Сэр Рональд Эйлмер Фішэр ( — ) — брытанскі палімат, быў актыўны як матэматык, статыстык, біёлаг, генетык і прафесар. За яго працу ў галіне статыстыкі ён быў апісаны як «геній, які амаль у адзіночку стварыў асновы сучаснай статыстычнай навукі» і «самая важная асоба ў статыстыцы XX-га стагоддзя». Выкарыстоўваў матэматыку для спалучэння прынцыпаў і натуральнага адбору, што спрыяла адраджэнню ў пераглядзе тэорыі эвалюцыі пачатку XX-га стагоддзя, вядомым як . За яго ўнёсак у біялогію Фішэр быў названы «найвялікшым з пераемнікаў Дарвіна».

З 1919 года ён 14 гадоў працаваў на . Там ён прааналізаваў велізарную колькасць даных, атрыманых з эксперыментаў над сельскагаспадарчымі культурамі з 1840-х гадоў, і распрацаваў (ANOVA). У наступныя гады ён набыў там рэпутацыю біястатыстыка.

Разам з і Сьюалам Райтам Фішэр вядомы як адзін з трох заснавальнікаў папуляцыйнай генетыкі. Ён акрэсліў , і для тэорыі . Яго ўнёсак у статыстыку ўключае распаўсюджанне метаду максімальнай праўдападобнасці і вывядзенне ўласцівасцей ацэнак максімальнай праўдападобнасці, , вывядзенне розных размеркаванняў выбаркі, стварэнне прынцыпаў і многае іншае.

Фішэр прытрымліваўся строгіх поглядаў на расу і , настойваючы на расавых адрозненнях. Нягледзячы на тое, што ён відавочна быў еўгеністам, існуюць спрэчкі наконт таго, ці падтрымліваў Фішэр . Ён быў прафесарам еўгенікі ва і рэдактарам .

Маленства і адукацыя

Фішэр нарадзіўся ў ў Лондане, Англія, у сям’і сярэдняга дастатку; яго бацька, Джордж, быў паспяховым партнёрам у Robinson & Fisher, аўкцыяністам і гандляваў творамі мастацтваHeritage: The Hampstead years of Sir Ronald Aylmer Fisher — most significant British statistician of the 20th century hamhigh.co.uk. Ён быў адным з блізнят (другі блізнюк нарадзіўся мёртвымFisher biography history.mcs.st-andrews.ac.uk) і самым малодшым дзіцём, меў трох сясцёр і аднаго братаBox, R. A. Fisher, pp. 8-16. З 1896 па 1904 год, перш чым пераехаць у , яны жылі ў у Лондане, дзе ў 2002 годзе паставілі . Яго маці, Кейт, памерла ад вострага перытаніту, калі яму было 14 гадоў, а бацька страціў бізнес праз 18 месяцаў.

Дрэнны зрок на працягу ўсяго жыцця стаў прычынай адмовы ў службе ў падчас Першай сусветнай вайны., але развіў яго здольнасць уяўляць матэматычныя задачы геаметрычна, а не пісьмова з дапамогай формул. Ён пайшоў у ва ўзросце 14 гадоў і выйграў школьны медаль Нілда па матэматыцы. У 1909 годзе ён выйграў стыпендыю на вывучэнне матэматыкі ў . У 1912 годзе атрымаў першы дыплом па матэматыцыThe Historical Register of the University of Cambridge, Supplement, 1911—1920. У 1915 годзе ён апублікаваў артыкул «Эвалюцыя палавога выбару» аб і .

Кар’ера У 1913—1919 гадах Фішэр працаваў статыстыкам у лонданскім Сіці і выкладаў фізіку і матэматыку ў шэрагу , і ў . Там ён пасяліўся са сваёй новай нявестай Эйлін Гінэс, ад якой у яго было два сыны і шэсць дачокBox, R. A. Fisher, pp. 35-50.

