Уладзімір Георгіевіч Кастрыёта-Скандэрбек (1820 — ) — -аматар, князь.
Біяграфія Служыў у лейб-гвардыі, у канцы 1840-х гг. выйшаў у адстаўку. У канцы 1840—1850-х гг. трымаў квартэт у сваім маёнтку Гарадзец на Магілёўшчыне з прыгонных сялян, прафесійна падрыхтаваных нямецкім скрыпачом Бекерам, і вядомы музычны салон у сталіцы, сябраваў з М. І. Глінкам і А. С. ДаргамыжскімБернандт Г. Б., Ямпольский И. М. Кто писал о музыке: Биобиблиографический словарь музыкальных критиков и лиц, писавших о музыке в дореволюционной России и СССР. Т. II: К—П. — М.: Советский композитор, 1971. — С. 30., як кампазітар знаходзіўся пад уплывам апошняга.
Аўтар рамансаў, у тым ліку на вершы Лермантава («Чаркеская песня», «І сумна, і нудна» і інш.), і сачыненняў для камернага ансамбля, у тым ліку трох струнных квартэтаў, другі з якіх атрымаў у 1861 годзе другую прэмію на конкурсе Рускага музычнага таварыства, — паводле меркавання Л. М. Раабена, гэта ўзнагарода квартэту Кастрыёта-Скандэрбека, стылістычна пярэстаму і няроўнаму, стала «апошнім прыкладам творчага спаборніцтва аматарскага і прафесійнага мастацтва», паколькі праца кампазітараў-дылетантаў, важная для рускай музыкі першай паловы XIX стагоддзя, у гэты перыяд імкліва страчвала сваё значэннеРаабен Л. Н. Инструментальный ансамбль в русской музыке. — М.: Музиздат, 1961. — С. 224..
Акрамя таго, Кастрыёта-Скандэрбеку належаць транскрыпцыі для фартэпіяннага квінтэта сімфоній, уверцюр і санаты «Хамерклавір» Людвіга ван Бетховена. «Матэрыялы да біяграфіі А. С. Даргамыжскага», напісаныя Кастрыёта-Скандэрбекам у суаўтарстве з У. В. Стасавым, публікаваліся ў 1875 годзе ў часопісе «Руская даўніна», апублікаваны і лісты Даргамыжскага да яго.
Пахаваны на Машэкаўскіх могілках у Магілёве.
Літаратура Синявская Л. П. Струнный квартет в русской музыке: 1790—1860 годы. На исторических путях отечественной инструментально-симфонической культуры. — Екатеринбург, 2004.
Спасылкі Біяграфія ў Музычным слоўніку Г. Рымана
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Расійскай імперыі