Жак Ружэры (; нар. 11 ліпеня 1945 года, Парыж, Францыя) — французскі архітэктар і акіянограф. Адзін з галоўных сусветных экспертаў па стварэнні аўтаномных падводных дамоў і навуковых лабараторый, які стаў вядомы як адэпт біянічнай марской архітэктуры. Член французскай Акадэміі прыгожых мастацтваў
Біяграфія Нарадзіўся ў сям'і маці-матэматыка і бацькі-біягеографа, які доўгі час супрацоўнічаў са знакамітым навукоўцам Тэадорам Мано. Дзяцінства Жака прайшло ў Кот-д'Івуары, дзе ён пражыў да адзінаццаці гадоў. Вярнуўшыся ў Францыю, у 1964 годзе юнак паступіў у парыжскую Нацыянальную вышэйшую школу прыгожых мастацтваў. Адначасова са штудыраваннем архітэктуры ў майстэрні Агюста Перэ, маладога студэнта захапілі мары аб асваенні глыбінь, навеяныя навуковымі распрацоўкамі Жака-Іва Кусто і запускам першых эксперыментальных падводных баз. Праз гэта Ружэры пачаў наведваць курсы ў Парыжскім акіянаграфічным інстытуце, а паралельна стажыраваўся ў інжынера Жана Прувэ ва Французскім інстытуце ўрбаністыкі.
У 1972 годзе ён паспяхова абараніў дыплом магістра архітэктуры і пачаў рэалізацыю ўласных тэхнічных ідэй . Прызнаннем яго акадэмічнага ўнёску ў французскую культуру стала абранне ў Акадэмію прыгожых мастацтваў (2008 год) і ўзнагароджанне тытулам Кавалера Ордэна Ганаровага легіёна ў 2009 годзе.
Архітэктурная спадчына і біяніка Філасофія даследаванняў Ружэры абапіраецца на строгія прынцыпы біянічнай архітэктуры і канцэпцыю ўстойлівага развіцця, маючы на мэце падкрэсліць эвалюцыйную і экалагічную ролю сусветнага акіяна ў гісторыі чалавецтва . Замест класічных сухапутных урбаністычных праектаў Ружэры стварае інфраструктуру, арганічна ўплеценую ў водныя і марскія масівы. Ён выступаў вядучым канцэптмайстрам навукова-камерцыйных інстытуцый і буйных акіянарыумаў: сярод яго маштабных праектаў варта вылучыць музей марскога свету ў японскім горадзе Кобэ, шматступенны цэнтр вывучэння акіянаў «Océanopolis» у Брэсце і даследчы комплекс «Nausicaá» ў Булонь-сюр-Мэр. Сярод міжнародных заказаў таксама вылучаецца марскі цэнтр вывучэння флоры Карыбскага мора на Гвадэлупе і прапанаваная ўраду Егіпта канцэпцыя падводнага Аляксандрыйскага археалагічнага музея .
Свой галоўны навуковы аўтарытэт і імя ў прафесійным коле Ружэры здабыў дзякуючы праектаванню асяроддзяў пражывання і лабараторый на дне. З сярэдзіны сямідзясятых гадоў па яго схемах была сабраная цэлая серыя апаратаў і субмарскіх структур: інжынер прадумаў падводную вёску для Віргінскіх астравоў, запусціў эксплуатацыю сваёй першай аўтаномнай лабараторыі пад кодавай назвай «Galathée», а таксама працаваў над стварэннем капсульных прытулкаў і субмарын з празрыстай асновай корпуса для камфортнага назірання за флорай. Наземным візуальным адлюстраваннем гэтага воднага фокусу з'яўляецца створаны з яго ўдзелам дызайн Парыжскага алімпійскага басейна (Piscine Molitor) .
Праект «SeaOrbiter» Каронным амбіцыйным праектам Жака Ружэры, да стварэння якога ён імкнуўся ўсё жыццё, з'яўляецца апарат навуковага дрэйфу SeaOrbiter. Комплекс уяўляе сабой канструктыўны гібрыд вадалазнай марской станцыі і касмічнай базы даўжынёй каля 58 метраў, якая стаіць у вадзе вертыкальна (31 метр корпуса перманентна ўтоены глыбей ватэрлініі). База распрацавана для бясконцага круглагадовага дрэйфу разам з сусветнымі плынямі; у яе нетрах створана аўтаномнае асяроддзе жыццезабеспячэння для працы спецыялістаў па глыбакаводным бурэнні, робататэхнікаў, касманаўтаў падчас мадэлявання біясфер і марскіх мікрабіёлагаў .
Гл. таксама
Венсан Кальбо
Спасылкі
Афіцыйны архітэктурны сайт Жака Ружэры
Катэгорыя:Асобы Катэгорыя:Нарадзіліся 11 ліпеня Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1945 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў Парыжы Катэгорыя:Архітэктары Францыі Катэгорыя:Акіянолагі Катэгорыя:Выпускнікі Нацыянальнай вышэйшай школы прыгожых мастацтваў Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна