— і паліцэйскай аблогай у горным доміку каля пасёлка ў прэфектуры Нагана, Японія, які доўжыўся з 19 па 28 лютага 1972 года. Выратавальная аперацыя паліцыі ў апошні дзень супрацьстаяння стала першай прамой трансляцыяй-марафонам у Японіі, якая працягвалася 10 гадзін і 40 хвілін.
Інцыдэнт пачаўся, калі пяцёра ўзброеных членаў (URA) пасля крывавай , у выніку якой загінулі чатырнаццаць членаў групы і адзін мінак, уварваліся ў домік для адпачынку ніжэй гары Асама, узяўшы жонку наглядчыка ў закладніцы. Адбылося супрацьстаянне паміж японскай паліцыяй і радыкаламі URA, якое доўжылася дзесяць дзён. Домік быў натуральнай крэпасцю, трывала пабудаванай з тоўстага бетону на стромкім схіле пагорка з адным уваходам, які разам са сваімі гарматамі дазваляў захопнікам трымаць паліцыю на адлегласці.
28 лютага паліцыя ўварвалася ў дом. У выніку штурму загінулі двое паліцэйскіх, закладніца была выратавана, а радыкалы URA узятыя пад варту. Інцыдэнт спрыяў зніжэнню папулярнасці левых рухаў у Японіі.
Фон
Агляд У 1960-я гады левыя студэнцкія рухі ахапілі ўніверсітэты Японіі, як і падобныя рухі на Захадзе. Да другой паловы дзесяцігоддзя гэтыя рухі сталі вельмі фракцыйнымі, канкурэнтнымі і гвалтоўнымі. Пасля серыі інцыдэнтаў, у якіх левыя студэнцкія групоўкі паранілі або забілі супрацоўнікаў праваахоўных органаў і грамадзянскіх асоб, Нацыянальнае паліцэйскае агенцтва расправілася з гэтымі групамі, правёўшы рэйды ў іх схованках і арыштаваўшы дзясяткі ў 1971 і 1972 гадах. Спрабуючы схавацца ад паліцыі, асноўная група радыкалаў з (URA) зімой 1972 года адступіла ў комплекс у прэфектуры ГумуNakamura, «'We did not leave anything positive,' says ex-radical», "Film looks at '72 Asama ultraleftists, « Schreiber, pp. 198—201..
Атрыманне зброі і грошай Дзве групоўкі, якія пазней аб’ядналіся ў , незалежна адна ад адной здзейснілі гвалтоўныя дзеянні ў пачатку 1971 года. Кейхінская група аб’яднанага змагання з дагаворам аб бяспецы, якую ўзначальвалі і Хірошы Сакагуці, 17 лютага здзейсніла рэйд у зброевай краме ў (прэфектура Татыгі), набыўшы 9 стрэльбаў, 1 вінтоўку, 1 пнеўматычную зброю і 2300 патронаў「連合赤軍（統一組）第一審判決」（『判例時報』1052号 判例時報社 1981年. Запанікаваныя хуткай рэакцыяй паліцыі, большасць налётчыкаў уцяклі на машыне, але двое засталіся ззаду; пасля арышту яны вызначылі вінаватых, у выніку чаго Нагата, Сакагуці і іншыя былі аб’яўлены ў вышук.
Асобна на чале з і ў тым ліку Куніа Банда (які ўсё яшчэ знаходзіўся на волі) здзейсніла серыю рабаванняў — 4 банкі, 3 паштовыя аддзяленні і пачатковую школу — у перыяд з 22 лютага па 23 ліпеня 1971 года (называецца паліцыяй „Аперацыя М“, для „заробку“). У той час левыя студэнцкія дэманстрацыі гублялі абароты, але, акрамя некалькіх журналістаў і спецыялістаў па бяспецы, ніхто раней не чуў пра гэтыя групы.
