Вышэйшы літаратурна-мастацкі інстытут імя В. Я. Брусава (), вядомы таксама як Брусаўскі інстытут () — спецыяльная вышэйшая навучальная ўстанова ў Маскве з 1921 па 1925 год. У інстытуце рыхтавалі пісьменнікаў, паэтаў, белетрыстаў, драматургаў, крытыкаў і перакладчыкаў (трохгадовы курс навучання).

Гісторыя Па ініцыятыве В. Брусава інстытут створаны ўвесну 1921 года ў «сядзібе Салагуба» на аснове студыі пры Літаратурным аддзеле Наркамасветы (раней таксама арганізаванай Брусавым), літаратурных курсаў пры «Палацы мастацтваў», закрытым у лютым, і часткі Дзяржаўнага інстытута слова. Акрамя таго, увесну 1922 года з ВЛМІ аб’ядналі Прафесійна-тэхнічную школу паэтыкі, дзе працаваў Брусаў і іншыя выкладчыкі ВЛМІ.

У пачатку 1924 года ў сувязі з юбілеем Валерыя Брусава, які ўрачыста адзначаўся ў снежні 1923 года, інстытуту было прысвоена яго імя.

Пасля смерці Брусава ў снежні 1924 па рашэнні Аргбюро ЦК УКП(б) рэктарам быў прызначаны В. П. Палонскі. Загружаны выдавецкімі і рэдакцыйнымі справамі, Палонскі ў інстытуце не з’яўляўся, дакументы на подпіс атрымліваў ад прарэктара М. С. Грыгор’ева, які і ажыццяўляў фактычнае кіраўніцтва.

У пачатку студзеня 1925 года камісія па палягчэнні жыллёвай цеснаты ў Маскве на чале з М. М. Швернікам прыняла рашэнне пра перавод у Ленінград шэрагу ВНУ, і ў тым ліку ВЛМІ. Клопаты Палонскага былі беспаспяховыя. З сарака выкладчыкаў пагадзіліся пераехаць у Ленінград толькі Шэнгелі і Зундзяловіч. 15 чэрвеня 1925 калегія Глаўпрафадукацыі прыняла рашэнне:

«З прычыны высветленай немагчымасці пераводу ВЛМІ ў Ленінград лічыць яго ліквідаваным»Тимофеев Л., Поспелов Г. Устные мемуары. — Изд-во МГУ, 2003. — С. 146 (прим. 108)..

Грыгор’еў змог арганізаваць Вышэйшыя дзяржаўныя літаратурныя курсы, куды перайшлі касцяк былых выкладчыкаў ВЛМІ і частка студэнтаў малодшых курсаў. Старшакурснікі давучваліся ў іншых ВНУ. Брусаўскі інстытут быў папярэднікам Літаратурнага інстытута імя Горкага, які ствараўся ўжо з улікам вопыту гэтага інстытута.

Выкладчыкі В. Я. Брусаў (энцыклапедыя верша, старажытнагрэчаская літаратура, гісторыя рымскай літаратуры, лацінская мова ў сувязі з агульным мовазнаўствам, семінарый па усеагульнай гісторыі); Г. А. Шэнгелі (вершазнаўства); М. П. Малішэўскі (агульнае метратанічнае вершазнаўства) — навуковы сакратар, затым памочнік загадчыка навучальнай часткай; М. А. Цяўлоўскі (руская літаратура 1800—1830-х гадоў); Ю. М. Сокалаў (руская вусновая славеснасць); Я. В. Зундзяловіч (семінарыі па Гогалю, Дастаеўскаму, Цютчаву); К. Р. Локс (тэарэтычная паэтыка, курс прозы); М. Д. Эйхенгольц (гісторыя французскай літаратуры); В. Ф. Пераверзаў (руская літаратура пасля Гогаля); П. С. Коган (гістарычны матэрыялізм, заходняя літаратура); М. С. Грыгор’еў (логіка, псіхалогія) — прарэктар па навучальнай частцы з 1922; Л. Г. Якабсон (гістарычная паэтыка); І. А. Кашкін (англійская мова); І. С. Рукавішнікаў (вершаскладанне).

Крыніцы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы СССР Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Масквы Катэгорыя:Паварская вуліца