Шукры Султан (; ; 24 лютага 1906, Стамбул — 1 красавіка 1972, Стамбул) — асманская прынцэса, дачка спадчынніка трона Юсуфа Ізедзіна, сына султана Абдул-Азіза і Леман Ханіма.
Ранні перыяд жыцця Шукры Султан нарадзілася 24 лютага 1906 года на віле свайго бацькі ў Чамлыджы. Яе бацькам быў Юсуф Ізедзін, а маці — Леман Ханім. Яна была другім дзіцем і старэйшай дачкой, народжанай ад бацькі і старэйшым дзіцем маці. У яе было два малодшых брата і сястры, брат Шэхзадэ Мехмед Нізамедзін, на два гады малодшы за яе, і сястра Міхрыша Султан, на дзесяць гадоў маладзейшая за яе. Яна была ўнучкай Абдул-Азіза і Дзюрынев Кадын.
Першы шлюб Шукры Султан выйшла замуж за свайго стрыечнага брата Шэхзадэ Мехмеда Шэрафедзіна, сына Шэхзадэ Селіма Сулеймана і ўнука султана Абдул-Меджыда I. Вяселле адбылося 14 лістапада 1923 года на віле Нішанташы. Падчас выгнання імператарскай сям’і ў сакавіку 1924 года Шукры разам з мужам пераехалі ў Парыж, дзе жылі да 1925 года, а затым у Бейрут, дзе яны развяліся у 1927 годзе.
Другі шлюб 4 верасня 1935 года яна выйшла замуж за Ахмада Аль-Джабера ас-Сабаха ў Каіры, Егіпет. Яны развяліся ў 1937 годзе.
10 лютага 1938 года яна была заручана з Мідхат-Беем, сынам Зівер-Пашы. Аднак шлюб так і не адбыўся. У 1944 годзе яна перайшла на бок Шэхзадэ Омера Фарука, калі савет абраў Шэхзадэ Ахмеда Ніхада галавою сям’і.
Трэці шлюб У красавіку 1949 года яна выйшла замуж за Мехмеда Шэфіка Зію (1894—1980), амерыканскага грамадзяніна турка-кіпрыота. У 1952 годзе яна, яе муж і яе сястра вярнуліся ў Стамбул пасля адмены закона аб выгнанні для прынцэс. Яна пасялілася на віле Чамлыджа.
Смерць Шукры Султан памерла 1 красавіка 1972 года ва ўзросце шасцідзесяці шасці гадоў і была пахавана ў маўзалеі свайго прадзеда Султана Махмуда II, Дзіванёлу, Стамбул. Пасля Мехмед Шэфік ажаніўся з Несліша Султан, дачкой Шэхзадэ Мехмеда Абдулкадзіра.
Узнагароды
Ордэн Дома Асмана Ордэн Міласэрнасці 1 ступені Ордэн Пашаны
Катэгорыя:Постаці Стамбула