Чатырохбаковы пакт — гэта пагадненне аб супрацоўніцтве паміж Італіяй, Францыяй, Германіяй і Вялікабрытаніяй, прапанаванае і падрыхтаванае Беніта Мусаліні. Праект пакта быў прадстаўлены ў сакавіку 1933 года. Афіцыйнай мэтай было падтрыманне міру, а ў прэамбуле згадваліся пакт Лігі Нацый, Лакарнскі дагавор і пакт Келлога-Брыяна . Пагадненне ўтрымлівала шэсць артыкулаў, якія тычыліся, сярод іншага, супрацоўніцтва ў міжнародных і каланіяльных праблемах і давалі дзяржавам пакта права вырашаць пытанні, якія тычацца іншых краін. Чатырохбаковы пакт, падпісаны ў Рыме 7 чэрвеня 1933 года, быў ратыфікаваны толькі Італіяй (31 жніўня 1933 года) і Вялікабрытаніяй (16 верасня 1933 года), таму яго палажэнні ў канчатковым выніку не ўступілі ў сілу.
Супраць дамовы выступілі краіны Цэнтральнай Еўропы, якім найбольш пагражалі патэнцыйныя тэрытарыяльныя змены. Чэхаславакія, Румынія і Польшча выступілі супраць яе. З часам, пасля запэўненняў Францыі, апазіцыя Чэхаславакіі і Румыніі аслабла, і Рэч Паспалітая выступала супраць яе да канца, бо лічыла яе вяртаннем да канцэрта дзяржаў XIX стагоддзя.
Знешнія спасылкі
Падпісаны Чатырохбаковы пакт (рэзюмэ) Пакт чатырох дзяржаў (пераклад на англійскую мову) Дакументы, якія тычацца Пакта чатырох, у: Польскі інстытут міжнародных спраў, Зборнік дакументаў, 1933, № 1
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Вялікабрытаніі Катэгорыя:1933 год у Германіі