«Анастасія» () — амэрыканскі паўнамэтражны анімацыйны фільм у стылі фэнтэзі, створаны карпарацыяй 20th Century Fox. Пастаноўшчыкі — Дон Блут і Гэры Голдман. Мультфільм створаны метадам фотаперакладаньня та з выкарыстаньнем трохвымернай графікі. Сусьветная прэм'ера адбылася 14 лістапада 1997 року.

Блуту і Голдману быў прапанаваны выбар паміж стварэньнем анімацыйнай вэрсіі да фільму «Анастасія» 1956 року, заснаванай на аднайменнай п'есе Марсэль Морэ (1955), альбо да мюзиклу «Мая чароўная лэдзі». Выбар упаў на «Анастасію», дзе фабула ґрунтавалася на пераказе пра вялікую княжную Анастасію Мікалаеўну Раманаву, якая нібыта выжыла пасьля растрэлу царскай сям'і і намагаецца ўспомніць мінулае.

Галоўныя ролі ў арыгінале агучвалі Мэг Раян, Джон К'юсак, Гэнк Азарыя, Крыстафэр Лойд, Кірстэн Данст і Анджэла Лэндсбэры.

Мультфільм быў станоўча прыняты, заўважыўшы ў пракаце 140 мільёнаў даляраў, і атрымаў па дзве намінацыі прэміі «Оскар» і «Залаты глёбус» за найлепшую песню. Пасьля прыняцьця Закона пра інфармацыю ён атрымаў адзнаку «12+» (то бок для гледачоў, якія дасягнулі ўзросту дванаццаці гадоў).

Сюжэт Дзея адбываецца ў 1916—1927 гадах падчас сьвяткаваньня 300-годзьдзя палаца Раманавых у Зімовым Палацы. Васьмігадовай княгіні Анастасіі Раманавай, дачцэ апошняга расейскага імпэратара Мікалая II, яе бабуля ўдова імпэратрыцы Марыя Фёдараўна дориць упрыгожаньне з надпісам францускай «Да сустрэчы ў Парыжы» і музычную скрынку, што раскрываецца з дапамогай упрыгожаньня.

Нягодна на банкэт урываецца злыбень, кароль цёмных сілаў, Рыгор Распуцін, дарадца пры царскім двары да таго, як яго выгналі за здраду. За гэта ён пакляўся адпомсьціць і прадаў сваю душу Д’яблу ў абмен на магічную колбу-артэфакт, у якую ўкладзеныя цёмныя сілы. Ён праклінае царскую сям’ю і усю Расею агулам.

Падчас заколу ў палац рынулі разбураныя рэволюцыянэры, і царскай сям’і давялося ўцякаць. Анастасія і яе бабуля выбіраюцца праз таемны праход у сьцяне з дапамогаю сына царскай кухаркі. Яны ўцякаюць да вакзалу цераз раку, але трапляюцца Распуціну, аднак пад ім разламаецца лёд, і ён тане. Заскокваючы на цягнік, што якраз адыходзіць, Анастасія падсьлізнулася і ўдарылася галавою аб пэрон, бабуля кліча яе імя з цягніка, але ім ужо ніхто не можа дапамагчы.

Мінае 10 гадоў, у Расеі ўцьвярджаецца савецкая ўлада. Усе гэтыя гады Анастасія расла ў дзіцячым доме пад імем Аня, нічога не памятаючы пра сябе і трагічную гісторыю свайго дзяцінства. З мінулага ў яе засталося толькі залатое ўпрыгожаньне з надпісам францускай. У 18 гадоў дзяўчину адпраўляюць працаваць на фабрыку. Дарогаю яна паўстае перад выбарам: пайсьці на фабрыку або выправіцца ў Санкт-Пецярбург, які яе так маніць. Воляю лёсу шчаня, якое яна падабрала і назвала Пушком, вядзе дзяўчыну ў Пецярбург. Аня хоча купіць квіток да Парыжа, але ня мае візы. Старая на вакзале раіць адшукаць чалавека па імені Зьміцер, наўрад той паспрыяе. Аня выпраўляецца ў закінуты палац — месца знаходжаньня Зьмітра.

