Станіслаў Бабятынскі (; ) — лекар, падпалкоўнік пяхоты Войска Польскага, актывіст руху за незалежнасць і грамадскі дзеяч Віленшчыны, кавалер ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Сын Яўгеніюша і Ванды, народжанай Расачацкай. паходзіў з роду полацкай шляхты. Скончыў сярэднюю школу ў Вільні. Атрымаў медыцынскую ступень у Маскоўскім універсітэце. Неўзабаве пасля заканчэння вучобы, у 1909 годзе, яго арыштавалі за ўдзел у змове. Пасля пяці месяцаў турмы ён быў асуджаны на пяць гадоў ссылкі ў Архангельскую губерню . У студзені 1911 года ён уцёк адтуль і дабраўся да Кракава . Там ён працаваў у хірургічнай клініцы Ягелонскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам прафесара Браніслава Кадэра і прайшоў дзве інтэрнатуры ў Лазане і Жэневе. Калі цар абвясціў амністыю, ён вярнуўся ў родную Вільню і заняў медыцынскую практыку. У 1914 годзе ён добраахвотна пайшоў у Імператарскую Расійскую армію і быў прызначаны ў палявы шпіталь лекарам. Затым ён ваяваў малодшым лекарам у 2-й цяжкай артылерыйскай брыгадзе. У жніўні 1915 года ён быў паранены. У снежні 1916 года яго перавялі ў Польскую стралковую брыгаду, а пазней у 1-ы Польскі корпус у Расіі. Як лекар, ён удзельнічаў у баях 2-га батальёна , 2-га і 6-га польскіх стралковых палкоў і 3-га палка ўланаў. Падчас гэтых баёў ён атрымаў атручванне газам і вызначыўся. Пасля дэмабілізацыі корпуса ён вярнуўся ў Вільню.

У 1918 годзе, пасля вяртання ў Вільню, ён быў адным з найбольш актыўных членаў Саюза польскіх вайсковых афіцэраў і заснавальнікам Віленскай самаабароны. 10 лістапада ён стаў падінспектарам Літоўскай і Беларускай самаабароны.

У студзені 1919 года ён удзельнічаў у баях за Вільню, а затым адышоў на чале падраздзялення Самаабароны на Востраў Мазавецкі, дзе прыняў камандаванне батальёнам у складзе Віленскага стралецкага палка, які фарміраваўся пазней у 85-м Віленскім стралецкім палку . 25 студзеня 1919 года ён быў павышаны да маёра.

У перыяд з 3 чэрвеня па 7 ліпеня 1919 года і з 4 лістапада 1919 года па 9 кастрычніка 1920 года і да 10 лістапада 1922 года ён камандаваў Віленскім стралковым палком. На чале палка ён змагаўся пад Шчарай, Баранавічамі, Слуцкам, Лепелем, Чэрніцай, у бітве пад Варшавай, дзе быў паранены, і ў бітве на Нёмане . Нарэшце, ён прыняў удзел у так званым паўстанні генерала Жалігоўскага. 15 ліпеня 1920 года ён быў зацверджаны з 1 красавіка 1920 года ў званні маёра пяхоты, «у групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Рускай арміі».

10 лістапада 1922 г. ён быў вызвалены ад пасады камандзіра 85-га пяхотнага палка і зноў прызначаны ў штаб умацаванага лагера «Віленскае». Ён служыў намеснікам каменданта лагера . У тым жа годзе яму было прысвоена званне маёра са старшынством з 1 чэрвеня 1919 г. у Корпусе запасных пяхотных афіцэраў, прызначаны ў рэзерв у 85-ы пяхотны полк і пакінуты на актыўнай службе. 23 жніўня 1924 г. ён быў перайменаваны з 1 ліпеня 1924 г. у прафесійнага афіцэра ў званні маёра са старшынством з 1 ліпеня 1919 г. і 1-м месцам у Корпусе пяхотных афіцэраў. Тады ён служыў у 85-м пяхотным палку.

3 мая 1926 года ён быў павышаны да падпалкоўніка са старшынством з 1 ліпеня 1925 года і займаў 13-е месца ў афіцэрскім корпусе пяхоты. З лістапада 1922 года па май 1926 года ён быў намеснікам камандзіра Віленскага ўмацаванага лагера, а затым у маі таго ж года стаў камендантам горада Вільнюс. У лютым 1928 года ён выйшаў у адстаўку. Пасля заканчэння вайсковай службы ён застаўся ў сваім родным горадзе Вільнюс. У 1934 годзе, як падпалкоўнік пяхоты ў адстаўцы, ён заставаўся на ўліку Віленскага акруговага наборнага камандавання. Ён быў прызначаны ў акруговы афіцэрскі кадр № III. У той час ён быў «у распараджэнні камандзіра акругі корпуса № III» .

У міжваенны перыяд ён актыўна займаўся грамадскай дзейнасцю, быў прэзідэнтам Таварыства ўдзельнікаў Нацыянальных паўстанняў, членам праўлення Польскага Чырвонага Крыжа, членам праўлення Таварыства сяброў 85-га пяхотнага палка і Таварыства адстаўных афіцэраў. Ён таксама быў ганаровым членам Віленскага медыцынскага таварыства .

Паводле Аляксандра Мейштовіча, палкоўнік Бабяцінскі быў інтэрнаваны ў Літве пасля вераснёўскай кампаніі 1939 года і зняволены разам з палкоўнікам Ежы Дамброўскім. Ён быў вызвалены з інтэрнацыі 14 красавіка 1940 года. Паводле непацверджанай інфармацыі, ён хаваўся ў маёнтку сваёй сястры Ядвігі Внукоўскай у Ягаліне, Коўна, Літва. Там, пасля нападу Германіі на СССР у 1941 годзе, ён быў, як паведамляецца, высачаны і расстраляны немцамі.

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 2708 — 15 сакавіка 1921 г. Крыж Незалежнасці — 16 сакавіка 1933 г. «за працу па аднаўленні незалежнасці» Чатыры разы Крыж Доблесці — «за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях 1918—1921 гадоў» Залаты Крыж Заслугі — 9 лістапада 1929 г. Сярэбраны крыж Заслугі — 15 снежня 1925 г. Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай арміі Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Значок за раненні і траўмы Медаль Перамогі («Médaille Interalliée») — 1925

Бібліяграфія

Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.

Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. I: A.a — Custoza. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1931. Anita Magowska. Stanisław Bobiatyński (1886-?) — lekarz i obrońca Wilna. «Acta Medicorum Polonorum». 3, 2013. Poznań: Katedra i Zakład Historii Nauk Medycznych Uniwersytetu im. Karola Marcinkowskiego. ISSN 2083-0343. 

Катэгорыя:Медыкі Польшчы Катэгорыя:Выпускнікі Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта