Пліс (, , ад — «волас») — баваўняная або шарсцяная тканіна з доўгім ворсам да 6 мм, выкананая ў аксамітнай тэхніцы і падобная на плюш.
Пліс з’явіўся ў Расіі ў XVIII стагоддзі і карыстаўся вялікай папулярнасцю, хоць і саступаў аксаміту ў прэстыжы. Як правіла, пліс выпускалі аднатонным, але ў самых розных адценнях: ад глыбокага чорнага да чырвона-карычневага, шаравата-жоўтага і серабрыста-сіняватага. Найбольш вядомыя гатункі пліса — вельвецін і бівер. Дваране і заможныя людзі насілі з пліса хатняе адзенне і мяккі зручны абутак. Плісавая куртка прысутнічае ў «Паненцы-сялянцы» А. С. Пушкіна, у І. А. Ганчарова ў «» ў плісавых хадзіў з кута ў кут бацька Ілюшы. У купецтва і заможнага сялянства пліс карыстаўся асаблівым поспехам, яны заказвалі сабе з плісу прыбраную вопратку: кафтан, , штаны, картузы. У «Карабейніках» М. А. Някрасава разносяць тавары па вёсках «Паркалі ёсць у нас багатыя, ёсць міткаль, кумач і пліс». Данскія казачкі у канцы XIX — пачатку XX стагоддзя насілі зімой пліскі — паліто прамога крою з пліса на ваце з падшэўкай, аздобленыя круглым каўняром, чорнымі стужкамі і карункамі на грудзях. Звычайна пліс сустракаўся ў мужчынскім гардэробе, тым не менш, пластычныя ўласцівасці тканіны прыцягнулі і жаночых майстроў. У «Мёртвыя душы» М. В. Гогаля адна вельмі ветлівая дама з-за нязручнасці ў назе парушыла стыль адзення і з’явілася на баль у хатніх плісавых ботах. У XIX стагоддзі з’явіўся мэблевы пліс з шарсцяным ворсам для абіўкі мэблі ў бюджэтным выкананні.
Крыніцы
Літаратура Андреева Р. П. Плис // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 290. — ISBN 5-86617-030-2.
Катэгорыя:Варсаваныя тканіны Катэгорыя:Баваўняныя тканіны Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны