Ларынга́льная тэо́рыя — тэорыя ў індаеўрапеістыцы, якая пастуліруе, што ў праіндаеўрапейскай мове існавала некалькі зычных, умоўна называемых «ларынгальнымі». У рэканструюемых праформах гэтыя гукі звычайна пазначаюцца як *h1, *h2, *h3, ці *H1, *H2, *H3, ці *ǝ1, *ǝ2, *ǝ3.
Якасць ларынгалаў
h1 h2 h3 h4 Э. Сцёртэвант ʔ x ɣ h Э. Сэпір (1938) ʔ x ɣ ʔ. М. Д. Андрэеў (1957) x’ x xʷ У. І. Георгіеў (1975) ʔ h ʕ М. Меер-Бругер h χ ɣ, ɣʷ Р. Бекес ʔ ʕ ʕʷ Б. Фортсан ʔ ħ ʢ Д. Адамс ʔ χ xʷ x М. Капавіч ʔ x xʷ ɣʷ Я. Бічаўскі h x χ
Заўвагі
Катэгорыя:Індаеўрапейскія мовы Катэгорыя:Фанетычныя законы