Пласт Галіцына — пераходная зона паміж верхняй мантыяй і , што знаходзіцца ў інтэрвале глыбінь 410—670 км. Атрымала сваю назву ў гонар Б. Б. Галіцына, які фактычна паклаў пачатак сейсмічнаму вывучэнню ўнутранай будовы Зямлі. Верхняя мяжа гэтай зоны усталёўваецца па інтэнсіўным росце хуткасцяў . Мяркуецца, што павелічэнне хуткасцяў на глыбіні 410 км пераважна звязана са алівіну ў , якая суправаджаецца ўтварэннем больш шчыльнай фазы з вялікімі значэннямі , а на мяжы «520 км» — з наступнай трансфармацыяй ў шпінелепадобны . Да важных мінеральных фаз пераходнай зоны варта адносіць , стышавіт, карунд, а таксама згаданыя вышэй і . Аднак менавіта фазы са структурнымі тыпамі граната і шпінелі, верагодна, пераважаюць у гэтай частцы мантыі.
Істотная частка субдукцыйных слэбаў, верагодна ў больш чым палове выпадкаў, выпалажваецца ў пераходнай зоне мантыі. Такія субдукцыйныя пліты атрымалі назву стагнуючых слэбаў (якія спынілі рух). Менавіта стагнацыя слэбаў з’яўляецца прынцыпова важнай з’явай для насычэння пераходнай зоны мантыі вадой, CO2, якія адыгрываюць найважнейшую ролю ў мантыйным магматызме і , і яе ўзбагачэння несумяшчальнымі элементами асабліва пад .
Сейсмолагам К. Буленам унутраная частка Зямлі была падзелена на шэраг абалонак з прысваеннем ім літарных пазначэнняў. Пераходная зона атрымала назву «пласт С».
Катэгорыя:Абалонкі Зямлі