Вінцэнт Руткевіч (; ) — падпалкоўнік пяхоты Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari.
Біяграфія Нарадзіўся 1 снежня 1886 у маёнтку Пільнамысль, у Дрыенскім павеце, Віцебскай губерні на Беларусі у шляхецкай сям'і Фелікса Руткевіча i Юзэфы Грахоўскай. Быў католікам. Вырас у беларускім этнічным асяродку.
28 лютага / 13 сакавіка 1906 года, пасля заканчэння шасці класаў кадэцкага корпуса, ён добраахвотна ўступіў у Расійскую армію 6 жніўня / 19 жніўня 1911 года, пасля заканчэння Тыфліскага ваеннага вучылішча, яму было прысвоена званне другога лейтэнанта са старшынством з 6 жніўня / 19 жніўня 1910 года і прызваны ў 109-ы пяхотны полк у Каўнасе.15 студзеня / 28 студзеня 1913 года ён быў прызначаны малодшым афіцэрам вучэбнай часткі.. Ён ваяваў у шэрагах 109-га пяхотнага палка падчас Першай сусветнай вайны 9 студзеня / 22 студзеня 1915 года ён быў павышаны да лейтэнанта са старшынством з 6 жніўня / 19 жніўня 1914 года.13 красавіка / 26 красавіка 1915 года ён стаў камандзірам 2-й роты. Пазней ён быў павышаны да штабс-капітана. 7 лістапада 1917 года ён уступіў у 1-ы Польскі корпус у Расіі, быў прызваны ў 11-ы Польскі стралковы полк і прызначаны ў штаб 3-й Польскай стралковай дывізіі на пасаду камандзіра забеспячэння дывізіі і намесніка камандзіра дывізіі.
24 снежня 1918 года ён быў прыняты ў Польскую армію з былога 1-га Польскага корпуса і былой Рускай арміі, пацверджаны ў званні маёра са старшынствам з 7 лістапада 1918 года і прызначаны ў Літоўска-Беларускую стралковую дывізію 9 снежня 1918 года. Ён прыняў камандаванне 1-м батальёнам Мінскага стралковага палка, які арганізаваў з салдат «Менскай самаабароны». Ён вызначыўся асабістай мужнасццю вясной 1919 года ў бітве пад Слонімам (2 сакавіка падчас захопу горада і 8 сакавіка падчас яго абароны). 27 мая 1920 года тагачасны камандзір палка падпалкоўнік Браніслаў Адамовіч прадставіў прапанову аб узнагародзе Virtuti Militari, якую падтрымалі былы камандзір 1-й Літоўска-Беларускай брыгады палкоўнік Баляслаў Фрэй і камандуючы фронтам генерал Вацлаў Івашкевіч. У чэрвені 1919 года ён прайшоў курс штабных афіцэраў у Рэмбертаве. З 2 па 21 мая 1920 года ён камандаваў Навагрудскім стралковым палком падчас няўдалай бітвы пад Гарадцом (частка бітвы на Бярэзіне 1920). 15 ліпеня 1920 года ён быў зацверджаны ў званні маёра пяхоты, якое дзейнічае з 1 красавіка 1920 года, сярод афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі.
8 лютага ён прыняў камандаванне лагерам для ваеннапалонных № 7 у Тухолі. 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынством з 1 чэрвеня 1919 года і 220-я пасада ў афіцэрскім корпусе пяхоты. 10 ліпеня таго ж года ён быў пераведзены ў 68-ы пяхотны полк у Вжэсні і зацверджаны на пасадзе намесніка камандзіра палка. У красавіку 1924 года ён быў пераведзены ў 57-ы пяхотны полк у Познані на пасаду намесніка камандзіра палка. 31 ліпеня 1926 года ён быў вызвалены ад пасады і адпраўлены ў бяздзейсны стан на 12 месяцаў без захавання заработнай платы. 1 жніўня 1927 года ён быў адкліканы з бяздзейснага стану і адначасова пераведзены ў афіцэрскі стан пяхоты і аддадзены ў распараджэнне начальніка Дэпартамента пяхоты Міністэрства ваенных спраў. У верасні таго ж года ён быў прызначаны намеснікам камандзіра 15-га пяхотнага палка ў Дэмбліне, але 30 лістапада 1927 года быў пераведзены ў рэзерв.
Пасля звальнення з актыўнай службы ён жыў у паморска- куяўскай весцы Быслаў і кіраваў маёмасцю сваёй жонкі. У 1934 годзе, як афіцэр запасу, ён заставаўся на ўліку ў Грудзёндзкім павятовым прызыўным бюро. Яго прызначылі ў спіс павятовых афіцэрскіх кадраў № VIII. У той час ён уваходзіў у групу афіцэраў запасу «старэйшых за 40 гадоў».
Ён быў жанаты і меў двух сыноў: Яраслава (нар. 1923) і Аляксандра (нар. 1927).
Крыніцы