У 1918 годзе ён апублікаваў работу «», у якой ён увёў тэрмін дысперсія і прапанаваў яго фармальны аналіз. Ён вылучыў генетыкі, якая паказвае, што варыяцыі сярод , вымераных біястатыстыкамі, могуць узнікаць у выніку сумеснага дзеяння шматлікіх асобных генаў і, такім чынам, быць вынікам . Гэта быў першы крок да стварэння папуляцыйнай генетыкі і , які прадэманстраваў, што натуральны адбор можа змяняць у папуляцыі, прыміраючы яго перарывісты характар з паступовай эвалюцыяйBox, R. A. Fisher, pp. 50-61. Джоан Бокс, біёграфка і дачка Фішэра, кажа, што Фішэр вырашыў гэтую праблему яшчэ ў 1911 годзеR A Fisher: the life of a scientist Preface www-history.mcs.st-and.ac.

Эксперыментальная станцыя Ротамстэд, 1919—1933

У 1919 годзе Фішэр пачаў працаваць на у Хартфардшыры, дзе застаўся на 14 гадоў. Яму прапанавалі пасаду ў ва пад кіраўніцтвам Карла Пірсана, але замест гэтага ён пагадзіўся на часовую працу ў Ротамстэд, каб даследаваць магчымасць аналізу велізарнай колькасці даных аб сельскагаспадарчых культурах, назапашаных з 1842 года з «Класічных палявых эксперыментаў». Ён прааналізаваў даныя, запісаныя на працягу многіх гадоў, і ў 1921 годзе апублікаваў «Даследаванні зменлівасці ўраджаю», яго першае прымяненне (ANOVA). У 1928 годзе пачаў трохгадовую працу ў Ротамстэд і стаў адным з першых людзей, якія засвоілі інавацыі Фішэра. Паміж 1912 і 1922 гадамі Фішэр даследаваў (з дапамогай эўрыстычных доказаў) і значна папулярызаваў метад максімальнай праўдападобнасці.

У артыкуле Фішэра 1924 г. «Аб размеркаванні, якое ўтварае функцыі памылак некалькіх добра вядомых статыстык», прадстаўлены і t-размеркаванне Ст'юдэнта ў тым самым выглядзе, што і размеркаванне Гаўса, тут жа ён распрацаваў , новы статыстычны метад, які часта ўжываецца як F-размеркаванне. Ён быў піянерам прынцыпаў , статыстыкі малых выбарак і аналізу рэчаісназначных даных.

У 1925 годзе ён апублікаваў «», адну з самых уплывовых кніг XX-га стагоддзя па статыстычных метадах.  — гэта метад або «» (аналіз аналізаў). Гэтая кніга таксама папулярызавала , якое адыгрывае цэнтральную ролю ў яго падыходзе. Фішэр прапанаваў узровень p=0,05 у якасці мяжы статыстычнай значнасці, і прымяніў яго для нармальнага размеркавання (як двухбаковы крытэрый), атрымаўшы правіла двух стандартных адхіленняў . Вартасць , прыблізнага значэння 97,5 перцэнтыля нармальнага размеркавання, якое выкарыстоўваецца ў тэорыі імавернасцей і статыстыцы, таксама ўзнікла ў гэтай кнізе.

«Значэнне для якога P = 0.05, або 1 к 20, роўна 1.96 ці амаль 2; зручна карыстацца гэтым значэннем як мяжой для вырашэння ці прызнаваць адхіленне значным».

У Табліцы 1 кнігі ён даў больш дакладнае значэнне 1.959964, Table 1.

У 1928 годзе Фішэр стаў першым, хто выкарыстаў , каб паспрабаваць вылічыць размеркаванне частот алеляў і ацэнку ў папуляцыях метадам максімальнай праўдападобнасці.