Вэсь гэты час, ужо знаходзячыся ў Парыжы, Марыя Фёдараўна не пакідае надзей адшукаць унучку і абвяшчае каласальную ўзнагароду таму, хто адшукае та верне яе. Пецярбурскія шахраі Зьміцер і Ўладзімер вырашаюць пайсьці на хітрасьць: падабраць падобную дзяўчыну, навучыць яе манерам і выдаць за вялікую княжную. Яны прагледзелі сотні дзяўчат, але няўдала.

Аня прыбывае да замаку, і яе адолеюць дзіўныя адчуваньні дэжавю. Зьміцер параўноўвае дзяўчыну з адным з партрэтаў княскай сям’і і ўражваецца яе падабенствам са страчанай княжнай. Зьміцер і Ўладзімер мяркуюць, што знайшлі тое, што так доўга шукалі, і пачынаюць навучаць Аню.

У гэты ж час непадалёк апынаецца падручны Распуціна, кажан-альбінос на імя Барток, і заўважае, што сілы артэфакта свайго гаспадара прачнуліся ў прысутнасьці Анастасіі. Артэфакт прыцягвае яго ў чысьцілішча, дзе ён адшуквае закатаванага тут Распуціна. Пачуўшы, што Анастасія абышла праклён, Распуцін упадае ў шаленства і імкнецца паквітацца з новай сілай. Ён пасылае дэманічных міньёнаў са свайго артэфакта, каб зьнішчыць Анастасію.

Чацьвёрка герояў (Аня, Пушок, Зьміцер і Ўладзімер) пачынаюць дарогу да Парыжу. Вэсь гэты час Зьміцер навучае яе прыдворным манерам, а Ўладзімер — гісторыі роду. Паміж Аняй і Зьмітром бываюць сутычкі, але яны гуртуюцца падчас небясьпечных абставінаў. Гэтак, падчас вандроўкі цягніком дэманы Распуціна зьнішчаюць чыгуначны мост і скідаюць цягнік, прымушаючы вандроўнікаў на хаду скакаць у снег, а на параплаве Аня бачыць жудасны сон пра сваю сям’ю (яшчэ адна пастка Распуціна), і яна маларухома выпадае за бор, але Зьміцер, абуджаны Пушком, ратуе яе ў апошні момант. Тады Распуцін вырашае асабіста разьбірацца з Анастасіяй і падаецца разам з Бартокам на паверхню.

Прыбываючы ў Парыж, Уладзімер ладзіць сустрэчу са сваёй чароўнай прыяцелькай і кузінай Марыяй Фёдараўнай, якая дапамагае ёй у вышуках Анастасіі, — Софі. яна ставіць Ані некалькі пытаньняў пра мінулае княжны, на якія апошняя дае верныя адказы. Апроч таго, яна прыгадвае, што яе ды бабулю ўратаваў хлопчык, і Зьміцер разумее, што Аня — рэальная Анастасія, бо тым хлопчыкам быў менавіта ён.

Софі адпраўляецца з Анастасіяй па крамах, паказваючы Парыж. Увечары яны ўсе ідуць да опэры Гарнье для сустрэчы з колішняй імпэратрыцай. Зьміцер сустракаецца з Марыяй Фёдараўнай і паведамляе ёй, што адшукаў Анастасію. Жанчына, якая стамілася ад 10 гадоў няўдалых пошукаў, ня верыць яму, пазнае ў ім знакамітага шахрая і выганяе. Анастасія падслухоўвае іхнюю размову, злосьціцца і сыходзіць прэч. Усё ж такі Зьміцер выкрадае аўтамабіль Марыі Фёдараўна і вязе яе да Анастасіі, а каб быць яшчэ абгрунтаванейшым у рэальным паходжаньні Анастасіі, ён паказвае музычную скрынку, што выляцела ў дзяўчынкі 10 гадоў таму.

