Іаган (Юхан) Карл Вільке (швед. Johan Carl Wilcke; —) — шведскі фізік-эксперыментатар. Унёс значны ўклад у тэорыю цеплыні, цеплаёмістасці і ў электрастатыку.
Член Шведскай акадэміі навук, з 1784 года — яе абавязковы сакратар. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1789).
Біяграфія і навуковая дзейнасць Нарадзіўся ў Вісмары ў сям’і лютэранскага пастара. У 1749 годзе паступіў ва Універсітэт Упсалы, затым перайшоў у Ростакскі ўніверсітэт, дзе ў 1757 годзе абараніў магістарскую дысертацыю. У 1759 годзе заняў месца выкладчыка эксперыментальнай фізікі ў Стакгольме, заснаванае пры Шведскай акадэміі навук. З 1770 года — прафесар. Памёр у Стакгольме ў 1796 годзе.
Вільке выканаў першыя вымярэнні ўдзельнай цеплаёмістасці цвёрдых цел (1772) па ўласнай методыцы. Прапанаваў першую адзінку вымярэння цяпла (калорыя).
Акрамя даследаванняў цеплыні, Вільке праводзіў эксперыменты ў галіне электрычнасці і магнетызму. Сумесна з Эпінусам выявіў і дэталёва даследаваў піраэлектрычны эфект у крышталях турмаліна (палярызацыя дыэлектрыкаў, 1758). Стварыў першую карту магнітнага ладу (1766). У 1757 годзе прапанаваў першы трыбаэлектрычны шэраг.
У 1777 годзе патлумачыў дзеянне «электрафора» А. Вольты.