Галі́на Нікіфаро́ўская (канец XIX — пачатак XX стагоддзя — пасля 1938) — беларуская настаўніца, краязнаўца, перакладчыца і грамадская дзяячка ў міжваеннай Латвіі. Адна з кіраўніц Беларускага навукова-краязнаўчага таварыства ў Латвіі.

Біяграфія Навукова-краязнаўчая дзейнасць Працавала настаўніцай у беларускіх школах Латвіі. Актыўна ўдзельнічала ў нацыянальна-культурным жыцці беларускай дыяспары. Яна стаяла ля вытокаў арганізаванай краязнаўчай працы латвійскіх беларусаў. 15 красавіка 1932 года Галіна Нікіфароўская ўдзельнічала ў пасяджэнні ініцыятыўнай групы па стварэнні Беларускага навукова-краязнаўчага таварыства ў Латвіі (БНКТЛ) разам з Кастусём Езавітавым, Аляксандрам Родзькам, Сцяпанам Сіцько і іншымі дзеячамі.

На першым пасяджэнні часовага праўлення таварыства 15 ліпеня 1932 года яе абралі на пасаду сакратара. 2 верасня 1933 года на першым агульным сходзе сябраў БНКТЛ Галіна Нікіфароўская была афіцыйна абрана намесніцай старшыні сталага праўлення (старшынёй з'яўляўся Кастусь Езавітаў).

Па закліку кіраўніцтва БНКТЛ яна рабіла значны ўнёсак у палявыя даследаванні і збор вуснай народнай творчасці латгальскіх беларусаў. У прыватнасці, яна запісала і перадала ў архіў таварыства «Беларускія прыпеўкі з Істрэнскай воласці». Улетку 1933 года разам з яшчэ адной настаўніцай, Надзеяй Нікіфароўскай, яна сабрала і запісала 44 народныя песні ў вёсцы Старая Слабада.

Акрамя краязнаўчай працы, займалася перакладамі. У верасні 1932 года праўленне БНКТЛ прыняло рашэнне выдаць навуковую працу гісторыка Баляслава Брэжгі «Ахова помнікаў старажытнасці на Віцебшчыне». Галіне Нікіфароўскай было афіцыйна даручана перакласці гэтае даследаванне з рускай на беларускую мову для наступнай публікацыі ў часопісе «Беларуская школа ў Латвіі» або ў выглядзе асобнай брашуры.

Падчас аўтарытарнага рэжыму Пасля дзяржаўнага перавароту 15 мая 1934 года новы аўтарытарны ўрад Карліса Улманіса пачаў наступ на правы нацыянальных меншасцей. Пачалося масавае закрыццё беларускіх школ, а ў жніўні 1936 года палітычная паліцыя ліквідавала і Беларускае навукова-краязнаўчае таварыства.

Нягледзячы на ўсталяванне дыктатуры і ўціск з боку ўлад, Галіна Нікіфароўская працягвала трымацца ў беларускім руху. У захаваных архіўных дакументах за лістапад 1938 года яе прозвішча значылася ў спісе найбольш актыўных сябраў Таварыства беларускіх настаўнікаў у Латвіі (ТБНЛ) — апошняй легальнай беларускай арганізацыі ў краіне на той час, якую ўзначальваў Мікалай Дзямідаў.

Яе далейшы лёс невядомы.

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Педагогі Латвіі Катэгорыя:Краязнаўцы Латвіі Катэгорыя:Перакладчыкі Латвіі Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі