Марыя Леанідаўна Пахоменка (; ) — савецкая і расійская эстрадная спявачка, салістка Саюза канцэртных артыстаў горада Санкт-Пецярбурга. Заслужаная артыстка РСФСР (1976). Народная артыстка Расіі (1998).

Біяграфія Марыя Пахоменка нарадзілася 25 сакавіка 1937 года ў вёсцы Лютня Краснапольскага раёна Беларускай ССР (цяпер Магілёўская вобласць, Беларусь), паводле іншых звестак — у Ленінградзе. Маці, Дар’я Міхайлаўна, і бацька, Леанід Антонавіч, былі родам з вёскі Лютня Краснапольскага раёна Беларускай ССР. У сям’і было чацвёра дзяцей: Іван, Марыя, Людміла і Галіна.

Вучылася ў радыётэхнікуме, дзе арганізавала квартэт, які стаў прафесійным пад кіраўніцтвам В. Акульшына. Працавала на фабрыцы «Чырвоны трыкутнік», выступала з ансамблем Палаца культуры імя Ленсавета.

Скончыла музычную школу імя М. П. Мусаргскага (Санкт-Пецярбург).

З 1964 года — салістка Ленінградскага музычна-эстраднага ансамбля пад кіраўніцтвам А. Бадхена і Аляксандра Колкера ў Ленканцэрце. Сцэнічны поспех М. Пахоменкі ў значнай ступені звязаны з песнямі яе мужа — кампазітара Аляксандра Колкера.

Першы поспех да яе прыйшоў у 1964 годзе — з выкананнем па радыё песні «Качает, качает» (А. Колкер — Л. Куклін), напісаная для спектакля тэатра імя Камісаржэўскай «Я іду на навальніцу» (рэжысёр — М. Сулімаў).

Песні ў выкананні Марыі Пахоменка гучалі ў эфіры многіх радыёстанцый і ў тэлевізійных праграмах. Яна шмат гадоў гастралявала па СССР і за мяжой. Знялася ў некалькіх музычных фільмах.

У 1980-х гадах яна працавала вядучай на Ленінградскім тэлебачанні ў цыкле праграм «Марыя Пахоменка запрашае» (Приглашает Мария Пахоменко).

З 1964 па 2000-я гады запісы выступаў М. Пахоменкі выходзілі мільённымі тыражамі на гнуткіх пласцінках, пласцінках-міньёнах, гіганцкіх дысках і кампакт-дысках.

У 1971 годзе яна стала першай савецкай эстраднай спявачкай, якая атрымала Гран-пры на міжнародным конкурсе «Залаты Арфей» у Балгарыі.

Яна прыўнесла на сцэну свой уласны стыль выканання — спалучэнне народнага характару спеваў з эстрадным артыстызмам, лірычнасцю і мягкай жаноцкасцю.

Многія вядучыя савецкія кампазітары і паэты давяралі спявачцы першыя выкананні сваіх твораў:

«Непрыкметная міна» (А. Пахмутава — Р. Казакова) «Мужчины» (Э. Калманоўскі — В. Салаухін) «Разговоры» (Э. Ханок — Г. Серабракоў) «Вальс при свечах» (О. Фельцман — А. Вазнясенскі) «Подсолнухи» (В. Кулакоў — Е. Кузняцоў.) і іншыя. Спявачка таксама ўваскрасіла многія песні мінулых гадоў — «Матросские ночи» і «Не тревожь ты себя, не тревожь» В. Салаўёва-Сівога, «Лучше нету того цвету» (М. Блантэр — М. Ісакоўскі) і «К нам в Саратов» (М. Фрадкін — Л. Ашанін). Кампазітары Сяргей Слонімскі і Валерый Гаўрылін запісалі з Марыяй Пахоменка свае музычныя цыклы ў жанры камернай музыкіМария Пахоменко // melody.su .

