або , то:ро:, «кошык святла», «вежа святла»)«灯篭» — гэта проста спрошчаная форма «灯籠». — традыцыйны японскі свяцільнік, зроблены з каменя, дрэва або металу. Як і многія іншыя элементы традыцыйнай японскай архітэктуры, ён мае кітайскае паходжанне. У Японіі таро звычайна выкарыстоўваліся каля будысцкіх храмаў, дзе яны ўсталёўваліся ў лінію і асвятлялі дарожкі.
На працягу перыяду Хэйан (794—1185) яны сталі выкарыстоўвацца каля сінтаісцкіх свяцілішчаў, а таксама ў прыватных дамах.
Самыя старыя з захаваных бронзавых і каменных свяцільнікаў могуць быць знойдзены ў Нары. У храме Тайма-дэра ёсць каменны свяцільнік перыяду Нара.
На працягу перыяду Адзуці-Мамаяма (1568—1600) каменныя свяцільнікі сталі папулярныя дзякуючы майстрам чайных цырымоній, якія выкарыстоўвалі іх для ўпрыгожвання садоў. Неўзабаве яны ж пачалі вынайсці новыя разнавіднасці свяцільнікаў для сваіх патрэб. У сучасных садах і парках яны маюць чыста дэкаратыўнае прызначэнне і размяшчаюцца бліжэй да дарожак, вады ці сцен будынка.
Таро можна падзяліць на два галоўныя тыпы: , якія звычайна падвешваліся пад карнізам даху, і , якія выкарыстоўваліся ў садах і ўздоўж падыходаў да сандо храма або свяцілішча. Два найбольш часта сустракаемыя тыпы дай-дора — гэта бронзавы або каменны свяцільнік, які выглядае як свяцільнік з ножкамі, размешчаны на пастаменце.
Па матэрыяле, з якога выраблены, наземныя ліхтары дзеляцца на каменныя (ісі-таро), металічныя (кіндзоку-таро) і драўляныя (тамаягата-таро).
Галерэя
Падвесныя свяцільнікі
Бронзавыя свяцільнікі
Каменныя свяцільнікі
Свяцільнікі ў варыянце «Юкімі-дора»
Крыніцы
Катэгорыя:Японскі сад