Горныя схованкі Паліцыя распачала агульнанацыянальнае паляванне, фактычна зрабіўшы немагчымым схаванне злачынцаў нават у аддаленых гарадах, такіх як Сапара і Кіёта; абедзве групы вырашылі сысціся ў горным раёне паўночна-заходняй прэфектуры Гуму. Кейхінская група накіравалася ў горную мясцовасць прэфектуры Гуму і стварыла агітпункт (агітацыйныя пункты; агрэсіўная назва для схованак), якія з’яўляўся часткай агульнай „горнай базы“ (асобныя базы на схілах гары , гары Кашо і гары ). Асобна Чырвоная Армія пакінула гарады і стварыла агітпункт у прэфектуры Яманасі (база Ніікура). Выкарыстоўваючы сродкі ад рабаванняў, URA набыла зброю ў Кейхінскай групы, і ў пачатку снежня 1971 года былі праведзены першыя сумесныя ваенныя вучэнні паміж дзвюма групамі (усяго 29 удзельнікаў). Аднак у Кейхінскай групе ўзнікла фракцыя, якая супраціўлялася інтэграцыі. 18 снежня радыёнавіны абвясцілі, што Сібана Харухіка, член Кейхінскай групы, якая ўсё яшчэ знаходзілася ў раёне Токіа, быў застрэлены падчас нападу на паліцэйскі ўчастак у . 20 снежня на базе Харуна Кейхінскай групы адбылася першая канферэнцыя кіраўніцтва аб’яднаных груп. Кіраўнікі ведалі, што паліцыя ведае пра іх агульнае размяшчэнне, таму пакінуць горы будзе цяжка. Без надзеі на знешнюю дапамогу або ўцёкі ў канцы 1971 года лідары дзвюх фракцый, Моры і Нагата, спланавалі .
Унутраная чыстка Менавіта ў комплексе Гуму, на другім тыдні лютага 1972 года, старшыня URA і віцэ-старшыня ініцыявалі жорсткую групы. Нагата і Моры кіравалі смерцю шляхам збіцця васьмі членаў URA, а таксама аднаго не члена, які выпадкова прысутнічаў. Шэсць іншых членаў былі прывязаны да дрэў на вуліцы, дзе яны замерзлі да смерці ў марознае надвор’е. 16 лютага паліцыя арыштавала Моры, Нагату і шасцярых іншых членаў URA альбо ў комплексе, альбо ў суседняй вёсцы. Пяць іншых, узброеных вінтоўкамі і стрэльбамі, здолелі ўцячы, ідучы пешшу праз горы ў напрамку абшчыны ў суседняй прэфектуры Нагана. Гэтыя пяць уцекачоў былі Куніа Банда (25 гадоў), выпускнік Кіёцкага ўніверсітэта ; Масакуні Ёсіна (23), старшакласнік ; Хіросі Сакагуці (25), які кінуў ; Джыро Като (19) і яго брат Сабура Ката (16)Schilling, „The final days of revolutionary struggle in Japan“, Nakamura, „'We did not leave anything positive,' says ex-radical“, Kyodo, „Wanted radical Kunio Bando was in Philippines in 2000: sources“, Kyodo, „Court dismisses death-row inmates' translation appeals“, Schreiber, pp. 201—202..
Інцыдэнт Убачыўшы пагоню паліцыі каля Каруізавы 19 лютага, пяцёра радыкалаў схаваліся ў домік для адпачынку пад назвай Asama Sansō (Горная віла Асама), які належаў кампаніі . Радыкалы ўвайшлі ў домік і выявілі Ясука Мута, 31-гадовую жонку наглядчыка доміка. Яна была адзіная ў будынку, бо яе муж выгульваў сабаку, а госці каталіся на каньках. Радыкалы пад пагрозай зброі ўзялі Мута ў закладнікі і забарыкадавалі будынакSchreiber, pp. 202—205..
