Баніфратэрская вуліца () — вуліца ў Варшаве, якая падзяляе раёны Новы Горад і Муранаў.

Гісторыя Вуліца Баніфратэрская з’яўляецца фрагментам былой дарогі, якая вяла да Марымонскай шашы (цяпер вул. Марымонская) і з’яўляецца на планах ужо ў XVIII ст. Была адзначана на зямлі Парысаў, таму першапачатковыя назвы вуліцы Парышэўская.

Першапачаткова яна пралягала толькі на ўчастку ад вул. Францішканскай да вул. Канвікторскай побач з будынкамі баніфратраў, ад чаго паходзіць сучасная назва вуліцы.

Самымі старымі будынкамі ўздоўж вуліцы Баніфратэрскай былі сядзіба архітэктара Юзэфа Фантаны і комплекс кляштара і касцёла св. Яна Божага, які належыць айцам баніфратрам. Яны таксама трымалі прытулак для вар’ятаў, які размяшчаўся побач, у будынку 1757 г. на рагу вуліцы Канвікторскай, таксама спраектаваны Юзэфам Фантанам. Пасля 1770 г. на вуліцы з’явіліся жылыя дамы, сядзібныя і камяніцы. Адзін з іх належаў архітэктару Банавентуру Салары, які спраектаваў мноства будынкаў, узведзеных у гэтым раёне.

Вялікія змены ў раёне вуліцы Баніфратэрскай прынесла пабудова ў 1830-х гадах Варшаўскай цытадэлі, а затым Аляксееўскага форта (1847—1849). На вуліцы Баніфратэрскай былі знесены ўсе будынкі за лініяй вул. Канвікторскай. Разам з тым развівалася забудова паўднёвага ўчастка вуліцы; у 1870-я г. пабудавана некалькі камяніц, фасады якіх звычайна ўпрыгожваліся гіпсавай ляпнінай.

27 лістапада 1937 г. быў адкрыты шляхаправод, які злучае вул. Баніфратэрскую з Жалібожам. У снежні 1938 г. Баніфратэрская была пашырана да вул. Свентаерскай і плошчы Красінскіх, прабіўшы праезд у флігелі палаца Красінскіх. Гэта запатрабавала значных фінансавых выдаткаў на набыццё 10 аб’ектаў, а затым на знос 36 будынкаў. Такім чынам было дасягнута зручнае злучэнне цэнтра горада з тагачасным перыферыйным Жалібожам і выведзены трамвайны рух з-пад шляхаправоду на вуліцах Краеўскага і Шыманоўскага. Па вуліцы Баніфратэрскай да 15 лістапада 1947 года хадзілі трамваі.

У лістападзе 1940 г. паўднёвы ўчастак вуліцы паміж вуліцамі Свентаерскай і Сапежынскай увайшоў у склад Варшаўскага гета. У снежні 1941 г. мяжа закрытага раёна была перанесена на захад, на сярэдзіну дарогі. Вуліца атрымала нямецкую назву Кляштарная ().

Падчас паўстання ў Варшаўскім гета амаль усе будынкі на вуліцы пацярпелі. Пасля заканчэння вайны было вырашана адбудаваць толькі стадыён «Палонія» і касцёл святога Яна Божага. Прылеглы да касцёла манастыр быў разбураны ў 1966 годзе разам з руінамі вар’ятні, але хутка адноўлены. У 1947 г. адкрытая паралельна вуліца Новамаршалкоўская (зараз вул. ген. У. Андэрса) адцягнула на сябе ролю гарадской магістралі з цэнтра ў Жалібож.

З 22 ліпеня 1949 г. па 12 красавіка 1972 г. па вуліцы пралягалі тралейбусныя лініі. На поўначы вуліцы размяшчаўся канцавы прыпынак «Гданьскі вакзал», да гэтага часу захавалася кола, ад былога канцавога прыпынку. З 2005 года гэты кавалак вуліцы зачынены для транспарту з-за абрушэння падземных тратуараў форта Траўгут (цяперашняя назва форт Алексея), якія пралягалі пад дарогай. Катэгорыя:Вуліцы і плошчы Варшавы