Валянціна Валянцінаўна Гарынеўская (1882—1953) — адна з заснавальніц савецкай траўматалогіі, доктар медыцынскіх навук (1935), прафесар, заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1943), палкоўнік медыцынскай службы. Аўтар больш за 100 навуковых прац.
Біяграфія Нарадзілася ў 1882 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і прафесара .
У 1908 годзе скончыла . Падчас Першай сусветнай вайны працавала хірургам у шпіталях Заходняга фронту.
Калі ў 1920 годзе ў Самары на базе дзяржаўнага універсітэта была створана кафедра агульнай хірургіі, загадчыцай кафедры прызначылі Валянціну Валянцінаўну Гарынеўскую — вядомага да таго часу рускага траўматолага. Для падрыхтоўкі навуковых кадраў Гарынеўскай быў створаны студэнцкі навуковы гурток, які стаў у 1923 годзе студэнцкім навуковым таварыствам медыцынскага факультэта ўніверсітэта.
У 1925 годзе вярнулася ў Маскву і 1931 год была загадчыцай траўматалагічнага аддзялення ў лячэбна-пратэзным інстытуце ў Маскве. У 1932 годзе Гарынеўская стала першай загадчыцай траўматалагічнага аддзялення ў , узначальваючы яго да 1939 года. Адначасова ўзначальвала кафедру траўматалогіі ў і выкладала ў траўматалогію маскоўскіх інстытутах. У 1936 годзе яна апісала сімптом пералому некаторых костак, які назвалі «сімптомам Гарынеўскай». У 1939 годзе вайна зноў адарвала хірурга ад навуковых заняткаў. Валянціна Валянцінаўна працавала на Халхін-Голе і на Фінскім фронце.
У гады Вялікай Айчыннай вайны В. В. Гарынеўская была інспектарам-кансультантам Галоўнага ваенна-санітарнага Упраўлення Чырвонай Арміі, стварала ў краіне шпіталі для лёгкапараненыхМатчин А. А., Матчина О. И. «Раненый получает хирургическое пособие, когда обнаружена потребность…» Челюстно-лицевая хирургия в годы Великой Отечественной войны. // Военно-исторический журнал. — 2021. — № 6. — С.26.. У 1942 годзе брыгадны ўрач прафесар-хірург Гарынеўская, за ўзорную і самаадданую працу па эвакуацыі і лячэнню параненых байцоў і камандзіраў Чырвонай Арміі была ўзнагароджана ордэнам Чырвонага сцяга. У 1945 годзе часопіс «» апублікаваў артыкул аб ёй — «Хірург на фронце». У 1944 годзе выйшла яе манаграфія «Комплекснае лячэнне ў шпіталях для лёгкапараненых». Да 1953 года яна кіравала кафедрай ваенна-палявой хірургіі ваенна-медыцынскага факультэта пры Цэнтральным інстытуце ўдасканалення ўрачоў.
Памерла 25 верасня 1953 года ў Маскве. Пахавана ў калумбарыі Новадзявочых могілак, разам з і сястра Веранікай
Узнагароды
ордэн Чырвонага Сцяга (03.03.1942) ордэн Чырвонай Зоркі (14.06.1940) медалі ў тым ліку: «За адвагу» (17.11.1939) «За баявыя заслугі» (19.11.1951)Награждена в соответствии с Указом Президиума Верховного Совета СССР от 04.06.1944 «О награждении орденами и медалями за выслугу лет в Красной Армии» «За абарону Масквы» 1944) «За абарону Сталінграда» (1943) «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (1945) «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (1945)
Літаратура
Кнопов М. Ш., Тарануха В. К. Видный отечественный травматолог: (К 130-летию со дня рождения профессора В. В. Гориневской) // Вестник травматологии и ортопедии. — 2011. — № 4. — С. 87—90.
Спасылкі
Рассказываем о самарских врачах — Валентина Валентиновна Гориневская
Катэгорыя:Медыкі Вялікай Айчыннай вайны Катэгорыя:Удзельнікі савецка-фінскай вайны Катэгорыя:Медыкі Першай сусветнай вайны (Расійская імперыя) Катэгорыя:Палкоўнікі СССР