Шань-шуй ( літаральна «Гара-воды») — традыцыйныя кітайскія пейзажныя кампазіцыі з выявамі гор і вады.
Інтэрпрэтацыя і тэхніка Горы, скалы, патокі, аблокі, туман — сакральныя элементы кітайскага космасу, якія сімвалізуюць мужчынскі і жаночы пачатак, а таксама іх узаемадзеянне (гл. Інь і ян). Для малюнка выкарыстоўваюцца мінеральныя фарбы або чорная туш; выявы суправаджаюцца каліграфічнымі надпісамі.
Гісторыя Жанр склаўся ў пачатку нашай эры. Яго папярэднікамі лічацца каменныя рэльефы, бронзавыя курыльніцы і люстэркі Дынастыі Хан (206 г. да н. э. — 220: напрыклад, выява міфічнай гары ). Самы высокі росквіт шань-шуй у жывапісе — X—XIII стагоддзі (мастакі Го Сі, Лі Тан, Ма Юань). Аналагічная тэматыка прысутнічае таксама ў класічнай .
Вядомыя мастакі
Дынастыя Суй і раней
(550—617)
Дынастыя Тан і перыяд міжусобіцы
(685—758). (855—915) Гуань Тун (870—960) (?—962) Хуан Цюань (900—965) (X стагоддзе)
Дынастыя Сун
(990—1020) (1050—1074) (1049—1106) Мі Фу (1051—1107) (1096—1119) Ся Гуй (1180—1230)
Дынастыя Юань
(1254—1322) У Чжэнь (1280—1354) Хуан Гунван (1269—1356)
Дынастыя Мін
(1308—1385) (?—1431) Дай Цзінь (1388—1462) Тан Інь (1470—1524) Вэнь Чжэнмін (1470—1559) Чэнь Чунь (1482—1544) Дун Цічан (1555—1636)
Дынастыя Цын
Лань Ін (1585—1666) (1592—1680)
Катэгорыя:Пейзаж Катэгорыя:Выяўленчае мастацтва Кітая