Марыя Фёдараўна наведвае Анастасію, якая зьбірае чамаданы. Імпэратрыца халодна ставіцца да дзяўчыны і хоча пайсьці, але ўжо на выхадзе Анастасія адчувае водар крэму для рук, які выкарыстоўвае імпэратрыца. яна прыгадвае, як у дзяцінстве разліла бутэлечку і водар на дыване нагадваў ёй пра бабулю. Марыя Фёдараўна дастае музычную скрынку і Анастасія, уторкнуўшы ўпрыгожаньне, адкрывае яе. Жанчыны шчасьліва абдымаюцца.

На наступны дзень Марыя Фёдараўна аддае Зьмітру ўзнагароду памерам 10 мільёнаў рублёў і пазнае ў ім хлопчыка-слугу, які выратаваў іх ад аблогі ў замку. Аднак Зьміцер, на яе зьдзіўленьне, адракаецца ад грошай і кажа, што выпраўляецца ў Расею: хаця Анастасія стала яму блізкая, ён шчасьлівы, што яна вярнулася да бабулі, і не жадае іх разлучаць. Марыя Фёдараўна разумее, што Зьміцер кахае Анастасію.

Анастасія гаворыць з бабуляй, успамінаючы мінулае і рыхтуючыся да балю з нагоды вяртаньня ўнучкі. Увечары Марыя распавядае ўнучцы пра рашэньне Зьмітра. Анастасія ў раскошнай сукні зьбіраецца выйсці да гасьцей, але раптоўна Пушок уцякае на вуліцу, Анастасія бяжыць за ім да мосту Аляксандра III (названы ў гонар ейнага дзедуля), дзе на яе чакае Распуцін. Паміж імі завязваецца сьмяротная барацьба. На дапамогу Анастасіі нечакана прыходзіць Зьміцер, але праз атаку загадавага Распуціным скульптуры Чорнага Пэгаса ён атрымлівае ўдар па галаве і губляе прытомнасьць.

Падчас бітвы Анастасія захапляе артэфакт Распуціна і ў парыве гневу раздавальвае яго нагою, адплачваючы злачынцу за Зьмітра, сваю сям’ю і сябе саму. Паколькі душа Распуціна была зьвязана з артэфактам, ён памірае: дэманы паўстаюць супраць свайго пана і забіваюць яго, а цела Распуціна агортаецца ў купу попелу, што разьвівае вецер. Зь ягонай сьмерцю праклён роду Раманавых спыняецца назаўжды.

Пасьля перамогі над цёмным валадаром Зьміцер прыйшоў да прытомнасьці, ён і Анастасія мірацца і прызнаюцца адзін аднаму ў пачуцьцях. Яны ўцякаюць на караблі таго ж вечара. Анастасія пасылае бабулі і Софі разьвітальны ліст з абяцаньнем калісьці вярнуцца. Софі лічыць гэта чароўным фіналам, Марыя Фёдараўна ж запярэчвае, лічачы гэта чароўным пачаткам. Бартока, які назіраў за адплыцьцём Анастасіі і Зьмітра, знайшла кажанка-самачка і ён у яе закахаўся.

Агучваньне Мэг Раян — Анастасія «Аня» Раманава Кірстэн Данст — юная Анастасія Джон К'юсак — Зьміцер Кэлсі Грэмэр — Уладзімер «Влад» Васілевіч Крыстафэр Лойд — Рыгор Распуцін Джым Камінгс — юны Распуцін Гэнк Азарыя — Барток Анджэла Лэндсбэры — Марыя Фёдараўна Рык Джонз — Мікалай II Чэрыці Джэймз — Анна Андэрсан Білі Портэр — дадатковыя галасы Джонатан Сыманз — дадатковыя галасы Вікторыя Кларк — дадатковыя галасы

Вытворчасьць У траўні 1994 году выданне «Лос-Анджэлес Таймс» заявіла, што Дон Блут і Гэры Голдман падпісалі доўгі дагавор пра вытворчасьць анімацыйных фільмаў для «20th Century Fox». Студыя выдаткавала больш за 100 мільёнаў даляраў на стварэньне анімацыйнай студыі ў Фініксі. У штаце было найноўшае лічбавае абсталяваньне для анімацыі і 300 мастакоў ды тэхнікаў.

