органам аб’яднання была газета «Беларускі шлях». Першапачаткова МБП займала будынак на вуліцы Серпухаўскай у Менску, а з лета 1918 года пераехала ў будынак Юбілейнага дома.

Дзейнасць У праграмных дакументах МБП заяўляла, што «прадстаўляе інтарэсы беларускага народа і з’яўляецца палітычным цэнтрам», які абараняе незалежнасць Беларусі, культуру і самабытнасць беларускага народа. Аднак, у адрозненне ад левых сацыялістаў, МБП бачыла будучыню беларускай дзяржавы не ў радыкальных сацыяльных рэформах, а ў захаванні прыватнай уласнасці і супрацоўніцтве з усімі грамадскімі слаямі, уключаючы землеўладальнікаў і духавенства.

12 і 14 красавіка 1918 года выканаўчы камітэт Менскага беларускага прадстаўніцтва быў кааптаваны ў склад Рады БНР. На яго аснове аформілася правацэнтрысцкая фракцыя, якая арыентавала Раду БНР на супрацоўніцтва з нямецкай акупацыйнай адміністрацыяй. 20 красавіка МБП дамаглося згоды германскага камандавання на стварэнне груп беларускіх раднікаў пры акупацыйных органах улады.

25 красавіка 1918 года на закрытым пасяджэнні Рады БНР фракцыя МБП падтрымала прыняцце тэлеграмы германскаму кайзеру Вільгельму II, у якой ад імя Рады БНР заяўлялася, што будучыню Беларусі яны бачаць пад апекай германскай дзяржавы. Гэты крок выклікаў востры ўнутрыпалітычны крызіс і палярэзацыю сіл у Радзе БНР, але дазволіў ураду Р. Скірмунта наладзіць працоўныя адносіны з немцамі.

У канцы мая — пачатку чэрвеня 1918 года Раман Скірмунт быў прызначаны новым кіраўніком урада БНР, замяніўшы кабінет Язэпа Варонкі. Ён заклікаў да супрацоўніцтва «ўсе жывыя беларускія сілы ў інтарэсах народа». Аднак высокая лаяльнасць да германскай акупацыйнай улады, адмова ад радыкальных сацыяльных рэформаў (у прыватнасці, нацыяналізацыі зямлі) і ўключэнне ў склад урада землеўладальнікаў прывялі да ізаляцыі прадстаўнікоў МБП у Радзе БНР. Пад націскам левых фракцый (БСГ і эсэраў) урад Скірмунта ў пачатку ліпеня 1918 года падаў у адстаўку, так і не здолеўшы сфарміраваць паўнавартасны кабінет.

Палітычны ўплыў МБП паступова зніжаўся, і арганізацыя канчаткова распалася ў канцы 1918 года.

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Палітычныя арганізацыі беларускай гісторыі Катэгорыя:Беларуская Народная Рэспубліка Катэгорыя:З’явіліся ў 1918 годзе Катэгорыя:Зніклі ў 1918 годзе