Канструкцыя доміка, названага ў гонар суседняй гары Асама, зрабіла яго вельмі абароненым: гэта быў трохпавярховы будынак з дрэва і бетону, убудаваны ў схіл пагорка на вяршыні адкрытага падмурка з жалезабетону. Верхні паверх быў крыху большы за два ніжніх, што надавала доміку выгляд грыба. Домік ўзвышаўся над стромкімі, заснежанымі схіламі ўнізе, а вокны яго мелі цяжкія вонкавыя аканіцы. План паверху будынка, што нагадваў лабірынт, і вузкія лесвіцы дазвалялі абаронцам лёгка блакаваць рух унутры. Радыкалы праводзілі большую частку часу на самым верхнім паверсе, які ўтрымліваў кухню, сталовую, спальны пакой з і меў цудоўны агляд на навакольную даліну і пагоркіSchreiber, p. 205—206.. Яны размясцілі вялікія прадметы мэблі і вакол дзвярэй і вокнаў і замацавалі іх дротам.
Калі муж Муты вярнуўся і ўбачыў барыкады, ён зразумеў, што здарылася, і хутка паведаміў паліцыі. Паліцыя неадкладна паставіла блокпосты і акружыла домік, каб перакрыць любыя шляхі ўцёкаў для радыкалаў, якія знаходзіліся ўнутрыSchreiber, pp. 206—207.. Паліцыя спачатку вырашыла пачакаць, ці здадуцца радыкалы самі. Праз тры дні без прапановы здацца з боку захопнікаў, паліцыя адключыла электрычнасць у доміку і ўсталявала гучнагаварыцелі, з якіх бацькі некалькіх радыкалаў прасілі іх здацца, але безвынікова. Сын аднаго з бацькоў, які ўдзельнічаў, быў забіты падчас чысткі, але ні паліцыя, ні бацька не ведалі пра гэта, таму што поўны аб’ём чысткі яшчэ не стаў вядомыNakamura, „'We did not leave anything positive,' says ex-radical“, Schreiber, p. 207..
25 лютага паліцэйскія атрады ( з Нагана пры падтрымцы паліцэйскіх з Канагава і Яманасі) пачалі рыхтавацца да штурму доміка. Каля будынка быў размешчаны кран, абсталяваны і браніраваным адсекам кіроўцы, а паліцыя ўзброілася лесвіцамі, цяжкімі малаткамі і бензапіламі. Муж Муты праз гукаўзмацняльнік заклікаў радыкалаў вызваліць яго жонку, але яго праігнаравалі. 27 лютага паліцыя выкарыстала бейсбольную машыну, каб закідваць будынак камянямі і перашкодзіць захопнікам спакойна спаць уначыSchreiber, pp. 207—208..
Паліцыя заняла пазіцыю для штурму ў 8 раніцы 28 лютага і праз гадзіну выставіла апошні ультыматум, які застаўся без увагі радыкалаў. А 10-й гадзіне раніцы кран пачаў разбурваць сцены доміка. Паліцыя асцярожна падышла да будынка і пачала прарываць барыкады. Да поўдня паліцыя заняла два ніжнія паверхі, ізаляваўшы радыкалаў і Муту на верхнімSchreiber, pp. 208—209..
Паліцыя з цяжкасцю прарывала абарону радыкалаў на верхнім паверсе, і праз некалькі гадзін не прасунулася. Яны накіравалі вадзяныя шлангі пад высокім ціскам на верхні паверх, прабіўшы вялікія дзіркі ў сценах будынка і паліваючы радыкалаў і Муту халоднай вадой. У гэты час радыкалы вялі бесперапынны агонь па нападаючых паліцэйскіх і закідвалі іх самаробнымі бомбамі. Два паліцэйскія, інспектар Шыгэміцу Такамі (42 гады) і суперінтэндант Хісатака Учыда (47 гадоў) былі забітыя агнём і пятнаццаць іншых паліцэйскіх атрымалі раненні. Грамадзянскі назіральнік, які ўварваўся на тэрыторыю без дазволу паліцыі, таксама быў падстрэлены, як паведамляецца, радыкаламі, і быў смяротна параненыKyodo, „Wanted radical Kunio Bando was in Philippines in 2000: sources“, Kyodo, „Court dismisses death-row inmates' translation appeals“, Schreiber, p. 209..