Апошнія сем гадоў жыцця спявачка пакутавала ад хваробы Альцгеймера. Памерла 8 сакавіка 2013 года ва ўзросце 76 гадоў, правёўшы менш за суткі ў аддзяленни рэанімацыі гарадской бальніцы № 2 Санкт-Пецярбурга з дыягназам «пнеўманія» .

Сям’я Сям’я жыла ў Санкт-Пецярбургу на набярэжнай Чорнай рэчкі.

Муж — кампазітар Аляксандр Колкер . Дачка — Наталля Пахоменка, рэжысёр і сцэнарыст. Унучка — Марыя Пахоменка-малодшая

Дыскаграфія Першыя запісы спявачкі былі апублікаваныя ў 1964 годзе на гнуткіх пласцінках у часопісе «Кругазор». Першая пласцінка- міньён М. Пахоменкі — «Песні Аляксандра Колкера» — выпушчаны ў 1966 годзе.

У 1968 годзе было прададзена больш за два з паловай мільёны пласцінак Марыі Пахоменка, што было адзначана «Нефрытавай пласцінкай» — прэстыжнай міжнароднай ўзнагародай, уручанай у Канах .

Першы дыск-гігант з папулярнымі песнямі ў выкананні М. Пахоменкі быў выпушчаны гуказапісвальнай кампаніяй "Мелодыя " ў 1970 годзе. Песня «Калі смяюцца львы» (І. Цвяткоў — Я. Галякоў) з гэтага альбома стаў хітом. «Мелодыя» выпускала пласцінкі спявачкі да 1984 года. Дыскаграфія М. Пахоменкі налічвае больш за 30 назваў, у тым ліку 10 дыскаў-гігантаў.

Компакт-дыскі з лепшымі песнямі спявачкі выйшлі ў серыі «Імёны на ўсе часы» (2002) і ў серыі «Залатая мелодыя» (дыск «Любовь останется», 2005).

Фільмаграфія Ролі ў кіно:

1975: Любовь останется (фільм-спектакль) — спевы, галоўная роля 1972: Москва в нотах — песня «Стоят девчонки» 1970: " Бушует «Маргарита» — выкананне песні 1968: Город и песня — спявачка 1968: Адрес песен — молодость (кароткаметражны фільм) — спевы, галоўная роля

Выкананне песень:

1976: Салодкая жанчына / Салодкая жанчына — уступная песня «Над рекою печальная звёздочка повисла» (вершы Глеба Горбоўскага) 1976: Абвяржэнне / Абвяржэнне — песня «Тихие города» (Ю. Саульскі) — І. Шаферан) 1973: Разумныя рэчы / Разумныя рэчы — песня «Яблочко румяное» 1972: Песня пра добрага чалавека / Песня о добром человеке (дак.) 1968: Город и песня (фільм-канцэрт) 1968: В день свадьбы 1967: Личная жизнь Кузяева Валентина — песня «Это не секрет» (О. Колкер — К. Рыжоў) з ансамблем «Спяваючыя гітары» 1965: Иду на грозу — песня «Задира-Ветер»

Архіўныя кадры:

2009: Синее море… белый пароход… Валерия Гаврилина (дакументальны фільм)

Узнагароды і прызнанне

1-е месца ў конкурсе, праведзеным радыёстанцыяй «Юность» (1964 г.), — за выкананне песні «Опять плывут куда-то корабли» 1-е месца (прыз Jade Record) на Міжнародным конкурсе гуказапісу MIDEM у Канах (1968) Гран-пры на Міжнародным конкурсе «Залаты Арфей» (Балгарыя, 1971) — за песню «Чудо-кони» (А. Колкер — К. Рыжоў) Заслужаная артыстка РСФСР (1976) Народная артыстка Расіі (1998)

Заўвагі

Катэгорыя:Народныя артысты Расіі Катэгорыя:Заслужаныя артысты РСФСР Катэгорыя:Памерлі ад пнеўманіі