Сапралегніёз. — С. 446 — інфекцыйнае грыбковае захворванне, якое характарызуецца пашкоджваннем скуры, жабраў і плавальных плаўнікоў розных відаў прэснаводных рыб. Яно вядома з часоў пачатку развядзення рыбы ў штучных вадаёмах і прамысловым метадам.
Узбуджальнік Узбуджальнікам з’яўляюцца ўмоўна патагенныя мікраарганізмы, якія адносяцца да родаў і . Найбольш распаўсюджаныя ўзбуджальнікі, выяўленыя ў целах і яйках рыб, — гэта , , і . Гэтыя грыбы шырока распаўсюджаныя ў водных асяроддзях.
Эпідэміялогія Сапралегніёзам хварэюць рыбы ў любым узросце. Захворванне можа назірацца ў любую пару года. Заражэнню спрыяюць галаданне, дрэнны газавы рэжым і салявы састаў вады і траўмы рыб. Сапралегніёз часта пераклікаецца з іншымі інфекцыйнымі і інвазійнымі хваробамі.
Цячэнне і сімптомы Хвароба праяўляецца белымі тонкімі ніцямі на скуры, плаўніках і жабрах. Праз некалькі сутак на скуры, плаўніках і плаўніках рыбы ўтвараецца ватападобны пылковы пласт, які складаецца з зблытаных нітак грыба. Пранікаючы праз скуру, валокны пранікаюць у мышцы і нават ва ўнутраныя органы. Моцна пашкоджаныя рыбы гінуць. Ніткі і зоаспарангіі грыба можна ўбачыць пад мікраскопам у ватападобным пласце пылка.
Лячэнне У лячэнні прымяняюць ванны з раствораў хларыду натрыю, малахітавага зялёнага, метыленавага сіняга.
Меры барацьбы У мэтах прафілактыкі сапралегніёзу ствараюць умовы, каб рыба не была аслаблена і параненая. Патрэбны беражлівы догляд, кантроль за мутнасцю вады і чысцінёй інкубацыйнага абсталяванняСемей мемлекеттік университеті, «Өсімдік, балық және ара шаруашылығы өнімдерін ветеринариялық санитариялық сараптау», оқу әдістемелік кешені, ПОӘК 042-14-03.01.20.9/032012ж. Прымяняюць дэзінфекцыю спушчаных і ачышчаных вадаёмаў.
Крыніцы
Літаратура
Основные болезни прудовых рыб. — М., 1972. — М., 1976, с. 147—149.
Катэгорыя:Паразітарныя захворванні Катэгорыя:Захворванні рыб