У 1930 г. «» была ўпершыню апублікавана выдавецтвам Clarendon Press і прысвечана . Гэта асноўная работа неадарвінаўскай , якая дапамагла акрэсліць папуляцыйную генетыку, заснаваную Фішэрам разам з Сьюалам Райтам і , і аднавіла незаўважаную ідэю Дарвіна пра Sexual Selection and Summary of Population Genetics Accessed from uscs.edu 2 August 2015 .

Адзін з улюбёных афарызмаў Фішэра: «Натуральны адбор — гэта механізм стварэння надзвычай высокай ступені неімавернасці»The Genetical Theory of Natural Selection. It was first reported in 1936 by Julian Huxley and often repeated in Huxley’s work (e.g., 1942, 1954) until it finally passed into the language unattributed through the writings of C. H. Waddington, Gavin de Beer, Ernst Mayr, and Richard Dawkins..

Слава Фішэра расла, і ён пачаў шмат падарожнічаць і чытаць лекцыі. У 1931 годзе ён правёў шэсць тыдняў у статыстычнай лабараторыі ў каледжы штата Аява, дзе чытаў тры лекцыі на тыдзень і сустракаўся з многімі амерыканскімі статыстыкамі, у тым ліку з . Зноў вярнуўся туды ў 1936 годзе.

Універсітэцкі каледж Лондана, 1933—1943 У 1933 годзе Фішэр стаў кіраўніком кафедры Department History, Department of Statistics, University College London.. У 1934 годзе стаў рэдактарам Annals of Eugenics (цяпер называецца ).

У 1935 годзе ён апублікаваў «», які быў «таксама фундаментальным, [і спрыяў] статыстычнаму метаду і яго ўжыванню… Матэматычнае абгрунтаванне метадаў не падкрэслівалася, а доказы часта толькі намячаліся або ўвогуле апускаліся… [Гэта] прымусіла запоўніць прабелы строгай матэматычнай апрацоўкай» . У гэтай кнізе Фішэр таксама акрэсліў , цяпер вядомую статыстычнага , які выкарыстоўвае і з’яўляецца першым апісаннем паняцця Фішэра аб Fisher, R. A. (1971) The Design of Experiments. Chapter II. The Principles of Experimentation, Illustrated by a Psycho-physical Experiment, Section 8. The Null HypothesisOED quote: 1935 R. A. Fisher, The Design of Experiments ii. 19, «We may speak of this hypothesis as the 'null hypothesis'…the null hypothesis is never proved or established, but is possibly disproved, in the course of experimentation.».

У тым жа годзе ён апублікаваў артыкул пра і прымяніў яго для , рашэннем якой, прапанаваным спачатку , а некалькімі гадамі пазней Фішэрам, было .

У 1936 ён прадставіў як прыклад для дыскрымінантнага аналізу .

У сваёй працы 1937 г. «Хваля прасоўвання выгадных генаў» ён прапанаваў ў кантэксце для апісання прасторавага распаўсюджвання выгаднага алеля і даследаваў яго рашэнні. З гэтага таксама паўстала ўраўненне Фішэра-Калмагорава. У 1937 годзе ён наведаў у Калькуце і аднаго яго супрацоўніка, які працаваў няпоўны працоўны дзень, , часта вяртаючыся, каб заахвоціць яго развіццё. Ён быў ганаровым госцем на 25-годдзі інстытута ў 1957 годзе, калі ў ім было 2000 супрацоўнікаўBox, R. A. Fisher, p. 337.

У 1938 годзе Фішэр і апісалі ў сваёй кнізе «Статыстычныя табліцы для біялагічных, сельскагаспадарчых і медыцынскіх даследаванняў» Note: the 6th edition, , is available on the web, but gives a different shuffling algorithm by C. R. Rao.. Для апісання алгарытму выкарыстоўваліся аловак і папера; табліца выпадковых лікаў забяспечвала выпадковасць.