З надыходам цемры паліцыя прарвала барыкады на верхнім паверсе і схапіла аднаго з братоў Ката. Астатнія чацвёра радыкалаў зарыліся ў кучу футонаў і адмовіліся здавацца. Калі паліцыя падышла да іх, Банда стрэліў аднаму з паліцыянтаў, Масахіра Энда, у вока. Энда страціў вока, але выжыў. У рэшце рэшт, у 18:15, праз 280 гадзін пасля пачатку інцыдэнту астатнія чатыры радыкалы былі ўзяты пад варту, а Мута была выратавана. Яна змерзла, але не пацярпела, і яна сказала паліцыі, што выкрадальнікі не абыходзіліся з ёй дрэнна, хаця яны прывязвалі яе да ложка на працягу большай часткі супрацьстаяння. У той жа вечар, засмучаны паводзінамі свайго сына, бацька Банда павесіўся ў сваім доме ў Оцу, горадзе недалёка ад КіётаSchreiber, pp. 209—213..
Асвятленне ў СМІ У 9:40 раніцы 28 лютага грамадскі вяшчальнік пачаў бесперапыннае асвятленне аблогі, якая доўжылася да 20:20 таго ж дня. Рэйтынгі для асвятлення NHK склалі ў сярэднім 50,8 % і дасягнулі піка ў 89,7 % у 18:26 вечара. Рух транспартных сродкаў быў прыкметна меншым на працягу дня ў ТокіаPulvers, „Mammon and myopia: Japan’s governing '70s legacy“, NHK, „Asama-Sanso Incident“, Nakamura, „'We did not leave anything positive,' says ex-radical“, Schreiber, pp. 209—217..
Наступствы
Наступствы для злачынцаў
Пяцярым радыкалам прад’явілі абвінавачанні па шасці пунктах: два забойствы, адзін , ў выкананні імі службовых абавязкаў, парушэнне і . Чацвёра былі прыгавораны да працяглых тэрмінаў зняволення, а Сакагуці — да . 24 чэрвеня 2013 года адхіліў апеляцыю Сакагуці аб паўторным разглядзе справы, пакінуўшы яго ў камеры смяротнікаў у чаканні пакаранняJapan Times, „Death-row convict wins libel case“, Schreiber, pp. 209—217.Kyodo News, „Top court rejects United Army member’s appeal“, Japan Times, 27 June 2013, p. 3.
З трох братоў Ката старэйшы загінуў падчас унутранага групавога „разгляду“ (чысткі), другі (ва ўзросце 19 гадоў на момант арышту) быў прысуджаны да 13 гадоў катаргі, а малодшы (16 гадоў на момант арышту) быў адпраўлены ў папраўчую школуA manga version of the story (in Japanese) from the 16-year-old’s point of view is told here (because he was a minor, the name is changed to Kishida Keizo) (5 min 25 secs): .
8 жніўня 1975 года японскі ўрад вызваліў Банда і адправіў яго ў у Лівію ў адказ на патрабаванні японскіх чырвонаармейцаў, якія ўварваліся ў пасольствы ЗША і Швецыі ў Куала-Лумпуры, Малайзія, і . Пазней Банда, як мяркуюць, дапамагаў у захопе з Парыжа ў Токіа ў 1977 годзе, што прымусіла самалёт прызямліцца ў Дацы. Ён застаецца на волі і, як паведамляецца, з 1997 па 2007 гады знаходзіўся ў Расіі, Кітаі, на Філіпінах і ў ЯпонііKyodo», Wanted radical Kunio Bando was in Philippines in 2000: sources", Japan Times, «Death-row convict wins libel case», Schreiber, pp. 209—217..
Мута засталася ў Каруідзава, працуючы ў іншым гасцявым доме. Яна адмовілася больш гаварыць пра свае выпрабаванні акрамя таго, што яна заявіла паліцыі і прэсе адразу пасля выратаванняSchreiber, p. 217..
Наступствы для грамадства