У творцаў стаяў выбар паміж адаптацыяй «Кароль і я», «Анастасіі» або «Маёй чароўнай лэдзі». Ідэя абраць «Анастасію» зьявілася ў генэральнага дырэктара Fox Filmed Entertainment Біла Мэканіка. З часам яны адаптуюць часткі п'есы «Пігмаліон» (п'еса, на аснове якой знятая Мая чароўная лэдзі), калі няшчасная Аня трансфармуецца на каралеўскую асобу .

На пачатку вытворчасьці Блут і Голдман аналізуюць сапраўдныя падзеі, далучаючы былых агентаў ЦВУ, разьмешчаных у Маскве і Санкт-Пецярбурзе. Сцэнарыст Эрык Тучман напісаў сцэнар, але ён быў «вельмі дарослы, занадта заснаваны на рэчаіснасьці, пра палітыку, без усялякай магіі ці камэдыі». Блут і Голдман вырашылі, што гісторыя Анастасіі і роду Раманавых была занадта пахмурная для іх фільму.

У 1995 Грэм і Сьюзан Гоцье відазмянілі сцэнар Тучмана ў жыцьцесьцьвярджальную эмацыйна-падвышаную камэдыю. Акторка Кэры Фішэр таксама ўнесла свае выпраўленьні ў фільм, асабліва сцэны, у якой Аня пакідае прытулак.

Блут таксама не прыняў малюнак Уладзіміра Леніна і бальшавікоў як начальніка паліцыі з вэндэтай супраць Анастасіі. Замест таго яны разсудзілі, што Рыгор Распуцін будзе выдатным ворагам, таму што «усе яны стараліся зьнішчыць Распуціна, і якім жудасным ён быў напраўду». Напраўду на момант сьмерці Раманавых Распуцін таксама быў мёртвы.

У дадатак да гэтага Блут стварыў ідэю Бартока, кажана-альбіноса, асыстэнта Распуціна. «Я проста думаў, што ў злыдня павінен быць камічны памочнік, проста каб усе ведалі, што смяяцца было нармальна. Кажан здаваўся натуральным сябрам для Распуціна. Пазней ён зрабіў белага кажана — проста каб вылучыць яго» .

Кастынг Блут заявіў, што Мэг Раян была яго першым і адзіным выбарам для галоўнай гераіні. Аднак, Раян не рашалася ўзяць удзел праз гэтыя безрадныя гістарычныя падзеі . Каб давесьці ёй, каманда аніматараў выкарыстала аўдыякліп Эні Рід з фільму «Несьпячыя ў Сіэтле» і стварыла на яго аснове анімацыйны ролік, які быў паказаны для яе пасьля закліку да студыі. І Раян узяла ролю .

К'юсак адкрыта прызнаўся пасьля таго, як яго абралі, што ён ня можа спяваць , ягоныя сьпеўныя партыі выконваў Джонатан Дакутчыц .

Пітэр О'Тул быў запрошаны на ролю Распуціна, але пазьней запрасілі Крыстафэра Лойда праз яго ўдзел у трылогіі «Назад у будучыню». Барток быў спачатку напісаны для Вудзі Алена, але студыя не захацела наймаць яго пасьля гісторыі пра яго стасункі з прыёмнай дачкой яго мінулай партнэркі Міі Фэраў Сун І Прэвін. Таксама разглядаўся Марцін Шорт, але зацьвердзілі Гэнка Азарыя пасьля дзесяці хвілінаў праслухоўваньня.

Музыка Глядзіце таксама

Музыка была сабраная Дэвідам Ньюманам, чый бацька Альфрэд Ньюман стварыў партытуру для раўназначнага фільму 1956 року. Песьні, з якіх «Падарожжа ў мінулае», намінаваная на прэмію Оскар за найлепшую аўтэнтычную песню, створаная Лін Арэнс і Стывенам Флаэрці.

Першая песьня, якую яны напісалі для праекту, была «Аднойчы ў сьнежні»; яна была напісаная падчас жудаснай сьпякоты «так [яны] пацелі і пісалі пра зімовыя вобразы».

Рэліз