Кембрыджскі ўніверсітэт, 1943—1956

У 1943 г. разам з і ён апублікаваў артыкул аб , у якім распрацаваў каб адпавядаць двум розным наборам даных аб распаўсюджанасці. У тым жа годзе ён заняў пасаду , дзе ў 1948 годзе пачаў працаваць італьянскі даследчык , які заснаваў падраздзяленне генетыкі бактэрый.

У 1936 годзе Фішэр выкарыстаў для аналізу даных Мендэля і прыйшоў да высновы, што вынікі Мендэля былі занадта дасканалымі, мяркуючы, што ў даныя былі ўнесены карэктывы (наўмысныя або несвядомыя), каб назіранні адпавядалі гіпотэзе. Пазнейшыя аўтары сцвярджалі, што аналіз Фішэра быў памылковым, прапаноўваючы розныя статыстычныя і батанічныя тлумачэнні лікаў Мендэля. У 1947 годзе Фішэр разам з заснаваў часопіс , а ў 1949 годзе апублікаваў «Тэорыю інбрыдынгу».

У 1950 годзе Фішэр апублікаваў «Частоты генаў у кліне, якія вызначаюцца адборам і дыфузіяй». Ён распрацаваў вылічальныя алгарытмы для аналізу даных са сваіх збалансаваных эксперыментальных планаўBox, R. A. Fisher, pp. 93-166, што ў розных выданнях і перакладах стала стандартным даведнікам для навукоўцаў у многіх дысцыплінах. У ён і паказалі, што сіла натуральнага адбору значна мацнейшая, чым меркавалася, і многія экагенетычныя сітуацыі (напрыклад, ) падтрымліваюцца сілай адбору.

У гэты час ён таксама працаваў над супастаўленнем храмасом мышэй, разводзячы іх у лабараторыях у сваім доме.

Фішэр публічна выступіў супраць даследавання 1950 года, якое паказала, што курэнне тытуню выклікае рак лёгкіх, сцвярджаючы, што . Цытуючы яго біёграфаў Ейтса і Мазера, «была выказана здагадка, што той факт, што Фішэр быў наняты ў якасці кансультанта тытунёвымі фірмамі ў гэтай спрэчцы, ставіць пад сумнеў каштоўнасць яго аргументаў. Гэта няправільная ацэнка чалавека. Ён быў не супраць прыняць фінансавую ўзнагароду за сваю працу, але прычынай яго цікавасці, несумненна, была яго нелюбоў і недавер да пурытанскіх тэндэнцый усіх відаў; і, магчыма, асабістае суцяшэнне, якое ён заўсёды знаходзіў у тытуні». Іншыя выказалі здагадку, што яго аналіз быў прадузяты праз прафесійныя канфлікты і яго ўласную любоў да курэння, бо ён быў заўзятым курцом трубкі.

У 1953 г. ён прачытаў па папуляцыйнай генетыцы.

Узімку 1954—1955 гадоў Фішэр сустрэўся з , індыйскім статыстыкам, які ў 1988 годзе напісаў: «Сваім доказам сэр Рональд спрабаваў знайсці кампраміс паміж двума полюсамі статыстыкі — Берклі і БаесамThe term „Berkeley“ has several meanings, here. Basu refers to the leadership of Jerzy Neyman's department of statistics at the University of California at Berkeley in the world of frequentist statistics. Secondly, Basu alludes to the British philosopher George Berkeley who criticized the use of infinitesimals in mathematical analysis; Berkeley’s criticisms were answered by Thomas Bayes in a pamphlet.. Мае намаганні зразумець гэты кампраміс Фішэра прывялі мяне да p. xvii in Ghosh (ed.)».

Адэлаіда, 1957—1962

У 1957 годзе Фішэр на пенсіі эміграваў у Аўстралію, дзе працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам у аўстралійскай (CSIRO) ў Адэлаідзе, Паўднёвая Аўстралія. У гэты час ён працягваў адмаўляць шкоду тытуню і прыцягнуў да сваёй справы нямецкага еўгеніка .