Уладзімір Мікалаевіч Герард (; 26 верасня 1839, Дзям'янкі, Беліцкі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — 7 снежня 1903, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя) — прысяжны павераны і старшыня савета прысяжных павераных акругі Санкт-Пецярбургскай судовай палаты, заснавальнік і шматгадовы кіраўнік таварыства абароны дзяцей ад жорсткага абыходжання, надворны саветнік.
Біяграфія
Уладзімір Герард нарадзіўся 26 верасня 1839 года ў вёсцы Дзям'янкі Беліцкага павета Магілёўскай губерні ў шляхецкай сям'і паручніка лейб-гвардыі егерскага палка ў адстаўцы, чыноўніка канцылярыі Свяцейшага Сінода Мікалая Іванавіча (1808-1839) і Алены Пятроўны (†1878; у дзявоцтве Пірамідонава) Герард. Яго бабулі: 1) прынцэса Кастрыёта-Скандэрбек і 2) баранэса Марыя Марклаўская. Брат Мікалай Мікалаевіч Герард — сенатар і генерал-губернатар Фінляндыі.
12 мая 1859 года скончыў Імператарскае Вучылішча правазнаўства ў Санкт-Пецярбургу.
Пасля заканчэння вучылішча і да 1866 года служыў чыноўнікам дэпартамента Міністэрства юстыцыі ў Царстве Польскім, быў членам юрыдычнай камісіі, якая рыхтавала ўвядзенне судовых статутаў 1864 года для Польшчы.
З ліпеня 1866 года выконваў абавязкі обер-сакратара Кіраўнічага Сената, а з 2 кастрычніка 1866 года стаў членам Пецярбургскага акруговага суда.
16 сакавіка 1868 года ўступіў у саслоўе прысяжных павераных пры акруговай Пецярбургскай судовай палаце.
У 1902—1903 гг. — старшыня Пецярбургскага (самага аўтарытэтнага) Савета прысяжных павераных.
Уладзімір Мікалаевіч Герард памёр 7 снежня 1903 года ў горадзе Санкт-Пецярбургу.
Адвакацкая дзейнасць Герард вёў справы пераважна крымінальныя. Вядомасць прыйшла да яго дзякуючы ўдзелу ў палітычных працэсах. З 1870 па 1890 гады ён выступіў абаронцам у 12 палітычных справах, уключаючы самыя буйныя і значныя для свайго часу: справа нечаевцев, працэс 50-ці (абараняў М. Ф. Цвіленева, В. М. Бацюшкову, А. Е. Трубяцкага, Л. А. Іванова), працэс 193-х (абараняў 16 удзельнікаў працэсу), па справе 1 сакавіка 1881 года (абараняў М. І. Кібальчіча), працэс 20-ці (абараняў Ф. В. Люсціга).
Герард працаваў з такімі карыфеямі як Плявака, Спасовіч, Карабчэўскі і многімі іншымі прысяжнымі паверанымі першага прызыву і карыстаўся вялікім аўтарытэтам сярод калег і грамадскасці. Ва ўрадавых колах лічыўся нядобранадзейным. Знаходзіўся пад негалосным наглядам 3-га аддзялення Ўласнай Е. і. ў. канцылярыі. Удзельнічаў у антыўрадавай дэманстрацыі 5 красавіка 1878 на паніхідзе ў памяць аб народніку Г. П. Сідарацкім.
Грамадская дзейнасць Займаўся дабрачыннай дзейнасцю. Шмат гадоў быў старшынёй таварыства абароны дзяцей ад жорсткага абыходжання.
Быў цесна звязаны з мастацкай інтэлігенцыяй, сябраваў са сваімі таварышамі па вучылішчы правазнаўства — кампазітарам П. І. Чайкоўскім і паэтам А. М. Апухціным.
Крыніцы
Літаратура
Гиздатов, Газинур. «Нотариус фактов» — Владимир ГЕРАРД // Юридическая газета. — 1997. — № 42 (15 октября).
Спасылкі Фильм Герард защитник по природе.
Катэгорыя:Адвакаты Расійскай імперыі Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Расійскай імперыі Катэгорыя:Надворныя саветнікі