Марыя Бар’ентас (, — ) — іспанская оперная спявачка (каларатурнае сапрана), лічылася адной з самых выдатных іспанскіх спявачак свайго часу.
Біяграфія Нарадзілася ў Барселоне, дзе атрымала добрую музычную адукацыю (фартэпіяна і скрыпка) у Музычнай Кансерваторыі, перш чым перайсці да заняткаў вакалам з Францыска Банетам. Яна дэбютавала ў тэатры Novedades у Барселоне з партыяй Інэс у оперы Джакома Меербера «Афрыканка» ў 1898 годзе ва ўзросце ўсяго 15 гадоў. Неўзабаве рушыла ўслед роля Маргарыты дэ Валуа ў «Гугенотах».
Праз некаторы час яе сталі запрашаць усе буйныя оперныя тэатры Еўропы; яна спявала ў Італіі, Германіі, Англіі, Францыі з вялікім поспехам, але найбольшай папулярнасці дасягнула ў Паўднёвай Амерыцы, асабліва ў Тэатры Калон у Буэнас-Айрэсе. Яе кар’ера была часова перапынена ў 1907 годзе шлюбам і нараджэннем сына; замужжа не аказалася шчаслівым, і яна вярнулася на сцэну ў 1909 годзе.
Дэбют Бар’ентас у Метраполітэн-опера адбыўся 31 студзеня 1916 года ў галоўнай ролі ў «Лючыі ды Ламермур». У Метрапалітэн-опера Бар’ентас спявала да 1920 года, выконваючы галоўныя партыі ў вядучых операх — Адына ў «Любоўным напоі», Аміна ў «Самнамбуле», Эльвіра ў «Пурытанах», Джыльда ў «Рыгалета», Разіна ў «Севільскім цырульнік». у «Лакме» і інш. Яна была асоба адзначана за выкананне ролі Шэмаханскай царыцы ў оперы Мікалая Рымскага-Корсакава «Залаты пеўнік» падчас амерыканскай прэм’еры оперы 6 сакавіка 1918 гады. Кар’ера Бар’ентас у Метраполітэн-опера скончылася 1 мая 1920 года выступленнем у «Любоўным напоі» з Энрыка Каруза.
Пасля трох гадоў адсутнасьці яна выступіла там яшчэ адзін раз 14 снежня 1923 года; працягвала спяваць на опернай сцэне да 1924 года, затым давала толькі рэдкія сольныя канцэрты і стала вядомым інтэрпрэтатарам французскіх і іспанскіх песень.
Марыя Бар’ентас зрабіла каштоўную калекцыю запісаў для Fonotipia Records і Columbia Records. У 1930 годзе па просьбе іспанскага кампазітара Мануэля дэ Фальі ўдзельнічала ў запісе «Siete canciones españolas» і «Soneto a Córdoba».